http://www.polonia360.com/lukasz-grysiak.aspx http://www.rssboard.org/rss-specification mojoPortal Blog Module 120 Papież Jan Paweł II nazwał Degollado "wzorem dla młodych" i był mu niezwykle życzliwy. W 2004 roku założyciel słynnego Legionu Chrystusa został przyjęty przez Ojca Świętego na uroczystej audiencji mimo, że już wtedy toczyło się przeciwko niemu śledztwo kanoniczne w sprawie wykorzystywania seksualnego nieletnich.



Część watykanistów dopatruje się w tym udziału obecnego metropolity krakowskiego, a ówczesnego osobistego sekretarza paieża, kardynała Stanisława Dziwisza. Miało to również przełożyć się na powierzenie legionistom ojca Degollado prestiżowego ośrodka kościelnego Notre Dame w Jerozolimie. Wtajemniczeni watykaniści twierdzą, że wszystkie wcześniejsze śledztwa kościelne przeciwko Degollado były torpedowane przez Angelo Sodano, wysokiego rangą duchownego za pontyfikatu JP II, który był również administratorem Legionów Chrystusa. W tamtym czasie niektórzy w kręgach kościelnych głośno mówili o Legionistach Chrystusa jako o "watykańskiej mafii".

W 2004 roku ówczesny kardynał, a dzisiejszy papież, Joseph Ratzinger posunął nieco śledztwo do przodu. Powody? Raczej trudno nazwać Benedykta XVI pogromcą kościelnych zboczeńców - wielu z nich chroni po dzień dzisiejszy, niestety - jednak sprawa wokół Degollado zrobiła się tak głośna i bulwersująca, że nie sposób było zamieść śmieci pod dywan. Drugim powodem jest fakt, że wraz z pogarszającym się stanem zdrowia JP II słabły wpływy sekretarza Sodano - obrońcy zboczeńca Degollado. Część biskupów jawnie domagała się od Ratzingera rozwiązania zakonu Legionów Chrystusa, ten nie posłuchał, ale ustanowił tam komisarza. Ostatecznie w 2006 roku papież Benedykt XVI zakazał Degollado pracy duszpasterskiej zaś oficjalne stanowisko Watykanu brzmiało w takim tonie: "Ojciec Degollado winien był skandalu najcięższych i niemoralnych zachowań, które potrafił ukrywać dzięki swym autorytarnym rządom, które sprawował w zakonie". Papież nakazał mu spędzenie reszty życia na pokucie i modlitwie.

Degollado zmarł w 2008 roku i od razu jego legioniści chóralnie oświadczyli, że "poszedł do nieba". Historia życia i pracy Degollado to jedna z najczarniejszych kart w dziejach dzisiejszego KK. Pobłażliwość Watykanu wobec Legionisty była jednym z ważniejszych argumentów przeciwników wyniesienia na ołtarze Karola Wojtyły.

Już po śmierci tego "wzorowego sługi bożego" wyszło na jaw, że miał on przynajmniej troje dzieci z dwiema kobietami. Jego syn Raul publicznie oskarżył go o próbę gwałtu w dzieciństwie. Pisarz Alejandro Espinosa w głośnej książce El Ilusionista dowodzi, iż Degollado zajmował się również uwodzeniem bogobojnych zamożnych kobiet a następnie wyłudzał od nich pieniądze. Dowiedziono również że w latach 1940-1970 wykorzystał i zgwałcił 30 małoletnich chłopców - członków Legionów Chrystusa. Wiele faktów nie wychodziło na światło dzienne przez całe dziesięciolecia z uwagi na fakt, iż członkowie zakonu pod naciskami Degollado zobowiązali się do zachowania ścisłej tajemnicy.

Jest niemożliwe aby włodarze Kościoła Rzymskiego w latach wcześniejszych nic nie wiedzieli. Oczywiście nie zrobili niczego. Dopiero kiedy skandal wybuchł ze zdwojoną siłą już u progu życia zboczeńca, Benedykt XVI był zmuszony zająć się sprawą. Rodzi się pytanie. Ilu jeszcze takich "świętych" ma swoich szeregach Kościół? O ilu jeszcze nie wiemy? Głównie dzięki internetowi ujawniony został cały szereg skandali pedofilskich w KK na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, zwłaszcza w USA i Irlandii, ale nie tylko. Mimo że KK już nie jest w stanie niczego ukryć, a nawet nie może już dowodzić, że to jedynie przypadki incydentalne, to w dalszym ciągu nie ma zamiaru wyłożyć otwarcie na stół wszystkich kart z tego mrocznego rozdziału swej historii. Nie chcę się oczyścić bo do tego potrzebne jest uznanie swoich grzechów i pokuta. A KK tego nie lubi bo stawia siebie ponad głowami swych owieczek. To my mamy się spowiadać i prosić Boga o wybaczenie. Władcy KK wolni są - w swoim mniemaniu - od niegodziwości. Więc niech w końcu przestaną lać krokodyle łzy, że wierni odwracają się od Kościoła. No cóż, żyjemy w erze informatycznej, nowoczesnej. To już nie te czasy kiedy wierzący byli ciemną, otępiałą masą a ludzie drżeli przed karzącą reką księdza. "Błogosławieni wszyscy ci, którzy źdźbło w oku bliźniego widzą, ale belki we własnym nie zauważają" - by sparafrazować słowa Jezusa.

Łukasz Grysiak

Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/wzorowy-legionista-chrystusa.aspx http://www.polonia360.com/wzorowy-legionista-chrystusa.aspx http://www.polonia360.com/wzorowy-legionista-chrystusa.aspx Mon, 17 Sep 2012 14:23:00 GMT O ile socjalizm jest potworem o twarzy pięknej księżniczki, o tyle kapitalizm w wydaniu akademickich klasyków jest mitem, który nie ma szans w starciu z rzeczywistością.



Idealny i sprawiedliwy kapitalizm oparty o wolną grę rynkową, którego ideologiczną podwalinę stanowi liberalizm narodził się w głowach akademickich profesorów i ekonomistów. W teorii brzmi pięknie i porywająco, w realnej rzeczywistości jest mitem, nierealistyczną utopią, która jednak tym różni się od mitologii socjalistycznej i marksistowskiej, że próby jej wcielenia w życie nie prowadzą do społecznej i gospodarczej katastrofy. Nigdzie, w żadnym państwie na świecie nie istnieje system w pełni wolnorynkowy. Ponieważ jako mit istnieć nie może.

Akademicy i uczeni od dziesięcioleci dowodzą, że kapitalizm nie może funkcjonować bez ugruntowanej ludzkiej moralności oraz elementarnej uczciwości. System ten pozbawiony tych elementarnych reguł zamienia się w mafijny feudalizm, w którym zamiast wolności i odpowiedzialności króluje wyzysk, korupcja i złodziejstwo. Trudno się z tym stwierdzeniem nie zgodzić co jednak oznacza, że sami autorzy teorii wolnego rynku pośrednio przyznają, iż wymyślili książkową utopię. Dlaczego?

Tutaj należało by wrócić do liberalizmu, która to wolnościowa filozofia gloryfikujaca jednostkę kosztem kolektywizmu stanowi podwalinę współczenego kapitalizmu, zwanego często neoliberalizmem. Liberalizm opiera się częściowo na naiwnej wierze, że jeśli zapewni się człowiekowi odpowiednią ilość wolnej inicjatywy, ten sam najlepiej zadba o swój byt. Stąd współczesny liberalizm gospodarczy wrogo traktuje wszelką ingerencję państwa i polityki, zarówno w gospodarkę i rynek, jak i w ludzką inicjatywę. I wedle mnie w tym momencie sytuacja zaczyna się komplikować. Otóż liberalizm mówi o wolności ale także o odpowiedzialności za podejmowane decyzje, co w skali całego państwa z reguły okazuje się mirażem. Jakkolwiek ów filozofia może sprawdzić się w skali mikro, to w wymiarze makro jest fikcją. Zakłada ona bowiem, że ludzie są z natury dobrzy, co nie jest aż tak oczywiste. Jeśli wzielibyśmy na przykład tysiąc losowo wybranych osób i dali im prosty wybór: uczciwie zarobisz mniej albo nieuczciwie zarobisz więcej i nic nie będzie ci za to grozić, to mamy niemal pewność, że większość badanych wybierze opcję numer dwa. Ludzka natura jest ułomna, wodzona na pokuszenie, chciwość często bierze górę nad moralnością a pęd ku zyskowi jest silniejszy od sprawiedliwego podziału. Właśnie z tego jakże prozaicznego powodu niemożliwe jest osiągnięcie idealnego systemu kapitastycznego opartego jednocześnie na wolności i sprawiedliwości.

Wolny rynek, który stanowi fundamentalną zasadę kapitalizmu w rzeczywistości polega na ludzkiej działalności, której motorem jest zysk. Tak wygląda rzeczywistość. Ów system sprowadza się do drapieżnej walki o klienta, o pieniądz, o wpływy w gospodarce. Na nic zdają się wydumane teorie książkowe o sprawiedliwym rynku, właśnie z powodu ludzkiej ułomności o czym pisałem powyżej. Toczy się nieustanna gra gdzie wygrywa najsilniejszy, a jak pokazuje życie, często odbywa się to bądź na granicy, bądź też z przekraczaniem prawa. Po co szef dowolnej firmy w naszym kraju ma zapłacić pracownikowi więcej skoro może mniej? Jak to się ma do naiwnej wiary teoretyków liberalnego kapitalizmu w jednostkę? Otóż zbyt daleko posunięta wolność jednostki, zwłaszcza w gospodarce, oraz przy udziale skorumpowanych elit politycznych prowadzi do sytuacji gdzie zaczynają rządzić prawa dżungli. Sliny przejmuje słabego i staje się jeszcze silniejszy, zaś coraz większa rzesza społeczeństwa pracującego dla poszczególnych przedsiębiorców staje się bezkształtną, przedmiotową masą, narzędziem służącym wypracowywaniu zysków i niczym więcej.

Czy ktoś pamięta jeszcze głośny skandal z przed paru lat, kiedy to w sklepach sieci "Biedronka" kobiety w ciąży zmuszano do przeciągania ważących po kilkaset kilogramów palet z towarem? Przez media przetoczyła się w związku z tym ogromna burza. W telewizyjnej debacie pojawił się pewien arogancki pajac w drogim garniturze, niejaki Jan M. Fijor i stwierdził, że "przecież nikt nikogo do pracy nie zmusza!" Tym samym dał pracownicom "Biedronki" do zrozumienia, że jeśli niewolniczy tryb pracy ponad siły im nie odpowiada, mogą się zwolnić i umrzeć sobie z głodu.

