Komentarze Blog

NHL: Rangers nie zrewanżowali się Devils za zeszłoroczny finał konferencji

Thu, 14 Feb 2013 23:48:00 GMT

New York Rangers nie poradzili sobie w swoim pierwszym spoktaniu z New Jersey Devils od czasu ostatniego finału Konferencji Wschodniej, przegrywając 1:3. Devils skuteczniej atakowali, po raz kolejny mocno zaprezentował się David Clarkson.

Starzy rywale stęsknili się za sobą po ponad 8-miesięcznej przerwie, ale Rangers nie wyrównali rachunków z rywalami zza rzeki. Główną siłą Devils (5-1-3) była złożona podczas wtorkowego treningu linia ofensywna w składzie: Patrik Elias, Adam Henrique i David Clarkson.

Ten ostatni szczególnie dał się gościom we znaki, zdobywając 2 gole i udowadniając, że stać go na regularne występy na wysokim poziomie. Na liście zasłużonych jest też bramkarz Martin Brodeur, który na 25 strzałów Rangers zawiódł tylko raz.

Rangers (4-5-0), z kolei, mają sporo problemów. Na właściwy bieg nie może wskoczyć bramkarz Henrik Lundqvist. Ponadto, prowadzony przez Johna Tortorellę zespół nie radzi sobie z wykorzystaniem gry w przewadze (skutecznośc na poziomie 8.6%). Z 5 power playów w meczu z Devils żaden nie został wykorzystany.

Tymczasem podopieczni Petera DeBoera właśnie grając w przewadze zdobyli swojego trzeciego gola (3:0). Jego autorem był Clarkson (02:53), który pod koniec I tercji (19:07) podbił prowadzenie swojej ekipy na 2:0. W tym sezonie zdobył już 7 bramek.

„Nie jest najbardziej utalentowanym graczem, ale jest kimś, to zawsze stawia się w dogodnej sytuacji. On nie jest też kimś, to boi się znaleźć w środku akcji,” ocenia Clarksona Brodeur. „Będę mu mówił, że miał szczęście, ale tak naprawdę to nie jest tak; on sam pracuje na swojego farta.”

Poza Clarksonem, golem popisał się także Henrique (05:00), otwierając tym samym wynik meczu. Jedynego gola dla Rangers zdobył w III tercji, przy asyście Brada Richardsa, rookie Chris Kreider (06:28). Był to jedyny jasny punkt meczu po stronie Rangers, a trener Tortorella miał później sporo gorzkich słów szczególnie w kwestii gry w niedowadze.

Do końca meczu próbował zmian w liniach, ale nie zdało się to na wiele. Zaimponowali mu za to debiutujący Kreider oraz J.T. Miller, którzy w samej III tercji zaliczyli łącznie 17 zmian.

„Oni najprawdopdobniej zajmą czyjeś miejsce. Mamy w naszym klubie zawodników, którzy grają ostro, oraz takich, którzy wyglądali na przestraszonych i biernych,” ocenił Tortorella. „Ale ja nie będę czekał. Są u nas zawodnicy ostrożni, tyle że my nie gramy ostrożnie.”

Rangers kolejne spotkanie rozegrają z lokalnymi rywalami New York Islanders, którzy przystąpią do pojedynku z serią 2 porażek. Zakłady bukmacherskie nieco większe szanse dają Wyspiarzom.

Tymczasem Devils w ramach następnej potyczki ugoszczą Tampa Bay Lightning, konkurenta w walce o 3. miejsce w tabeli konferencji. Ekipa z Florydy przegrała ostatnio 2 mecze, w tym dość kontrowersyjne spotkanie z Rangers, toteż w roli faworyta będą w tym wypadku występować Devils. Bukmacherzy typują zespół DeBoera jako jednego z faworytów do awansu do playoffów.

Dominik Aleksander

Admin ...

Polskie Koleje Padające

Mon, 05 Mar 2012 11:07:00 GMT

Czy pasażerowie kolei są w Polsce obywatelami drugiej kategorii? Tak. A media i politycy przypominają sobie o nich przy okazji przebudowy stacji Warszawa Centralna, bałaganu w rozkładach jazdy i katastrof kolejowych.