Tak więc liberalna wiara w sens wolności jednostek w połączeniu z człowieczą podłością może prowadzić do tego, że tej wolności pozbawiane są inne, słabsze jednostki, czyli na przykład ludzie pracujący u danego kapitalisty. W tym momencie dochodzimy do sytuacji, gdzie naiwne teorie akademickie z atrakcyjnego książkowo kapitalizmu czynią feudalnego twora, który spycha całe ludzkie rzesze w rolę najemników pracujących często ponad siły i za coraz bardziej marne stawki. Wszak mordercza konkurencja musi trwać. Tylko pieniądz staje się ważny, człowiek przestaje się liczyć, kto nie daje sobie rady niechaj umiera z głodu. Demagogia? Niekoniecznie. Wolnorynkowa ortodoksja w wydaniu choćby Miltona Friedmana i szkoły chicagowskiej postulowała niemal całkowite wycofanie się państwa z gospodarki. W praktyce oznacza to puszczenie wszystkiego na zasadzie "niech się dzieje". Co ciekawe, sam Friedman przyznał pod koniec życia, że to był z jego strony błąd. A więc znów okazało się, że jednak wolny rynek nie zawsze ma rację a naiwne hasła o "niewidzialnej ręce rynku" to zwyczajne bajdurzenie sędziwych dziadków-profesorów, którzy nigdy nie pracowali w żadnej prywatnej firmie, całe życie siedząc za murami uniwersytetów i wymyślając swe oderwane od życia fantazje. Część analityków nie bez racji twierdzi, że friedmanowscy ortodoksi wolnego rynku znacznie wypaczyli liberalizm Adama Smitha.

Wybitny amerykański prezydent Ronald Reagan, guru wszystkich ortodoksyjnych zaklinaczy rzeczywistości, był jednym z tych, którzy podzielali naiwną wiarę w "niewidzialną rękę rynku". Na fali tej wiary jedną z decyzji Reagana w 1981 roku było zderegulowanie sektora usług finansowych. W latach następnych proces ów doprowadzono na skraj absurdu. Efekt nastąpił 15 września 2008 roku kiedy upadł jeden z napoteżniejszych banków inwestycyjnych na świecie, Lehman Brothers, co stało się początkiem największego wstrząsu gospodarczego w nowożytnych dziejach świata. Kilka globalnych holdingów finansowych, największy z nich to JP Morgan, trzyma dziś w swoich skarbcach aktywa warte setki bilionów dolarów i emituje w świat tosyczne, skomplikowane instrumenty finansowe, głównie derywaty, których wartość przekracza bogactwo całego ziemskiego globu. Świat stoi na krawędzi w pewnym sensie. Dlaczego o tym pisze? Ponieważ ideologiczną podwaliną tego procesu była właśnie dziecinna, neoliberalna wiara w samoregulujący się rynek. Skutki są niestety katastrofalne. Reagan stwierdził kiedyś, że "najważniejszym obowiązkiem biznesu wobec narodu jest przywrócenie gospodarczego dobrobytu". Biznes, owszem, zapewnił dobrobyt, głównie sobie, za co narody zapłaciły bezrobociem, skokową biedą, utratą mieszkań i wielkim rozwarstwieniem społecznym. Taki jest efekt bajek o rynku, który "ma zawsze rację".

A zatem, co? Skoro sprawiedliwy kapitalizm jest niemożliwy, socjalizm nierealny a keynesizm nieskuteczny, to co? No właśnie, co? Do tej pory nikt nie wymyślił żadnych nowych reguł gry. Otóż autor tego tekstu, jako laik, uważa, że największe nieszczęście - jak zawsze zresztą - leży w sferze polityki. Skoro historia dowiodła, że radykalne ograniczanie roli państwa w gospodarce się nie sprawdza, a jednocześnie interwencjonizm w wydaniu J.M. Keynesa również zawodzi to należałoby wymagać od elit politycznych mądrej polityki gospodarczej. Na czym miałaby ona polegać? Przede wszystkim na okrerśleniu poziomu regulacji. Regulować ściśle najbardziej ryzykowne sektory, na przykład finansowy i bankowy, ale jednocześnie zderegulować te sfery przedsiębiorczości gdzie regulacje szkodzą. Doświadczenia historii gospodarczej XX wieku, okresy hossy i bessy, prosperity i kryzysów, pozwalają na jasne określenie gdzie państwo jest potrzebne, a gdzie nie powinno się wtrącać. Do tej pory nikt tego nie uczynił bo dobrze wiemy jacy są współcześni politycy, i w USA, i w UE, i w Polsce. To oddzielny temat na osobny tekst.

W tym artykule próbowałem - jako laik - dowieść, iż wolny rynek oparty na liberalnej filozofii wolności, jako sprawiedliwy dla wszystkich system jest zwyczajną fikcją. Jeśli szanowna elita dogmatyków i teoretyków z tytułami twierdzi co innego, proszę o wskazanie jednego jedynego kraju na świecie, gdzie ten wyimaginowany, sprawiedliwy dla wszystkich system funkcjonuje bądź kiedykolwiek funkcjonował. Niestety, nawet najwybitniejsze teorie ekonomiczne wypadają blado w starciu ze złożoną rzeczywistością. Zawsze będzie istniała pokusa aby nieuczciwie zarobić, aby wyzyskać pracownika, aby kombinować. Wszak ludzie są tylko ludźmi. Naiwna wiara w wydumane teorie ekonomiczne podobna jest do bezmyślnego szofera, który nie mając pojęcia o trasie zdaje się całkowicie na "mądrość" nawigacji samochodowej. Zaś liberalizm gospodarczy w wersji ortodoksyjnej o tyle przegrywa z realną rzczywistością, że na każde - nawet najbardziej skomplikowane pytania - udziela banalnie prostych, przeważnie tych samych odpowiedzi.

Jeszcze do niedawna sam byłem zwolennikiem rynkowego dogmatyzmu i zaprzysięgłym neoliberałem gospodarczym. Jednak życie uczy człowieka pokory i dystansu do wielu spraw. Także do akademickiej nauki, która nijak nie przystaje do skomplikowanej rzeczywistości.

Stąd wynika potrzeba mądrego prawa i ingerencji państwowej tam, gdzie jest to konieczne oraz w odpowiednim zakresie. Tylko, że na horyzoncie nie widać wizjonerów, którzy potrafili by ogarnąć tę skomplikowaną materię. I tutaj jest pies pogrzebany.

Łukasz Grysiak
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/kapitalizm-między-teoria-a-praktyka.aspx http://www.polonia360.com/kapitalizm-między-teoria-a-praktyka.aspx http://www.polonia360.com/kapitalizm-między-teoria-a-praktyka.aspx Thu, 24 May 2012 09:39:00 GMT Historia powojenna ukuła pewien mit. Mit zachodniej cywilizacji i tak zwanego "wolnego świata". Ten świat – tworzony przez USA i ich sojuszników – od zawsze rościł sobie samozwańcze prawo pouczania wszystkich, którzy nie podzielali jego systemu wartości. Oczywiście nie sposób przecenić zasług części zachodnich elit dla walki z blokiem sowieckim, jak choćby prezydenta Ronalda Reagana. Przez dziesięciolecia Zachód był wzorem wolności, demokracji i kapitalizmu. Być może to jedna z przyczyn zachodniej megalomanii i samozadowolenia. Jednak nie o tym traktuje ten tekst. Czasy chwały „wolnego świata” odchodzą do lamusa, jednak ten nadal ze swych wyżyn ingeruje wszędzie tam, gdzie zagrożone są jego interesy, cynicznie motywując to „troską o wartości tak dla nas drogie”.



Obecnie elity "wolnego świata" stanęły na krawędzi bankructwa kilku rodzajów: przede wszystkim moralnego, a skutkiem tego jest bankructwo kulturowe, polityczne i gospodarcze. Jednak janksescy misjonarze – jak nazwał ich Centus w swym tekście – nie mają ochoty tracić swej hegemonicznej pozycji. Waszyngton i jego merdające ogonem pieski tak się przejęły „krzewieniem demokracji, wolności i pokoju”, że od zakończenia II wojny światowej szerzą je ogniem i mieczem w niemalże każdym zakątku ziemskiego globu. Jak zawsze z gębami pełnymi frazesów.

Cały ten globalny cyrk odbywa się oczywiście pod szczytnymi i kłamliwymi sloganami, które kryją cyniczną grę na globalnej szachownicy, gdzie Wujek Sam rozdaje karty i jako samozwańczy sędzia wyznacza, kogo tu nobilitować a kogo strącić w przepaść.
Oczywiście nie sposób nie dostrzec, że cynizm Białego Domu i jego pomagierów przynosi pozytywne skutki uboczne: obalenie Saddama Husajna, zlikwidowanie Osamy ibn Ladena, czy też udział w likwidacji komunistycznego prezydenta Chile Salvadora Allende. Ale to tylko efekty postronne. Wykładnią główną są intencje, te zaś o całe lata świetlne odbiegają od oficjalnych deklaracji, wspieranych przez ogólnoświatowe media, które chodzą na pasku polityczno-biznesowej oligarchii.

„Wolny świat” grzęźnie w kryzysie gospodarczym, który jest efektem globalnej korupcji, służącej elitom finansowym. Demokracja amerykańska i amerykański wolny rynek już dawno zostały pogrzebane. Identycznie jest w Unii Europejskiej, którą zachodnie kręgi lewackie zamieniły w karykaturę powojennej idei zjednoczenia. Wypadało by zatem oczekiwać, że oświeceni "wolontariusze wolnego świata” zaczną sprzątać własne podwórko, zamiast wpychać wszędzie swoje brudne łapska. Ale nie. Oni nadal uważają, że zawsze mają racje. Ani im w głowie zaprzestać „misji pokojowych”!

Ostatnio zaś dowiedzieliśmy się, że jedną z przyczyn recesji strefy euro są takie kraje jak Kajmany, Panama i Dominikana, bo mają najniższe na świecie podatki, czym zachęcają europejskie firmy do kierowania tam kapitału. Rewelacja! Eurosocjalistyczny bełkot dyplomatyczny grozi, że "jeśli te państwa nie zmienią polityki podatkowej - znajdą się pod presją społeczności międzynarodowej". Nieźle! Okazuje się, że marksistowskim pogrobowcom zaczyna nie wystarczać budowa kołchozu w Europie. Marzą aby swą zarazę roszerzyć aż po Kajmany. Straszą "presją społeczności międzynarodowej". Czyli presją rozmaitych maoistów,Van Rompuyów i innych Barrosów. Wróćmy do "idei wolności" po amerykańsku.

Business as usual - jak mawiał Winston Churchill. Tak długo jankescy misjonarze będą szerzyć swe "dobrodziejstwa", aż nie wyeksploatują do cna zasobów naturalnych części Afryki i Azji. Głównie ropy naftowej. Schemat jest prosty, zawsze ten sam. Najpierw w Waszyngtonie nobilituje się dane państwo do miana bandyckiego, potem mobilizuje się sojuszników i światową opinię publiczną przy pomocy marionetek dziennikarskich, a następnie zaczyna się zaprowadzać „wolność i pokój” przy udziale rakiet balistycznych i bomb zrzucanych z samolotów.

Reszty pogorzeliska dokonują uzbrojeni po zęby „nasi chłopcy, oddający życie za nasze wartości” z US Army i oddziałów Marines. Gdy opada popiół, tworzy się marionetkowe rządy w podbitych krajach, a za rogiem czają się już globalne korporacje przemysłowe, dokonujące grabieży w białych rękawiczkach. Taki jest wymiar jankeskiej "demokracji światowej", zawsze wspieranej przez Izrael. Co bardziej złośliwi mawiają o "izraelskim ogonie machającym amerykańskim psem".

Od 1945 roku nie było chwili, aby Biały Dom nie dokonywał inwazji na rozmaite kraje. To jednak temat na osobny, obszerny tekst. Naświetlmy temat tylko ogólnie. Inwazję na Nikaraguę sfinansowali waszyngtońscy "siewcy pokoju" pieniędzmi kolumbijskich karteli narkotykowych. W Chile generał Augusto Pinochet wystrzelał komunistów w Santiago przy wydatnej pomocy „doradców” z CIA. Agenci z Langley dobrze wyszkolili Osamę, kiedy był im potrzebny do walki z ZSRR w Afganistanie. Potem – kiedy zawaliły się wieże World Trade Center w Nowym Jorku, 11 września 2001 roku – jankesi padli ofiarą swego własnego cynizmu. Podobnie było z Saddamem. Kiedy ten iracki zbrodniarz wymordował w Halabdży tysiące matek z dziećmi za pomocą gazu bojowego, jankesi mieli to w dupie, bo wtedy Husajn był im potrzebny. Był ich sojusznikiem w walce z irańskimi ajatollahami. Jednak za prezydentury George`a Busha zmienił się układ pionków na szachownicy i najechano Irak a Saddama powieszono na sznurze. Wszystko pod kłamliwym pretekstem „posiadania przez Saddama Husajna broni jądrowej”. Do dziś nikt tej mitycznej broni nie znalazł.

Podobny scenariusz ma się z Afganistanem, jednak tutaj USA miały mocne alibi – atak na WTC i „ogólnoświatową kampanię przeci terroryzmowi”. Modę na walkę z terrorem skrzętnie wykorzystał kremlowski czekista, Włodzimierz Putin, który w ramach tejże kampanii dokonał masakrycznego ludobójstwa w Czeczenii, zrównując ten kraj z ziemią. Ale moskiewskiemu kagiebiście nie wolno tego głośno powiedzieć, bo - wiadomo - interesy. Można za to sądzić serbskiego generała Radko Mladica, za masakrę w Srebrenicy, bo tu interesy roli nie grają żadnej, więc budzi się "sprawiedliwość". Niedawno „demokrację” szerzono w Libii. Nagle Muammar Kaddafi, dyktator rządzący przez 42 lata tym krajem stał się „zły”.

Przez wcześniejsze lata też nie był dobry, ale był potrzebny, a więc „nasz chłop”. Kiedy przestał być "nasz", światowe media zaczęły użalać się nad ofiarami jego zbrodniczej polityki. Teraz „zły” staje się syryjski despota i „wolny świat” rozważa powtórzenie „demokratycznego wariantu” w Persji. Wcześniej oczywiście "zły" nie był, Ta wojenna polityka wykreowała na światowe autorytety dyplomacji takie męty społeczne jak H. Kissinger, zbrodniarz wojenny, odpowiedzialny za mordercze bombardowanie Kambodży i - oczywiście - stały bywalec klubu Bildelberg, towarzystwa międzynarodowej śmietanki, prowadzącej zakulisowe gry polityczne, finansowe i medialne. Ale to już inny temat.

Barack Obama, obecny władca Kapitolu, który otoczył się kryminalistami z Wall Street – tymi, którzy są autorami światowego kryzysu finansowego – nie potrafi posprzątać własnej obory, ale bierze się za sprzątanie chlewu na Bliskim Wschodzie. Identycznie postępowali jego poprzednicy, jak choćby Bush czy Clinton. A co najlepsze, żona Clintona, senator Hillary, próbuje pouczać Węgrów i Wiktor Orbana o "demokracji". Nie pasuje jankesom obecny premier węgierski, bo się zbuntował przeciw establishmentowi. Gdyby premierem Węgier został jakiś dyrektor z Goldman Sachs wtedy było by cacy.

Przecież bankierska „demokracja” po amerykańsku powinna być wzorem dla reszty świata. Jeszcze bardziej gnoją Orbana brukselskie lewaki, odpowiedzialne za zbliżającą się katastrofę euro kołchozu. Islandia też przestała się podobać salonowym bandytom "wolnego świata" bo ten mądry naród wziął sprawy w swoje ręce, zmienił Konstytucję i odmówił spłaty korporacyjnych długów. Zabawne to wszystko.

Dawno już dowiedziono, że w amerykańskich „misjach pokojowych” trzy czwarte ofiar stanowią cywile: głównie kobiety, dzieci i starcy. Czym im zawinili? Mieli nieszczęście urodzić gdzieś na peryferiach świata. Gdyby urodzili się po drugiej stronie półkuli, nie musieli by ginąć rozrywani bombami, „niosącymi wolność uciemiężonym”. Siedzieli by przed telewizorami i słuchali bredni w CNN albo czytali bzdety w „New York Times`ie”, zajadając się sieczką z Mc Donalds`a. Niestety, nie było im to dane.

Pewnie za jakieś sto lat historia wyda sprawiedliwy wyrok na zachodnich „misjonarzy pokoju”. Po drugiej wojnie, w trakcie procesów norymberskich, nazistowskich zbrodniarzy sądzili między innymi zbrodniarze sowieccy, którzy sami winni siedzieć obok nich na ławie oskarżonych. Jednak ZSRR był w zwycięskiej koalicji antyhitlerowskiej, więc uchodził za tego „dobrego”. Minęło kilkadziesiąt lat i już inaczej patrzymy na komunizm i jego zbrodnie. My tego już raczej nie dożyjemy, ale kiedyś skończy się w świecie amerykańska hegemonia i zmieni układ sił, a wtedy scenariusz postrzegania „dobrych” i „złych” może się nieco odmienić.

Łukasz Grysiak
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/ogniem-i-mieczem-dobrodziejstwa-jankeskiej-demokracji.aspx http://www.polonia360.com/ogniem-i-mieczem-dobrodziejstwa-jankeskiej-demokracji.aspx http://www.polonia360.com/ogniem-i-mieczem-dobrodziejstwa-jankeskiej-demokracji.aspx Wed, 28 Mar 2012 10:19:00 GMT Lewicujące i populistyczne środowiska oskarżające wolny rynek o spowodowanie obecnej recesji gospodarczej na świecie powinny przestać wrzeszczeć a zająć się własną edukacją.



"Gdy grabież staje się sposobem życia dla grupy ludzi, na przestrzeni czasu stworzą oni dla siebie system prawny, który usprawiedliwi ich działania i kodeks moralny, który będzie go gloryfikował" - takie słowa zapisał w połowie XIX wieku słynny ekonomista Frederic Bastiat. Słowa przestrogi sprzed 160 lat są dziś aktualne bardziej, niż kiedykolwiek.


Odnieść je można przede wszystkim do Wall Street oraz całego światowego sektora finansowego, czyli nierealnego i pasożytniczego świata, który oderwał się od realnej przedsiębiorczości, a wręcz zaczął ją niszczyć, wpychając całe rzesze społeczne w biedę i beznadzieje. Obecnie nikt już nie neguje podstawowych faktów: to oligarchia finansowa skupiona w międzynarodowych korporacjach świadomie wywołała globalną recesję. Tylko, że jest to prawda niepełna. Winę największą ponoszą elity polityczne, które służą elitom finansowym. Niestety, w wielu przypadkach przedstawiciele tych dwóch elit to jedni i ci sami ludzie. Pisałem o tym choćby w dwóch innych tekstach: „Wall Street: magicy finansowej inżynierii” i „Bankierzy znad Wisły w obliczu finansowej recesji”.

Nie chcę się jednak zagłębiać w meandry techniczne zjawiska obecnego kryzysu, ale odnieść się do całego spektrum nieporozumień, które narosły w analizie jego pierwotnych przyczyn. Owe nieporozumienia mają dwa podstawowe źródła. Pierwsza bierze się z niewiedzy i ulegania populizmowi łatwych rozwiązań. Druga jest bardziej prozaiczna i wiąże się z ideologicznym zacietrzewieniem, które staje się orężem w bieżącej walce elit o władzę i oszukiwaniu szerokich mas wyborczych. Jak to się ma do rzeczywistości tu i teraz?

Otóż po upadku Lehman Brothers we wrześniu 2008 roku, od którego zaczęła się globalna katastrofa, część mediów, elit władzy i rozmaitych lewicujących instytucji orzekła, że nastąpił kres kapitalizmu. Słyszeliśmy, że neoliberalizm – stanowiący ideologiczną podwalinę wolnego rynku – odpowiada za biedę, bezrobocie i brak perspektyw dla milionów ludzi na całym globie. Krzyczano o wzmocnieniu kontroli państwa nad gospodarką, czyli zwiększenia interwencjonizmu. Idee J.M. Keynesa znów ożyły ze zdwojoną siłą. Ożyły miraże sprawiedliwości społecznej a wśród rozmaitych „Oburzonych” optowano wręcz za hasłami marksistowskimi. W całym tym cyrku debatowano w wielkim chórze demagogii opartej na zwykłej ignorancji i społecznym oszustwie.

Nieporozumienie pierwsze bierze się z utożsamiania finansistów i banków inwestycyjnych z wolnym rynkiem. Nikt z krzyczących nie zastanowił się nad prostym faktem, że sektor finansowy nie ma nic wspólnego z logiką rynkową. Wolny rynek oznacza prywatne zyski i prywatne straty, zaś w systemie korporacyjnego socjalizmu stworzonego przez polityczno-bankierską mafię zyski się prywatyzuje a straty spadają na barki podatnika. Co to ma wspólnego z kapitalizmem? Podobnych nieporozumień w tym segmencie są setki jednak pisałem o tym gdzie indziej, więc nie ma sensu się powtarzać.