Stan infrastruktury kolejowej w Polsce jest zły. Niestety, dopiero katastrofy takie jak sobotnia sprawiają, że temat - zapewne na krótko - trafia do mediów. W dodatku cały problem natychmiast został nie tyle upubliczniony, co upartyjniony, a zagadnienie sprowadzono m.in. do (urzędniczych) personaliów i dyskusji o tym, czy premier Tusk i inni oficjele powinni, czy też nie powinni pojawiać się na miejscu tragedii. Tak zresztą często w Polsce "rozwiązuje się" i dyskutuje o problemach systemowych.

Na czym w praktyce polegają niektóre problemy systemu bezpieczeństwa ruchu kolejowego w Polsce? W rozmowie z branżowym portalem wnp.pl Leszek Miętek, lider Związku Zawodowego Maszynistów Kolejowych w Polsce, stwierdził: - Mamy system sterowania ruchem kolejowym, który jest praktycznie sprzed 100 lat. Różni się tylko tym, że kiedyś były urządzenia mechaniczne, dzisiaj są elektryczne. Dalej: - Polski system opiera się tylko na decyzji pracownika - w lokomotywach mamy stare systemy tzw. samoczynnego hamownia pociągiem. To urządzenia, które zapala lampki i włącza sygnał przed semaforem. Maszynista musi przycisnąć tzw. czuwak aktywny, który włącza się co 90 sekund. To urządzenie ma być zabezpieczeniem, gdyby maszynista np. zasłabł. Jednak nie może korygować ewentualnych błędów czy pokazywać, jaki jest stan szlaku kolejowego.

Ponadto Miętek wskazuje na jeszcze dwa zagadnienia: brak instytucji, która zajmowałaby się faktycznie koordynacją bezpieczeństwa na torach. Postępująca liberalizacja rynku kolejowego sprawiła ponadto, że przewoźnicy sami ustalają zasady bezpieczeństwa ruchu kolejowego (sic!). Przyczynia się to do braku gwarancji, że one są ze sobą spójne.

Ostatnia kwestia, poruszona przez szefa ZZMK dotyczy struktury wieku zatrudnienia maszynistów: zieje ogromna luka pokoleniowa. Zdaniem Miętka, "średnia wieku maszynistów przekroczyła już 50 lat. Szkoli się ludzi młodych, z ulicy. Przewoźnicy chcą to robić jak najkrócej. Urząd Transportu Kolejowego wyraża na to zgodę". Rzecz jasna - krótsze szkolenie, zmniejsza koszta, wszak "rynek ma zawsze rację". Miętek mówi w rozmowie z wnp.pl, że informował o istniejącej sytuacji premiera, ministrów odpowiedzialnych za kolej: Cezarego Grabarczyka, Sławomira Nowaka. Nie otrzymał jednak odpowiedzi. ZMKK planuje zatem powiadomić Komisję Europejską: "skoro nie potrafimy się doprosić reakcji naszych władz".

Problemy, o których mówi lider ZMKK, nie wzięły się znikąd. Kolej w Polsce traktowana jest po macoszemu. Wystarczy porównać stan infrastruktury i usług kolejowych w Polsce i w Czechach, które także przez wiele lat były krajem "demokracji ludowej". Porównanie wypada zdecydowanie na naszą niekorzyść. Niestety, problemy podejmuje się w Polsce dopóty, dopóki trąbią programy informacyjne. Po krótkim czasie zainteresowania koleją zniknie ona z mediów i z wyobraźni ich konsumentów, a nieszczęśliwa tragedia jeszcze bardziej pogłębi negatywny stereotyp o kolei.