Nieporozumienie drugie ma bardziej skomplikowaną naturę i wymaga cofnięcia się w przeszłość oraz weryfikacji podstawowych teorii ekonomicznych. Zsocjalizowane elity, które wodzą za nos niezorientowane masy społeczne zawsze mają głównego wroga, odpowiedzialnego za wszelkie nieszczęścia – liberalizm gospodarczy, a właściwie neoliberalizm. To krzyczące towarzystwo po pierwsze nie wie, że tak zwany neoliberalizm to nic innego jak tradycyjny liberalizm, a sam termin wziął się stąd, że w USA za „liberałów” zaczęli uznawać się zwolennicy keynesizmu, więc ludzie wyznający tradycyjny, konserwatywny liberalizm dla odróżnienia określili się mianem neoliberałów.

Idąc dalej, cofnijmy się do przypomnienia właściwych znaczeń doktryn, których używa dziś cała masa ignorantów ekonomicznych. Dobrym przykładem jest choćby słynna w lewicowych kręgach Kanadyjka, Naomi Klein, która z żarliwością godną swego dziadka marksisty wyprodukowała bzdurę zwaną „Doktryną szoku”. Za jedno z podstawowych źródeł kryzysu, który zaczął się w USA, uznaje się nieregulowany rynek instrumentów pochodnych zwanych derywatami. Derywaty są narzędziem hazardu, jaki od lat uprawia się na Wall Street oraz w innych globalnych centrach finansowych. W ogólnym znaczeniu są to elementy sekurytyzacji, których wartość zależy od instrumentów bazowych. To wirtualne pieniądze, narzędzie inżynierii największych na świecie instytucji, których obecna wartość 22 razy przekracza światowy PKB. Są to sumy przyprawiające człowieka o mdłości. Warren Buffett nazwał te instrumenty „finansową bronią masowego rażenia, która kiedyś zniszczy świat”.

W tym momencie wchodzimy w świat wszelkich możliwych nieporozumień. Socjaliści uważają, że to liberalizm, który gloryfikuje wolność działania jednostki pozwala bankierom tworzyć te nierealne zyski, więc to liberalizm jest winny. Brzmi to atrakcyjnie, jednak nie ma zbyt wiele wspólnego z realiami. Otóż ci sami socjaliści już nie wiedzą, że twórca liberalizmu w gospodarce, Adam Smith pisał w XVIII wieku, że państwo winno szczególny nadzór sprawować nad bankierami. Branża finansowa w założeniu winna służyć przede wszystkim realnej przedsiębiorczości a nie produkować papierowe zyski za pomocą sztuczek i piramid pieniężnych. A co się stało, to wiemy. W Ameryce w ciągu ostatnich trzydziestu lat deregulację branży finansowej posunięto do stopnia absurdu. Skutki tej polityki wielkiej korupcji i niekontrolowanej potęgi korporacji typu Citigroup, Goldman Sachs bądź JP Morgan Chase właśnie obserwujemy. Jednak socjalistom zawsze ciężko jest wytłumaczyć cokolwiek.

Nieporozumienie trzecie jest najbardziej zawiłe i wiąże się z podstawową praprzyczyną obecnej sytuacji na świecie. Skoro derywaty, którymi obraca oligarchia finansowa rujnują świat, to rodzi się proste pytanie: skąd się biorą te instrumenty? Przede wszystkim z polityki gospodarczej opartej na długu a nie produkcji i filozofii oszczędzania. I tutaj należy wrócić do słynnej polityki interwencjonizmu państwowego, którą jako lek na Wielki Kryzys lat 30. wymyślił John Maynard Keynes. Idea tego Anglika polegała na rozpędzaniu gospodarki za pomocą pakowania w nią góry pieniędzy. Historia dowiodła, że ta recepta nie sprawdza się na dłuższą metę, gdyż rodzi inflację i zwiększa państwowy dług publiczny.

Keynesizm, który jest takim socjalizmem z ludzką twarzą i używają go „opiekuńcze” elity polityczne, oczarowane sprawiedliwością społeczną uważam za praźródło tego co się dzisiaj dzieje. Wróćmy do USA. Od lat amerykańska gospodarka więcej konsumowała niż oszczędzała, zaś mit „american dream” kazał zapożyczać się przeciętnemu obywatelowi ponad swe możliwości. Więc kredyty brano – nie tylko w USA, także w Europie i Polsce – dosłownie na wszystko: dom, samochód, sprzęt elektroniczny, a nawet na wakacje czy wesele. Jak wiemy amerykańską bańkę mieszkaniową stworzyły rabunkowe kredyty subprime, czyli pożyczki udzielane każdemu bez jakiejkolwiek dbałości o spłatę. Zapyta ktoś: po co? No właśnie. Przecież sama logika mówi, że komuś kto nie ma zdolności, bank nie udzieli kredytu. Jednak w świecie gospodarki opartej na długu nie ma żadnej logiki. Długi amerykańskich pożyczkobiorców hipotecznych były potrzebne spekulantom z Wall Street do tworzenia bilionów dolarów derywatów, które potem sprzedawano inwestorom z całego świata, jako bezpieczne papiery wartościowe. Kiedy niezdolni kredytobiorcy przestali spłacać swe zobowiązania, stworzone w oparciu o nie instrumenty okazały się stertą makulatury a banki zaczęły przejmować domy ludzi, którzy nie spłacali rat. Jednak derywaty kredytowe zalały globalny rynek papierów wartościowych. I się zaczęło!

Czyli należałoby zadać pytanie wszystkim tym, którzy tak nie cierpią liberalizmu i wolnego rynku: co to wszystko ma wspólnego z tymi doktrynami? Czyż to nie naiwna wiara elit politycznych wierzących w keynesowski interwencjonizm stworzyła pole do działania dla bankierów i korporacji? Amerykańska "troska o najbiedniejszych" stworzyła takie instytucje jak Fannie Mae i Freddie Mac – dwóch największych pożyczkodawców hipotecznych, które rozdawały kredyty na prawo i lewo aż stanęły na krawędzi bankructwa i zostały przejęte przez państwo, czytaj: na utrzymanie podatnika. Co to ma wspólnego kapitalizmem? Niestety, socjalistyczna utopia nadal jest popularna. To ta utopia wykrerowała politykę elit, na której żerują bankierzy.

To rządy zapożyczając się ponad wszelką logikę tworzą pole na którym rośnie finansjera. I to politycy są głównymi odpowiedzialnymi za kryzys. Bankierzy tylko wykorzystują cynicznie ich obłąkańczą politykę do napychania sobie kieszeni. Politycy aby utrzymać władzę używają socjalizmu wyborczego w zmodyfikowanej wersji zwanej sprawiedliwością społeczną. A to kosztuje masę pieniędzy. Te zaś biorą się od bankierów. I koło się zamyka. Warto, aby pomyśleli o tym wszyscy krzykacze, którzy w kapitalizmie widzą przyczyny wszelkiego zła. Kapitalizm dawno się skończył, panuje era korporacyjnego socjalizmu, gdzie nikt za nic nie odpowiada, a w tle ogromna korupcja i polityczno-finansowa oligarchia.

Co jeszcze należałoby przypomnieć apologetom państwa opiekuńczego? Może fakt, iż zadaniem państwa jest tworzenie mądrego prawa, zapewnienie bezpieczeństwa oraz stworzenie warunków do tego, aby wszyscy obywatele mieli równe warunki do pracy, działania i tworzenia bogactwa. Zaś opieka społeczna należy się tylko nielicznym, naprawdę potrzebującym. Wbrew pozorom takich ludzi nie jest bardzo dużo, na pewno nie tyle ile bierze państwową darmochę na koszt pracujących. No, ale do tego potrzeba elit z wizją. Niestety, nie ma takich ani w USA, ani w UE, ani w Polsce. W państwie gdzie rządzi logika rynkowa, nie zaś korupcja i mity opiekuńczości, nikt, kto nie ma zdolności nie dostałby pożyczki. A tym samym taki makler z Wall Street nie miał by z czego konstruować swoich derywatów kredytowych i ich następnie sprzedawać kolejnym ofiarom. W gospodarce opartej nie na długach, ale na produkcji, innowacyjności i oszczędności w ogóle zanikło by pole działalności finansowych inżynierów i służących im polityków.

W systemie wolnorynkowej logiki zamożność jest owocem pracy i przedsiebiorczości. Budowanie własnego dobrobytu na długach jest drogą ku przepaści i stwarza pole do nadużyć globalnych konglomeratów finansowych.To nie wolny rynek, ale interwencjonizm, nadmiar regulacji i rabunkowa polityka podatkowa są polem, na którym kwitną patologie i kryzysy. Historia współczesnej ekonomii dowodzi, że jednak najwięcej racji miał F.A.von Hayek i szkoła austriacka. Inna sprawa, że gdyby kiedyś nie porzucono parytetu złota – za którym optowali klasycy tej szkoły – dziś również nie dochodziło by do recesji na taką skalę.

To pieniądz papierowy umożliwia tworzenie krążących po świecie toksycznych aktywów (nic nie wartych derywatów). Więc jeśli ktoś stwarza płaszczyznę do działalności przestępczej to naturalnym jest, że zaraz pojawi się przestępca. Wszak okazja czyni złodzieja. Więc winiłbym przede wszystkim elity polityczne. To właśnie politycy umożliwi bankierom największy w historii przestępczy transfer pieniędzy od ogromnej rzeszy biedniejszych do bardzo wąskiej grupy uprzywilejowanych.

Niestety, te proste fakty nie docierają do rozmaitych wizjonerów i pogromców mitycznego liberalizmu gospodarczego oraz „dzikiego” kapitalizmu. Większość ludzi nie rozumie, co się wokół nich dzieje, nie rozumieją znaczenia pewnych pojęć i trudno się temu dziwić. Większość ludzi interesuje, aby przede wszystkim mieli co włożyć do garnka i tak dalej. To oczywiście zdrowa sytuacja! Tyle, że ta sama większość jest skutecznie manipulowana przez politycznych oszustów, którzy szaremu Janowi Kowalskiemu oferują proste recepty uzdrowienia świata. Dobrze widać to właśnie w naszym kraju, gdzie ekonomiczni analfabeci „dowodzą”, że liberalizm okresu transformacji gospodarczej doprowadził do nędzy miliony ludzi. I większość w to wierzy, bo skąd ma wiedzieć, że owego liberalizmu nigdy w Polsce nie było. Ale hasła brzmią porywająco, więc łatwiej jest podzielać demagogiczne bzdury niż pokusić się o analizę faktów. Niestety, fakty bywają skomplikowane i nudne a głupawe hasła zawsze mają nieporównywalnie większą siłę nośności.

Łukasz Grysiak
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/kryzys-socjalizm-i-bankierzy.aspx http://www.polonia360.com/kryzys-socjalizm-i-bankierzy.aspx http://www.polonia360.com/kryzys-socjalizm-i-bankierzy.aspx Tue, 28 Feb 2012 11:24:00 GMT Dla moralnych relatywistów prawda jest jak horyzont, nigdy jej nie dościgniemy.
Czym właściwie jest moralność? Czy tak podstawowa wartość jak prawda może zostać zakwestionowana? Czy postępując zgodnie z własnymi przekonaniami i sumieniem jesteśmy autentyczni?



W dzisiejszym świecie te pytania wybrzmiewają szczególnie mocno. Jesteśmy oto świadkami podważania, a nawet kwestionowania wszelkich wartości, na których wyrosła cała nowożytna cywilizacja. Jest to głównie zasługa zachodnich, lewicujących elit intelektualnych i politycznych, dla których dążenie do prawdy jest zajęciem bezsensownym. Lewicowa ideologia - jakże dziś modna - która wyrosła z marksistowskiego determinizmu społecznego nie ustaje w wysiłkach odwrócenia cywilizacyjnego porządku. Coraz mocniej rozpycha się relatywizm, który głosi, że nie ma uniwersalnych wartości a prawda jest rzeczą względną, każdy ma swoją. W tak postrzeganych kategoriach wszelkie podziały zostają zatarte. Dobro i zło zostają zrównane ze sobą, trudno oddzielić podłość od bohaterstwa, kłamstwo pretenduje do miana prawdy objawionej.

Jednym z zasadniczych celów tego myślowego obłędu jest rozmycie wszelkiej odpowiedzialności kogokolwiek za cokolwiek. Moralni i społeczni relatywiści zawsze doszukują się kontekstów, co ma służyć zatarciu wszelkich granic. Nie ma czegoś takiego jak jednostka, która ma wolną wolę i podejmuje wolne wybory, za które ponosi odpowiedzialność. Konserwatyzm, który głosi pochwałę wartości tradycyjnych stanowi zagrożenie śmiertelne dla legionów postępu, ubranego w hasła politycznej poprawności. Walka o prawa zwierząt staje się ważniejsza niż ludzki los, oczywiście z wyjątkiem losu rozmaitych mniejszości, co stanowi oręż lewaków w walce z tradycją.

Na bazie tej destrukcyjnej ideologii wyrosły w XX wieku nieludzkie systemy totalitarne: nazizm i komunizm, które tępiły jednostkę i wolność, gloryfikując kolektyw i wcielając w życie mordercze utopie za cenę milionów istnień ludzkich. Również na bazie społecznego determinizmu i relatywizmu usadowiła się fasada współczesności zwana demokracją, która z prawdziwą demokracją obywatelską nie ma nic wspólnego. Socjalizm jako ideologia, która miała zaprowadzić ludzkość do raju garściami czerpał z marksowskiego determinizmu, inaczej być nie mogło, jako że został przez Marksa stworzony. Jeśli się głębiej zastanowić to w zasadzie demokracja (a raczej jej dzisiejsza karykatura) i socjalizm niewiele się od siebie różnią. Nieprzypadkowo sam klasyk, Karol Marks stwierdził aby "ustanowić demokrację a socjalizm sam się stworzy". Patrząc na dzisiejszą Europę daje się słyszeć jego złowieszczy chichot zza grobu.

Tyle teorii w ogólnym zarysie. Przypatrzmy się jak przekłada się ona na konkretną rzeczywistość. Najprostszy z brzegu przykład: rozliczenie zbrodni nazizmu i przemilczanie zbrodni komunizmu. Po zakończeniu drugiej wojny światowej powstał trybunał w Norymberdze, który osądził i skazał hitlerowskich zbrodniarzy. Niemcy rozliczyły się ze swą haniebną historią wypalając morderczą ideologię gorącym żelazem. Zdumiewające, ale nic takiego się nie stało w odniesieniu do zbrodni komunistycznych. Kiedy w 1997 roku we Francji ukazała się "Czarna księga komunizmu", skrupulatna analiza zbrodni komunistycznych z liczbą ponad 100 milionów ofiar łącznie, wywołała burzę. Zachodnia lewica podniosła największe larum, gdyż autorzy tej pracy zrównali ze sobą nazizm i komunizm, uznając je za ideologie tak samo bezwględne i mordercze. Pojawiły się głosy wielkiego oburzenia, że tak nie można, bo "komuniści działali w innym kontekście historycznym" i tak dalej.

Czy ludzie zdrowi na umyśle mogą wysuwać tak absurdalne tezy? Czy ważniejszy jest kontekst czy sam fakt dokonania przestępczego czynu? Dla postępowców widocznie to drugie. Jeśli wdać się w głębszą analizę zjawiska, to przyczyny zdają się być jednak bardziej polityczne niż ideologiczne. Nie jest żadną tajemnicą, że zachodni socjaliści przez całe lata kolaborowali z ZSRR, działali w Kominternie oraz panicznie bali się upadku "imperium zła", gdyż to rodziło groźbę ujawnienia ich nieciekawej przeszłości a także groziło utratą władzy. To dlatego tak hołubiony jest na Zachodzie choćby Michaił Gorbaczow, "reformator", który chciał ocalić system poprzez jego zmiękczenie a doprowadził do zawalenia. Dziś ci sami relatywiści z zachodniej Europy i dawni agenci Kremla pozasiadali się w unijnych strukturach i instytucjach - a przynajmniej bardzo wielu z nich - co prowadzi UE prosto w przepaść, właśnie to obserwujemy. Wystarczy prześledzić drogi życiowych karier takich ludzi jak: Jacques Delors, Joschka Fischer, Francois Mitterand, Valery Giscard d`Estaign albo Herman van Rompuy by nie wymieniać ich wszystkich.

Wyobraźmy sobie, że po wojnie nie doszłoby do rozliczenia zbrodni nazizmu a NSDAP przekształciłaby się demokratyczną partię socjalistyczną, rządzoną dziś przez dzieci i krewnych hitlerowskich szaleńców. Trudno nam nawet myśleć w takich kategoriach! Jednak w odniesieniu do komunizmu właśnie tak się stało i jakoś większość przeszła nad tym do porządku dziennego. Propagowanie nazizmu jest zakazane prawnie pod groźbą odpowiedzialności karnej. Natomiast w tych samych krajach na straganach sprzedaje się dzieciakom koszulki z wizerunkiem Ernesto Che Guevary, kubańskiego zbrodniarza komunistycznego, który dla pokolenia bezmyślności i relatywizmu stał się ikoną.

Kolejny przykład, z naszego kraju. U podstaw narodzin III RP utącono wszelkie próby rozliczenia PRL. Za bazę posłużyła ta sama postawa relatywizmu co wyżej. Wmawiało się społeczeństwu, i nadal się wmawia, że nie warto wracać do przeszłości. Olga Lipińska głosi, że "przecież wszyscy w tym systemie żyliśmy więc wszyscy ponosimy część odpowiedzialności". Wtórują jej całe zastępy deterministów z "Gazetą Wyborczą" i Adamem Michnikiem na czele, który całą te parszywą ideologię stworzył a z latami wychował sobie wierne, liczne grono wyznawców. To właśnie oni nadają ton dzisiejszej rzeczywistości Polski, gdyż obsiedli media, politykę i państwowe instytucje. "Wszyscy w PRL żyliśmy, więc wszyscy ponosimy część odpowiedzialnośći" - jest to sam szczyt absurdu i zakłamania. Sytuację przedstawia się tak aby rozmyć winę, kata zrównać z ofiarą.

Czy szeregowy pracownik fabryki, który pod przymusem musiał wykonywać jakieś kretyńskie normy produkcyhjne na polecenie dyrekcji ma ponosić taką samą odpowiedzialność jak ów dyrektor, który realizując wytyczne "góry" prowadził zakład do ruiny? Ten szary robotnik musiał robić co mu każą bo po prostu chciał jakoś przeżyć w tym chorym systemie, to dyrektor i jego mocodawcy winni ponieść odpowiedzialność, gdyż za cenę własnych karier i oportunizmu działali z polecenia Moskwy na szkodę własnego społeczeństwa. Jednak współcześni wizjonerzy postępu udają, że tego nie rozumieją. Tylko udają, bo oni dobrze wiedzą co robią. Przeszłości boją się panicznie gdyż w teczkach esbecji jest za dużo smrodu o nich samych, więc lepiej do nich nie zaglądać a winę rozłożyć na wszystkich po równo. Czy to nie dziwne, że kiedy się mówi o życiorysach dawnych opozycjonistów eksponuje się jedynie "tajemnicę chwalebną", pomijając niewygodne fakty? Na przykład działalność Jacka Kuronia znamy tylko z części oficlajnej. Co robił Kuroń nim wstąpił w szeregi opozycji, już się nie mówi. Zapach jest zbyt nieprzyjemny. A podobnych przykładów są tysiące. W NRD 30% wschodnich Niemców współpracowało ze Stasi, jednak oni mieli odwagę spojrzeć prawdzie w oczy. W III RP prawdę zatarto skutecznie a trucizna tego procesu do dziś rzutuje na nasze państwo i jest jedną z przyczyn podstawowych większości dzisiejszych patologii.

Takie są efekty relatywizmu moralnego, który z zasady wrzuca wszystko do jednego, wielkiego kubła pod nazwą: "wszystko jest względne". A skoro wszystko jest względne - dotarcie do prawdy staje się niemożliwe. Należałoby zatem dać temu spokój i do tego nie wracać. "Budujmy przyszłość"! - krzyczał w 1995 roku pewien nomenklaturowy działacz PZPR, który w społeczeństwie ogłupionym propagandą dwukrotnie został prezydentem. "Budujmy przyszłość" a zatem nie wracajmy do przeszłości. W tym wszystkim pominięto cynicznie najważniejsze: budowanie przyszłości narodu, który nie zna własnej przeszłości jest stawianiem zamków na piasku. W tym tonie odbyła się cała polska transformacja, to temat rzeka.

"Przecież nie wiemy do końca jak było, więc zostawmy to raz na zawsze", temu poglądowi hołduje współczesny establishment, który broni własnego interesu podpierając się konuinkturalnie wybórczymi faktami. Cel jest zawsze ten sam: tak zatrzeć granice aby szary obywatel był na tyle ogłupiony, by nie pozostało mu nic poza machnięciem ręką. Współczesnych kłamców nie interesuje fakt, że w nawet najbardziej nieludzkich ustrojach zawsze byli ludzie, którzy potrafili zachować przyzwoitość i godność. Wielokrotnie płacili za to najwyższą cenę, ginąc w męczarniach i piwnicach UB bądź NKWD. Dziś o nich zapomniano, choć to im zawdzięczamy wolność, jaka by ona nie była. Relatywizm nie uznaje bohaterstwa, to z natury jest podejrzane. Lepiej więc usprawiedliwiać katów, agentów i donosicieli, którzy z dawnych bojowników szydzą i drwią. W rytmie tego chocholego tańca toczy się życie w RP, gdzie dawni oprawcy siedzą w swych willach plując przeciwnikom w twarz. Podziękujmy za to panom z tak zwanej "konstruktywnej opozycji", którzy zamiast wziąć sprawy we własne ręce i komunistów osądzić, zaczęli się z nimi układać. Efekty są smutne.