Dlatego też zachęcam czytelników choćby do lektury krótkiej analizy "Zrównoważona polityka transportowa w Zielonym Nowym Ładzie", autorstwa Dariusza Szweda. Autor stwierdza tam bez ogródek: "Wdrażana przez kolejne ekipy rządzące neoliberalna ideologia cięcia wydatków publicznych doprowadziła w latach dziewięćdziesiątych XX w. niemal do zlikwidowania systemu finansowania kolei. Od tego czasu degradacji kolei - ze względu na bardzo niski poziom inwestycji oraz budowanie negatywnego wizerunku w mediach bez analizy przyczyn problemu i rozwiązań - towarzyszy promocja przemysłu motoryzacyjnego. (…) Lobby drogowe (…) zdecydowanie wygrywa walkę o środki z budżetu państwa i Unii Europejskiej. Od 1998 r. do końca 2009 r. publiczne inwestycje na infrastrukturę transportową w Polsce wyniosły łącznie 125,5 mld zł, w tym 108 mld (czyli aż 86,1%) stanowiły wydatki na drogi. O skali niedoinwestowania kolei w Polsce świadczy także proporcja między wydatkami na kolej i na drogi, z uwzględnieniem rozmiarów infrastruktury obu systemów: w 2009 r. na utrzymanie 19,2 tys. km linii kolejowych wydano 3,6 mld zł, a na 18,4 tys. km dróg krajowych - 32,3 mld zł (czyli prawie dziewięciokrotnie więcej) (pogrubienie - K.W.)".

Zły stan infrastruktury i taboru, likwidowanie połączeń, szczególnie na prowincjonalnych trasach, nielogiczny, nieprzyjazny klientowi rozkład jazdy - to wyróżniki naszej podzielonej na liczne spółki kolei. Mamy XXI wiek. Jak widać, XXI wiek na wschodnich peryferiach Europy czyni nas, podróżnych PKP, obywatelami drugiej kategorii. Byle do następnej katastrofy, wtedy odpowiedzialni za stan kolei oraz media i politycy znów sobie o nas przypomną.

Krzysztof Wołodźko
deon.pl
Admin ...

Łukaszenka zamyka granice

Sat, 03 Mar 2012 12:19:00 GMT

Aleksander Łukaszenka, ostentacyjnym gestem wydalenia z Białorusi ambasadorów Polski i UE, próbuje sparaliżować służby dyplomatyczne szczególnie "nieprzyjaznych" dla niego państw, w tym również Litwy i Czech. Prezydent ma świadomość, że właśnie tam powstają struktury opozycyjnej władzy, która coraz bardziej zagraża jego reżimowi. W tych krajach, białoruska opozycja jest mile widziana i systematycznie wspierana.

Natomiast Łukaszence marzy się uszczelniona granica zamknięta na kłódkę. Zupełnie jak za czasów Stalina, kiedy obywatelom odbierano paszporty, aby nikogo nie kusiły zagraniczne "wycieczki" polityczne. Kiedy Łukaszenka zamknie swoje granice, będzie mógł wmawiać swoim poddanym jeszcze większe brednie o złym Zachodzie.

Bardzo ryzykownym jest jednak krok szefowej unijnej dyplomacji Catherine Ashton, która poleciła wycofanie wszystkich ambasadorów państw UE z Mińska. Na reakcję Łukaszenki nie trzeba będzie długo czekać. Za chwilę wezwie na Białoruś wszystkich konsulów i ambasadorów z krajów unijnych.Niestety, może się to źle skończyć, bo tego typu posunięcie uderzy nie tyle w reżim, co w jego obywateli, którzy cierpią najbardziej.

Należy wyciągnąć wnioski z tej dyplomatycznej potyczki. Władze polskie i unijne stoją przed zadaniem ponownego zdefiniowania swojego stanowiska względem Białorusi, które uwzględni wytyczenie nowych ścieżek nacisku i walki z reżimem. Białorusini, którzy mieszkają w Polsce i w innych krajach Unii, powinni zdać sobie wreszcie sprawę, że to w ich rękach leży nadzieja i przyszłość wolnej Białorusi. Z większą mocą powinni edukować swoich współobywateli mieszkających w "łukaszenkowskim raju". Nie ma innej drogi jak konsekwentne stawianie oporu Łukaszence przez organizowanie akcji, happeningów, pisanie analitycznych tekstów i zabieranie głosu w ważnych dla ich kraju sprawach.

Niestety, mimo że Białorusini otrzymują wielkie europejskie wsparcie, ciągle milczą. Czekamy więc na ich głos!

Błażej Strzelczyk
deon.pl

Autor jest założycielem krakowskiej organizacji Belarus Kolektiv Project, która wspiera białoruską opozycję.
Admin ...

Wszyscy jesteśmy Grekami?

Sat, 25 Feb 2012 10:58:00 GMT

Jest taki obyczaj, że gdy jakiś kraj dotknie nieszczęście, powiedzmy USA, pompatyczni publicyści głoszą, iż teraz wszyscy jesteśmy Amerykanami. Zresztą nie tylko. W swoim niedługim życiu byłem już Afrykańczykiem, Rosjaninem, Niemcem, Francuzem i kobietą. Irytuje mnie to, przyznaję.

Widziałem kiedyś taki żart: plakat znanej aktorki X z podpisem "Wszyscy jesteśmy Afrykańczykami". Obok jego parodia - czarnoskóra kobieta z podpisem: "Wszyscy jesteśmy aktorką X". I coś w tym rzeczywiście jest. Zdania "Wszyscy jesteśmy…" są zwykłym pustosłowiem, równie niedorzecznym jak mówienie, że "wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za tragedię Y", albo - o zgrozo! - "wszystkie dzieci nasze są". Należą do swoistej liturgii, która towarzyszy niedobrym informacjom. Napiszcie coś takiego w artykule, a macie tanim kosztem zapewniony milion cytowań w serwisach społecznościowych.

Więcej jednak nie będę się wyzłośliwiał, bo choć wspomniane zdania nie znaczą nic, to stoi za nimi szczera i godna pochwały potrzeba empatii. Mogę nie utożsamiać się ze zdaniem "Wszyscy jesteśmy…", ale nigdy nie odetnę się od współczucia ludziom doświadczonym.

O dziwo jednak dość rzadko spotykam zdanie: "Wszyscy jesteśmy Grekami", a przecież odrobina empatii byłaby tutaj pożądana. Kraj zrujnowany i rzucony na kolana, z trudem broni resztek swojej samodzielności. Najczęściej mówi się, że Grecy są winni sami sobie, bo brali kredyty, nie chcieli pracować, a teraz bronią przywilejów socjalnych na koszt innych. Po sieci krąży nawet taki dowcip: "Wynajmij sobie Greka. Za niewielką kwotę będzie robił to, na co ty nie możesz sobie pozwolić. Całymi dniami będzie leżakował i siedział w knajpie".

Po przeczytaniu wielu wpisów w tym guście, w tym wielu brutalniejszych, nie będę już powtarzał, że to "Polish jokes" są najbardziej parszywe. Czekam też aż odezwą się rycerze walki z ksenofobią, rasizmem i stereotypami.

Dowiaduję się zatem, że Grekom współczuć się nie powinno i niech teraz płacą za swoje lenistwo, za "trzynastki" i "czternastki", których się zrzec nie zamierzają i niech najlepiej Angela Merkel zrobi z nimi porządek.

Kiedy już z trudem natrafię na teksty, w których pada zdanie: "Wszyscy jesteśmy Grekami", to też empatii w nich nie mogę znaleźć. Najczęściej są to artykuły o tym, że u nas jest takie samo dziadostwo jak w Grecji, tak samo się zadłużamy, równie głupio wydajemy fundusze europejskie i w podobny sposób tworzymy bariery dla gospodarki. Wiele w tym prawdy, ale też "Schadenfreude". To słowo zwykle stosuje się w odniesieniu do radości z nieszczęścia innych. Bywa jednak, że niektórzy znajdują szczególną przyjemność w konstatacji, iż żyją w dziadowskim kraju. Jak to się mówi: "w tym kraju", "ten kraj" - zwykle ze skrzywionymi ustami. Taka przyjemność z bycia Grekiem? Przepraszam.

Owszem, Grecy doprowadzili swój kraj do takiej sytuacji jak obecnie, w dużej mierze własnym wysiłkiem, choć mieli też pomocników chociażby w UE. Ale co z tego? Zasługują na zrównanie z ziemią? Jeśli ktoś myśli, że przesadzam, niech przeczyta komentarze pod informacją o obrabowaniu muzeum w Olimpii: "Super jest ta Grecja ;) Czy ten kraj jeszcze istnieje? Jeszcze 100 lat temu w takiej sytuacji kraju już by tam był garnizon brytyjczyków, turków, rosjan albo francuzów. Albo mielibyśmy wojenkę kolonialną" (pisownia oryginalna).