Na koniec chciałym odnieść się do zarzutów rozmaitych obrońców status quo, którzy uważają, że ludzie, którzy nie doświadczyli socjalimu, komunizmu i życia w nich nie mają prawa się wypowiadać. "Co ty możesz wiedzieć o stanie wojennym, skoro miałeś wtedy rok"? - zarzucił mi swego czasu jeden z tych, krórzy "to przeżyli na własnej skórze". Ten pogląd jest tak bezsensowny, że nawet trudno z nim polemizować. Idąc tym tropem myślenia nie powinniśmy znać histroii ani bitwy pod Grunwaldem, ani potopu szwedzkiego, ani rozbiorów Polski, bo przecież tych, którzy o tym piszą nie było wtedy na świecie. Z podobnie bzdurnymi poglądami szkoda dyskutować. A dodatkowo wielu z tych "którzy przeżyli" niewiele rozumie z tego co przeżyli, albo udaje, że nie rozumie. Ludzka pamięć jest wybórcza, z natury wypycha ze świadomości obrazy przykre, zachowując pojedyncze, miłe wspomnienia. Dzsiejsza gloryfikacja PRL w wydaniu pewnych środowisk jest efektem tego procesu. Ludziom się wydaje, że "PRL nie był taki straszny" skoro udało się w nim przeżyć. Większość nie rozumie, że przeżyli mimo PRL-u a nie dzięki niemu. To kolosalna różnica.

Myślenie skażone relatywizmem prowadzi na zupełne manowce. Kontekst - tak ważny dla rozmaitych gmatwaczy - nie pozwala nikogo i za nic pociągnąć do odpowiedzialności. Nie ma winnych, to zbyt skomplikowane - oto ich dewiza. Gdyby pociągnąć tę obłąkańczą logikę do skrajności, dojdziemy do sytuacji groteskowych. Skoro kontekst jest tak ważny to po co karać pedofila gwałcącego dzieci? Przecież miał on trudne dzieciństwo, zaborczą matkę i ojca alkoholika-sadystę. To raczej ofiara niż kat! Po co zamykać w więzieniach morderców? Wiem, że brzmi to zupełnie absurdalnie, ale owo obłędne myślenie w sytuacjach skrajnych prowadzi do takiej właśnie paranoi. Jednak zamyka się zwyrodnialców i nikt się nad nimi nie lituje. Czemuż więc głosiciele "prawd względnych i nieuchwytnych" nie sprzeciwiają się karaniu zwyrodnialców seksualnych a tak zażarcie bronią zwyrodnialców politycznych? Tylko ten - pozornie paranoiczny przykład - dowodzi, że relatywizm jest myślowym obłędem i największym zagrożeniem jakie niosą rzecznicy postępowej doktryny, ubranej w tak piękne hasła.

Łukasz Grysiak
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/o-wzglednosci-norm-moralnych.aspx http://www.polonia360.com/o-wzglednosci-norm-moralnych.aspx http://www.polonia360.com/o-wzglednosci-norm-moralnych.aspx Sat, 18 Feb 2012 11:15:00 GMT 15 września 2008 roku jeden z największych banków inwestycyjnych świata, Lehman Brothers, ogłasza upadłość. Na giełdach wybucha panika. Wall Street odnotowuje największe jednodniowe spadki indeksów w historii. To początek globalnego tsunami, które pogrążyło w kryzysie cały świat. Jak do tego doszło?

"- Dlaczego inżynier finansowy miałby zarabiać do 100 razy więcej od zwykłego inżyniera?
  - Zwykły inżynier buduje mosty, inżynier finansowy tworzy marzenia. Ale gdy te marzenia zamieniają się w koszmar, cenę płaci ktoś inny".
 Andrew Sheng

1. Niekontrolowany rozwój amerykańskiej branży finansowej.

Od czasów Wielkiego Kryzysu w 1933 roku Stany Zjednoczone doświadczyły kilkudziesięciu lat stabilnego wzrostu gospodarczego. Branża finansowa znajdowała się pod ścisłą kontrolą państwa. Wspólnicy zakładający bank musieli wyłożyć własne pieniądze, którymi obracali, zaś Ustawa Glassa-Steagala z 1934 roku zakazywała bankom z depozytami ryzykownej działalności spekulacyjnej.

Sytuacja zaczęła zmieniać się od 1981 roku kiedy prezydenturę objął Ronald Reagan. "Najważniejszym obowiązkiem biznesu wobec narodu jest przywrócenie gospodarczego dobrobytu" - stwierdził w początkach lat 80. Jednak to właśnie wtedy zainicjowano działania, które sprawiły, że branża finansowa odwróciła się od narodu i zaczęła służyć sama sobie. Zainicjowano politykę deregulacji, która oznaczała zniesienie kontroli państwa nad działalnością finansjery. Reagan uczynił sekretarzem skarbu Donalda Regana (zbieżność nazwisk przypadkowa), dyrektora zarządu największego wtedy na świecie banku inwestycyjnego Merrill Lynch. Wall Street stało murem za prezydentem i popierało go całym sercem.

W pierwszej kolejności uwolniono spod kontroli spółki oszczędnościowo-pożyczkowe, co pod koniec lat 80. skończyło się falą aresztowań ich szefów za okradanie swoich klientów. Znamienny jest tutaj przypadek jednego z szefów tych spółek, Charlesa Keetinga, który zanim trafił za kratki, zaciekle broniony był przez Alana Greenspana, któremu zapłacił 40 000 dolarów. Potem Greenspan na długie lata wszedł na tron świata finansów zasiadając jako szef banku centralnego i FED (Rezerwy Federalnej), kolejno w rządach Billa Clintona i George`a Busha.

Początek prezydentury Clintona to kontynuacja deregulacji. Branża zaczyna się konsolidować i rosnąć w siłę. Citicorp i Traverse Group łączą się, tworząc najpotężniejszy finansowy koncern na świecie - Citigroup. Fuzja ta była sprzeczna z prawem Glassa-Steagala z 1934 roku, jednak organy państwowe milczały. Potem, za namową Larry`ego Summersa, człowieka finansjery i rektora Harvardu, Kongres uchwala nowe prawo unieważniające tamtą ustawę. Otwiera to szeroko drzwi to kolejnych fuzji. Zaczyna się proces niekontrolowanego rozwoju branży finansowej co z latami będzie doprowadzać do coraz ostrzejszych kryzysów.

W efekcie powstaje monopol finasowy, który z biegiem lat zaczyna obracać bilionami dolarów. Już sam ten fakt rażąco przeczy tradycyjnej idei wolnego rynku, którego najświętszą zasadą jest konkurencja, monopol zaś jest jej zupełnym zaprzeczeniem. Tworzą go kolejno: banki inwestycyjne - Merrill Lynch, Goldman Sachs, Lehman Brothers i Morgan Stanley; dwa koncerny finansowe - Citigroup i JP Morgan; oraz trzy agencje ratingowe, oceniające wiarygodność transakcji, m. in. KPMG oraz Standard&Poors. Stopniowo branża kupuje polityków, tak Republikanów, jak i Demokratów. Powstaje zjawisko tak zwanych "obrotowych drzwi", polegające na przenikaniu się ról politycznych i finansowych. Na przykład: szef Goldman Sachs, Henry Paulson - jeden z głównych winowajców krachu gospodarczego - w rządzie Busha został sekretarzem skarbu. Podobnych przypadków jest o wiele więcej. George Bush, prezydent USA: "Sekretarzem skarbu mianuję pana Henry`ego Paulsona, człowieka o wielkim doświadczeniu, wielkiej prawości i uczciwości...". Ten człowiek "wielkiej prawości i uczciwości" gorąco lobbował na rzecz zadłużania się banków inwestycyjnych, co potem stało się bezpośrednią przyczyną katastrofy 2008 roku.

Na dzień dzisiejszy branża zatrudnia 3000 lobbystów - pięciu na jednego kongresmana! - którzy rocznie wydają pięć miliardów dolarów w ramach walki z wszelkimi regulacjami rynku usług finansowych. Najważniejszym z nich jest Scott Tallbott, reprezentujący w Waszyngtonie interesy najważniejszych gangsterów świata finansów, poprzez tzw. Okrągły Stół Usług Finansowych. Finansiści opłacają polityków, którzy potrzebują pieniędzy, a ci uchwalają dla nich prawo, które skutkuje coraz ostrzejszymi kryzysami na świecie, jednak pozwala się bogacić wąskiej elicie oligarchów. Dodatkowo skorumpowali nie tylko wymiar sprawiedliwości - sądy i prokuratorów - ale również całą akademicką naukę. Ludzie tacy jak Glenn Hubbard, profesor ekonomii Buisness School of New York, za setki tysięcy dolarów działają jako konsultanci i doradcy, legitymizując przestępczy system oligarchicznego kapitalizmu, w którym 1% spekulantów posiada we władaniu 30% bogactwa USA. Jest to gigantyczna piramida powiązań najpotężniejszych ludzi na świecie, a w tle korupcja, polityka ,media i gigantyczne pieniądze. To ci ludzie odpowiedzialni są za ogromny kryzys 2008 roku, który kosztował świat biliony dolarów. Zniszczył majątek w nieruchomościach, obligacjach i akcjach. Kilkadziesiąt milionów ludzi na całym świecie zaś pozbawił pracy, mieszkań i podstawowych źródeł dochodu. Czy nasilające się na całym globie masowe protesty wywrócą ten kryminogenny ład?

Ronald Reagan, prezydent USA w latach 1981-1989. Za jego kadencji zainicjowano deregulację instytucji finansowych, co w latach kolejnch doprowadziło do niekontrolowanego rozwoju branży finansowej i serii coraz ostrzejszych kryzysów.

2. Największa bańka spekulacyjna w historii.

W latach 90. pod naciskiem lobbystów rząd USA uwalnia spod kontroli rynek instrumentów pochodnych. Kongres uchwala ustawę o zakazie regulacji rynku derywatów. To geneza nieszczęścia z 2008 roku. Zdolna urzędniczka rządowa, która próbuje doprowadzić do regulacji zostaje telefonicznie zrugana przez Larry`ego Summersa, wysokiego urzędnika Białego Domu działającego w imieniu finasistów. Już w końcu lat 90. dochodzi do kryzysu na rynku spółek internetowych, które były promowane przez banki inwestycyjne, mimo, iż te wiedziały, że spółki upadną.

W starym systemie pożyczkodawca udzielający kredytu na mieszkanie czy dom oczekiwał, że klient go spłaci. W nowym nikt o to nie dbał. Dlaczego? Pożyczkodawca udzielający kredytu klientowi następnie sprzedaje ten kredyt do banku inwestycyjnego. Ten łączy dzieiątki tysięcy takich kredytów tworząc złożone derywaty. Następnie sprzedaje je inwestorowi - funduszowi emerytalnemu bądź hedgingowemu. Derywaty dostają najwyższy stopień wiarygodnośći - AAA - od skorumpowanych urzędników agencji ratingowych, więc klienci funuszów są przekonani, że są bezpieczne. A zatem: to ostatecznie fundusze są wierzycielami kredytobiorcy hipotecznego. Bank inwestycyjny czyli spekulant zarabia na kosztach transakcji. Im więcej sprzeda takich kredytów finduszowi tym więcej zarabia. Jednak jeśli kredytobiorca nie będzie w stanie spłacać kredytu, zagrożony jest nie bank, ale fundusz. Tyle, że setki tysięcy takich transakcji dokonywanych przez banki za pożyczane pieniądze w dłuższym okresie zaczynają chwiać całym systemem i prowadzą bank w przepaść. Księguje się zysk, ale to zysk papierowy. Wystarczy, że ktoś przestanie spałacać raty i zysk staje się wirtualny.

Zaistniała sytuacja prowadzi do istnego szaleństwa na rynku kredytów hipotecznych. Ceny nieruchomości idą wgórę w zawrotnym tempie bo chciwe banki udzielają pożyczek bez żadnego sensu, każdemu, nawet na 99% inwestycji. Takich pożyczek nie udziela nikt przy zdrowych zmysłach. Potem 7 milionów nieruchomości stanie w licytacji a ludzie oszukani przez pośredników wylądują na ulicy. Najpopularniejsze stają się kredyty najwyższego ryzyka czyli tak zwane pożyczki subprime. Banki je wolały bo były wyżej oprocentowane. Sytuacja staje się coraz bardziej niebezpieczna. Wartość kredytów subprime wzrasta z 30 do... 600 miliardów dolarów!

Powstaje ogromna bańka spekulacyjna. Rząd nie robi nic, podobnie Komisja Papierów Wartościowych i Giełd. Tak samo Zarząd Gubernatorów Rezerwy Federalnej. Identycznie bank centrlany USA i FED.

Banki inwestycyne zaczynają pożyczać pieniądze na zakup kredytów subprime. Różnica pomiędzy środkami własnymi banku a środkami pożyczonymi nosi nazwę dźwigni. Im więcej bank pożycza tym większa dźwignia czyli większy stosunek środków pożyczonych do własnych. W przypadku Lehman Brothers stosunek ten wynosił w kulminacyjnym momencie 33:1, co oznaczało, że zaledwie przy 3%-owym spadku aktywów bank staje się niewypłacalny. Było to czyste szaleństwo sprzeczne zarówno z logiką rynkową jak i bankowością. W tym czasie Henry Paulson, jako szef Goldman Sachs w 2004 roku, dokłada starań aby uchwalono ustawę pozwalającą na rozszerzenie dżwigni. Czyli aby banki mogły zadłużać się jeszcze bardziej, pieniędzy potrzebowały coraz więcej aby móc skupić więcej kredytów subprime i wytworzyć kolejne instrumenty pochodne. Kiedy wreszcie w 2008 roku pękła na Wall Street bańka ten sam Paulson jako już sekretarz skarbu w rządzie Busha zaczął skamlać w Kongresie o dofinansowanie upadających korporacji. I w końcu George Bush podpisał ustawę przyznającą bankom 700 miliardów dolarów dokapitalizowania. Ten chwyt pakowania pieniędzy podatnika - którego wcześniej okradziono - w banki doprowadzone z premedytacją do plajty zasłynął jako "plan stabilizacyjny". Paulson z wyraźnym drżeniem w głosie wydukał przed kamerami telewizji: "Będziemy się nadal rozwijać. Jak jest rozwój to nie ma recesji. Przecież wszyscy to wiemy". W czasie kiedy Paulson bełkotał te kłamstwa publicznie, recesja szalała już o trzech miesięcy pogrążając cały ziemski glob.

Jednak w systemie była jeszcze jedna bomba zegarowa. AIG, największe na świecie towarzystwo ubezpieczeniowe, sprzedawało bez opamiętania setki tysięcy tak zwanych kontraktów CDS, które polegały m.in. na wielokrotnym ubezpieczaniu tego samego produktu. Była to jawna malwersacja czyniona rękami AIG, banków inwestycyjnych i spekulantów, powodująca coraz większe straty towarzystwa. Kiedy w 2008 roku AIG upadało było winne posiadaczom kontraktów CDS 13 miliardów dolarów. I nie miało tych pieniędzy. Inwestorzy i klienci stracili wszystko. Ogółem AIG sprzedała słupy CDS wartości 500 miliardów dolarów, które finansowane były toskycznymi kredytami subprime. A zatem zabezpieczano transakcje bardzo ryzykownymi kredytami, co później wywołało krach. 400 pracowników spółki zarobiło 3, 5 miliarda dolarów z czego 315 milionów zgarnął dyrektor generalny. Jeden z pracowników, który ostrzegał zarząd przed katastrofą, nie dostał premii a w końcu w akcie protestu przeciw okradaniu ludzi zwolnił się na własną prośbę. Wcześniej dyrektor, Joseph Casanov, uniemożliwił mu wgląd w księgi rachunkowe aby nie wyszła na jaw skala strat AIG z tytułu kontraktów CDS.

Lehman Brothers - jeden z najpotężniejszych banków inwestycyjnych świata. Od jego upadku 15 września 2008 roku rozpoczęła się globalna recesja finansowa.

3. Piramida malwersacji.

W roku 2007 sytuacja robi się coraz bardziej złowieszcza. Co trzeci kredyt hipoteczny nie jest spłacany. Sam Goldman Sachs sprzedał derywaty za 3 miliardy dolarów. Nabywcą większości z nich był Fundusz Emerytalny Pracowników Rządowych stanu Missisipi. 80 000 ludzi nagle zdało sobie sprawę, że trzymają w ręku nic nie warte derywaty Goldmana. Ktoś nabił ich w butelkę. Jednak w momencie zakupu te toksyczne aktywa agencje wyceniły na AAA, co oznaczało, że są tak samo bezpieczne jak rządowe obligacje. Absurd. W tym momencie zamiast odsprzedać bezwartościowe derywaty zarząd Goldmana zaczyna... grać na ich zniżkę. Im więcej tracą klienci tym wiecej zarabia bank. Od samego AIG Goldman kupił derywaty za 22 miliardy.

Przed Kongresem zeznają: Richard Fauld - szef Lehmana, i Lloyd C. Blankfein - szef Goldmana. Udają idiotów, twierdzą że nie rozumieją pytań. Skala matactw i kłamstw jest zauważalna dla średnio rozgatrniętego licealisty.

Gigantyczny proces spekulacji jednak trwa w najlepsze. John Paulson, menedżer funduszu hedgingowego lobbujący na rzecz banków inwestycyjnych zarabia 12 miliardów dolarów grając na zniżkę instrumentów opartych na kredytach subprime. Gdy nie ma już czego sprzedawać zaczyna tworzyć kolejne instrumenty. To samo robił bank Morgan Stanley. W efekcie korporacje zarobiły grube miliardy sprzedając bezwartosciowe derywaty CDO i słupy CDS tym samym zostawiając inwestorów z niczym. Ktoś zapyta: po co inwestorzy nabywali toksyczne papiery? Bo skorumpowane agencje ratingowe typu KPMG czy Standard&Poors uznawały te aktywa za w pełni bezpieczne.

Alan Greenspan - wieloletni szef FED, wielki zwolennik deregulacji, jeden z głównych odpowiedzialnych za gospodarczą katastrofę w USA.

4. Pęknięcie bańki - początek globalnej recesji.

Jeden z wybitniejszych analityków amerykańskich, Robert Gnaizda, człowiek, który nie sprzedał się oligarchom, wielokrotnie monitował Alana Greenspana - "guru świata finansów" i szefa FED - że sytuacja eksploduje. Tamten pozostawał niewruszony, twierdząc, że "z zasady nie wierzy w regulacje rynków finansowych".

Laureat Nagrody Nobla z ekonomii, Joseph Stieglitz, w jednym z wywiadow ostrzegał - jeszcze na dość długo przed recesją - że kryzys będzie na pewno, bo banki zaniżają wartość strat z tytułu kredytów hipotecznych. Nikt tego nie chciał słuchać a zmasowane złodziejstwo bankierów trwało w najlepsze. Przy milczeniu bądź współudziale najwyzszych władz USA: prezydenta, Waszyngtonu oraz Partii Republikańskiej i Demokratów. Cały amerykański system włącznie z nauką akademicką został skotumpowany do cna.

W 2006 roku ostrzega także FBI. Potem Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Jednak władcy na Kapitolu pozostają niewzruszeni. Ich gabinety tworzą bankierzy z Wall Street, więc kto ma zaradzić nadciagającemu huraganowi skoro malwersanci zasiadają w gabinetach rządowych?

W 2009 roku 7 milionów nieruchomości zostaje zajętych przez banki za niespłacane kredyty. Brak spłat kredytów idący w dziesiątki tysięcy i miliardowe straty prowadzi do utraty płynności finansowych banków inwestycyjnych, które nimi spekuklowały. Po upadku Lehmana i AIG, upada Merrill Lynch, którego przejmuje Bank of America. Cały skomplikowany łańcuch sekurytyzacyjny wreszcie imploduje z ogromną siłą pozostawiając klientów i inwestorów z miliardami bezużytecznych kontraktów CDO i CDS. Już nie można ich sprzedać bo giełda się załamuje a rynki panikują.

Jednak rząd Busha nadal nie rozumie skali zjawiska. Oczy zaczynają się im otwierać kiedy Ben Bernanke - kolejny, który dołożył starań do ruiny amerykańskich finansów - w przypływie strachu stwierdza, że "za trzy dni nie będzie amerykańskiej gospodarki".

7 września 2008 rzad przejmuje zagrożonych bankructwem największych pożyczkodawców hipotecznych - Fannie May i Freddie Mac. Co interesujące, większość z tych upadłych korporacji na krótko przed bankructwem dostało od agencji ratingowych... AAA czyli najwyższą ocenę wiarygodności! Lehman dostał potrójne A na trzy dni przed upadkiem.

Transgraniczna upadłość Lehmana rodzi zatrważające konsekwencje dla rynków. Jego londyńska filia zostaje nagle zamknięta a dziesiątki tysięcy operacji zostaje przerwanych. Fala paniki dociera do Wielkiej Brytanii.