Przypominam wszystkim, że kiedy Polska traciła niepodległość, to też w dużej mierze z własnej winy (nie, nie znajduję w tym przyjemności) i nie brakowało takich, którzy odczuwali wtedy "Schadenfreude".

Mateusz Matyszkowicz
deon.pl

Admin ...

Ksiądz o polityce

Fri, 24 Feb 2012 10:49:00 GMT

Od czasu Soboru Watykańskiego II nie ma większych sprzeczności pomiędzy doktryną Kościoła katolickiego a teorią i praktyką konstytucyjną państw demokracji liberalnej (rozwiniętej przez kraje Zachodu) na temat obecności religii w sferze publicznej.

Duchowny to też obywatel

Mniej więcej panuje zgoda co do autonomii i niezależności porządku państwowego i kościelnego, mniej więcej panuje zgoda co do fundamentów wolności religijnej - nikt nie powinien być zmuszany do wyznawania jakiejkolwiek religii i nikomu nie powinno się zabraniać ani ograniczać praktyk religijnych. Mniej więcej wszyscy zgadzają się co do pewnej powściągliwości politycznej osób duchownych - w takich sprawach, jak wstępowanie do partii politycznych, zaangażowanie w kampanię przedwyborczą, czy też udział w demonstracjach o charakterze politycznym. Ograniczenia te służą zarówno misji Kościoła jak i właściwemu funkcjonowaniu nowoczesnego państwa demokratycznego.

Natomiast sprawa nieco się komplikuje, gdy od ogółu przejdziemy do szczegółu, a więc, kiedy postawimy pytanie, czy ksiądz powinien mówić i pisać o polityce. Różne są opinie wśród duchownych, różne wśród osób świeckich. Tę kwestię regulują bardziej obyczaje i szeroko rozumiana kultura polityczna, niż jakieś sztywne prawo. Zasada wolności słowa zakłada powszechne prawo wszystkich obywateli i wszystkich podmiotów życia społecznego do wypowiadania się na tematy dla danej społeczności ważne. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa zabrania wykluczania kogokolwiek. Kościół katolicki ze swej strony również podkreśla swoje prawo do wypowiadania się na tematy ważne społecznie - w imię dobra wspólnego. Jeżeli więc duchowny, nie angażując się w działalność partyjną, zabiera jednak głos w kwestiach, które mają, pośrednio czy bezpośrednio, polityczny wydźwięk - to trudno mu takich wypowiedzi zabronić. Zwłaszcza jeśli dotyczą one różnych aspektów sprawiedliwości społecznej.

Między ideałem a rzeczywistością

Dlatego pytanie: Czy duchowni powinni mówić o polityce? warto zastąpić pytaniem: Jak duchowni powinni mówić o polityce? Zważywszy na fakt, że wielu gorliwych księży (znacznie mniej sióstr zakonnych) na rozmaitych forach i w mediach - zarówno katolickich jak i świeckich poświęca swój czas politycznym dyskusjom; gdzie szczerze i autentycznie pragną oni zmienić ten świat na lepszy, chciałbym wyszczególnić trzy cechy tej aktywności, które mnie niepokoją i wydają się warte przemyślenia:

a) amatorski charakter tych wypowiedzi;
b) nieradzenie sobie z pluralizmem poglądów i nieumiejętność publicznej dyskusji;
c) częste obrażanie się na krytykę.

Po pierwsze - każdy student dziennikarstwa uczy się, że poważna i rzetelna publicystyka wymaga solidnego warsztatu, przygotowania i odpowiedzialności za słowo (w sensie etycznym i prawnym). Ważny jest dostęp do bazy danych w dziedzinie, o której się pisze, a także sprawdzenie informacji w co najmniej dwóch niezależnych źródłach, nie mówiąc już o zachowywaniu obiektywizmu i przedstawianiu argumentów z obu stron danego sporu.