5. Bomba czyli efekt domina.

Tsunami recesji idzie z coraz większą siłą. W USA załamuje się rynek papierów komercyjnych, którymi firmy finansowały koszty eksploatacyjne. Nagle największe firmy nie mogą kupić surowców ani nie mają z czego zapłacić pracownikom. General Motors na przykład staje na krawędzi upadku. To gigant mający filie na całym świecie i zatrudniający dziesiątki tysięcy ludzi. Innych zagrożonych firm są tysiące.

W efekcie stopa bezrobocia wzrosła w USA o 10% a kryzys podwoił dług publiczny tego kraju. Jednak ktoś na tym wygrał. Kto? Bankierska mafia, która zrujnowała własne firmy, miliony współobywateli doprowadziła na krawędź rozpaczy a świat pogrążyła w recesji. Przyznali sobie na koniec gigantyczne odprawy. Dla przykładu: Goldman Sachs - 16 mld dolarów! Organy państwowe, które powinny chronić interes swoich obywateli nie zrobiły nic. Ba! Walnie przyczyniły się do zrujnowania amerykańskiej gospodarki i perturbacji na całym świecie. Bankrutująca dziś Grecja, zagrożone bankructwem kraje strefy euro to pokłosie tamtej polityki do spółki z równie patologiczną działalnością europejskich banków, pożyczajacych pieniądze politykom. Bo politycy potrzebują ich ciągle aby zachować władzę. Bo są wybory, bo uczy się całe społeczeństwa życia na kredyt. Ale wszystko ma swój koniec. Właśnie go obserwujemy. Kończy się neosocjalizm: władza banków finansujących sprzedajnych polityków, którzy powodowani wyrachowaniem utrzymują absurdalne systemy gospodarcze i obiecują ludziom gruszki na wierzbie. Weźmy choćby osławioną "trzecią drogę" zwaną również "sprawiedliwością społeczną". Te absurdy kosztują ciężkie pieniądze a te pożycza się od bankierów. Koło się zamyka.

Efekt recesji wywołanej w USA jest taki, że chwieją się systemy finansowe wielu państw. W Singapurze 2008 roku załamał się eksport a w Chinach 10 milionów (!) ludzi straciło pracę. Miliony Amerykanów straciło nie tylko domy i mieszkania ale i dorobek całego życia. Islandię doprowadzono do ruiny, świadomie rozregulowując tamtejszy system bankowy. Obłowili się spekulanci. W ciągu półrocza bezrobocie wzrosło trzykrotnie w tym jednym z najzamożniejszych i najbardziej stabilnych krajów świata. Kraj o PKB równym 13 mld dolarów zadłużono na ... 120 miliardów. Straty samych banków - 100 mld dol. Finansiści zrujnowali świetnie prosperujące państwo. U nas na szczęście banki nie prowadziły aż tak patologicznej działalności, więc jak do tej pory krzyys miał dość łagodny przebieg. Ale przecież to jeszcze nie koniec.

Larry Summers - profesor ekonomii, rektor Uniwersytetu Harvarda, obecny główny doradca Baracka Obamy. Doprowadził do uchwalenia ustawy zakazującej regulacji rynky derywatów. Skończyło się katastrofą.

6. Walka z reformami.

Christine Lagarde, francuska minister finasów, stwierdziła: "Obawiam się, że wielu ludzi chce wrócić do tego, co było przed kryzysem".

Były szef Międzynarodowego Funduszu Walutowego Dominique Strauss-Kahn opowiadał jak został zaproszony na kolację przez Henry`ego Paulsona. Byli tam dyrektorzy największych banków inwestycyjnych. Kiedy alkohol zaczął im rozwiązywać języki sami z rozbrajajacą szczerością stwierdzili, że "regulacja jest jedynym sposobem zapobieżenia katastrofie biorąc pod uwagę ich chciwość".

Pewien psychoterapeuta, którego klientami jest wielu ludzi z Wall Street stwierdził, że większość z nich to osoby cierpiące na patologiczną chciwość. Są jak hazardziści, którzy im więcej wygrywają tym większą mają ochotę grać. Miliardy, którymi obracają powodują, że czują się jak bogowie. Czują się wszechmocni i niezwyciężeni. Gromadzą ogromne majątki: kilka willi, Pen House na Manhattanie, po kilka limuzyn i prywatne odrzutowce, kolekcje najdroższych dziel sztuki, prywatne jachty... Ale to wszystko jest zawsze zbyt mało. Do tego kokaina i dziwki z najbardziej eksluzywnych burdeli Nowego Jorku podwożone wynajętymi ferrari. Po czym wracają do żony i dzieci. Ludzie pozbawieni skrupułów, pozbawieni hamulców moralnych, zaślepieni żądzą władzy i posiadania. Znamienne, że jeden z szefów jednego z banków inwestycyjnych w przypływie adrenaliny wykrzyczał: "jestem Bogiem!".

W USA lobbyści branży finansowej walczą zaciekle aby nic się nie zmieniło. A świat kosztem dziesiątków bilionów dolarów uniknął całkowitej katasrofy. To ogromnie kosztowny kryzys. Miliardy dolarów zniszczonego majątku w akcjach, obligacjach i nieruchomościach. Długo możnaby wymieniać.

Barack Obama szedł do władzy pod hasłami "uporządkowania sytuacji na Wall Street". Wielu obywateli pokładało w nim nadzieję. I co? Jego reformy to nawet nie jest kosmetyka. Otoczył się gangsterami z banków i giełdy, którzy doprowadzili własny kraj i cały świat na krawędź upadku. Robert Gnaizda mówi: "Kiedy zobaczyłem, że Obama nominował na swoich doradców Larry`ego Summersa i Thimothy`ego Beitnera, wiedziałem już że nic się nie zmieni". W USA nadal rządzi oligarchia. Kiedy pęknie kolejna bańka?

AIG - największe na świecie towarzystwo ubezpieczeniowe, które zanim upadło, sprzedało kontrakty CDS na kwotę 500 miliardów dolarów. Ludzie, którzy doprowadzili korporację do bankructwa zarobili 3,5 miliarda dolarów.

7. Kres tradycyjnego kapitalizmu.

Wolny rynek w wydaniu jego klasyków odszedł do lamusa. Władza finansistów tworzących wirtyualny pieniądz zamieniła neoliberalny system gospodarczy - jaki postulował choćby Milton Friedman - w kapitalizm mafiny i hazardowy. Pieniądz oderwano od realnej gospodarki. Dziś to rynki finansowe sterują gospodarką a winno być odwrotnie. Panowanie finansowej inżynierii doprowadziło do niewyobrażalnego bogacenia się 1% "klasy panów" kosztem 99% reszty populacji. Ile jeszcze potrwa ten feudalizm XXI wieku biorąc pod uwagę nasilające się, coraz bardziej zbuntowane ruchy społeczne?

Osobiście wydaje mi się, że w 1981 roku Ronald Reagan, otoczony doradcami z Wall Street, nie miał pojęcia do czego w następnych latach doprowadzi uwolnienie branży finansowej spod kontroli rządu. Najbardziej neoliberalny gabinet USA przebrał miarę i szerzony przez ten gabinet neoliberalizm gospodarczy zamienił się w końcu w swe własne przeciwieństwo. Przynajmniej w sferze rynków finansowych. Monopole, które powstały w wyniku deregulacji przeczyły tradycyjnej idei wolnorynkowej bo w pierwszej kolejności przejęły bądź zniszczyły konkurencję. A banki lubią monopol bo wiedzą że jeśli będą zbyt duże to dostaną dofinansowanie, co już z tradycyjnym kapitalizmem nie ma nic wspólnego. Reasumując: pod płaszczykiem neoliberalizmu, przez niektórych rozumianego w sensie niemalże anarchii gospodarczej, wytworzono feudalizm na miarę XXI wieku. System oligarchicznego kapitalizmu, w którym karty rozdaje wąska grupa finansistów, spychających miliony ludzi w paszczę biedy. Podstawowe regulacje prawne są koniecznością, bez nich kiedyś może dojść do totalnej katastrofy, bo oligarchowie dysponują bilionami dolarów a wielkie pieniądze to jeszcze większa władza. Zresztą, żaden z klasyków wolnego rynku nigdzie nie postulował, iż należy wszystko puścić na zasadzie hulaj dusza. Neoliberałowie domagali się wręcz ustaw antymonopolowych celem zapewnienia uczciwej konkurencji.

Konieczny jest powrót do zdrowych i sprawdzonych zasad wolego rynku i wolności, takiej o jakiej śnił Adam Smith. Kapitalizm oparty na wytwórczości i innowacyjności, oparty na zasadach elementarnej uczciwości i przejrzystości. Ale czy to w ogóle jeszcze możliwe? To dobre pytanie na dziś. Do tego potrzeba przywódców z odwagą i wizją. A dziś takich nie ma ani w UE, ani w USA. Finansjera i korporacje są zaprzeczeniem wolności, są kpiną z wolnego rynku, są wypaczeniem neoliberalnej ideologii. Jednak wszelkiej maści socjalistom - z reguły nie rozumiejącym najprostszych podstaw ekonomii - obecny kryzys służy do oskarżania kapitalizmu o wszelkie możliwe nieszczęścia i plagi. Jednak socjaliście trudno jest wytłumaczyć, że Wall Street, korporacje i bankierzy nie są kapitalizmem ale jego wynaturzeniem.

Co ciekawe, W naszej III RP o patologiach świata finansów zaczynają już nawet mówić etatowe "autorytety" ekonomiczne pokroju Jana Winieckiego, Leszka Balcerowicza czy Krzysztofa Rybińskiego. Panowie się przebuzili bo już nie wypada udawać, że jest wszystko cacy. Ale jeszcze nie tak dawno USA były dla nich wzorem wolnego rynku, choć nie ma go tam od minimum dwudziestu lat. Alan Geenspan, wszechmocny szef Rezerwy Federalnej i jeden z głównych winowajców kryzysu, był dla nich najwyższym autorytetem. Media latami się ropływały w zachwytach nad Greenspanem. Nie wiem czy bardziej to śmieszne czy żałosne. Pseudoliberalne pyszałki z tytułami profesorów, które przez całe lata swą radosną twórczością legitymizowały przestępczy system zaczynają zmieniać front. Więc może jest jakaś nadzieja?

Łukasz Grysiak 
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/wall-street-magicy-finansowej-inzynierii.aspx http://www.polonia360.com/wall-street-magicy-finansowej-inzynierii.aspx http://www.polonia360.com/wall-street-magicy-finansowej-inzynierii.aspx Mon, 14 Nov 2011 11:30:00 GMT