Tymczasem nas, księży, praktycznie nie uczy się podczas formacji seminaryjnej (zakonnej czy diecezjalnej) solidnych podstaw i metod uprawiania publicystyki. Bardzo często, gdy czyta się artykuły pisane przez księży, to uderzają w nich nie tylko elementarne braki warsztatowe, ale również nagminne mieszanie gatunków literackich. Pojawia się produkt, który zawiera troszkę katechezy, odrobinę egzegezy Pisma św., garść teologicznych i filozoficznych uogólnień, próbkę analizy społeczno-politycznej i dużo, dużo moralizatorstwa. Moralizatorstwo ma to do siebie, że często spycha na plan dalszy troskę, by nie naruszyć dóbr osobistych osób, o których się pisze. Liczy się przecież misja dziejowa, która wszystko usprawiedliwia... Inna sprawa to styl - bywa tak, iż język naukowy, obfitujący w cytaty i przypisy, przeplatany jest językiem zabarwionym emocjonalnie, budowanym na definicjach perswazyjnych.

Na pierwszy rzut oka, można odnieść wrażenie, że piszący ksiądz, z racji swoich święceń, jest ekspertem w każdej poruszanej dziedzinie. Dokładna lektura pokazuje jednak coś zgoła innego, a potwierdza to dodatkowo słaby oddźwięk w prasie ogólnokrajowej i społeczna niszowość publicystyki religijnej. Opiniotwórczość kościelnych artykułów jest znikoma, częściej opiera się ona na eklezjalnej pozycji piszącego, niż na samej treści artykułu. Największą atrakcją duchownego publicysty bywa napisanie czegoś nieortodoksyjnego, nie po linii oficjalnego nauczania Kościoła, albo ujawnienie własnych brudów. Wówczas nawet przeciętny artykuł okazuje się gratką dla mediów i staje się, paradoksalnie, opiniotwórczy.

Ten nieszczęsny dar pluralizmu

Po drugie - pluralizm. Dużym wyzwaniem dla księży, z którym sobie zazwyczaj nie radzą, jest pluralizm poglądów w sprawach politycznych, ekonomicznych i społecznych. To, że ktoś ma inne poglądy na temat systemu podatkowego, ubezpieczeń zdrowotnych, czy stopnia integracji Polski z Unią Europejską, jest dla wielu duchownych równie naganne jak posiadanie odmiennych poglądów na temat Trójcy św., czy istoty sakramentów w Kościele. Piętnowanie odmiennych poglądów w sprawach społecznych przypomina zwalczanie heretyków, i to na śmierć i życie. Uznawanie konkurentów politycznych za zdrajców i nieprawdziwych Polaków, często w gorszący sposób okraszane retoryką religijną, nie jest w naszym kraju rzadkością. W takich wypadkach dyskusja traci na merytoryczności i psuje kulturę polityczną, obniża się też poziom wiarygodności katolickich mediów.

Trzecia cecha dotycząca obecności duchownych w mediach to skłonność do przesadnego obrażania się, która jakoś się łączy z poprzednią. Zdarza się, że publicznie wypowiadający się ksiądz nie ogranicza się do przedstawienia ogólnych zasad katolickiej nauki społecznej, ale idzie o wiele dalej - szczegółowo komentuje wypowiedzi polityków, dyskredytuje niektórych z nich (nie przebierając w słowach), ostro gromi nielubiane przez niego ruchy polityczne. Zdarzają się i harce polityczne. Jeśli polityk z atakowanego obozu powie coś ostrego o duchownym, wówczas rozlega się lament - jak ktoś mógł tak odnieść się do księdza katolickiego! Zadziwiająca asymetria i stosowanie podwójnych standardów... Duchownemu wolno wcisnąć komuś szpilę, świeckiemu zaś - nie!

Pole do popisu dla świeckich

Czy jest to powód do narzekania? Trudno odpowiedzieć jednym zdaniem. Styl księży obecnych w mediach jest zróżnicowany. Są przykłady bardzo dobrych piór i dobrych komentarzy; są też przykłady świetnych samouków. Można by lapidarnie powiedzieć, że wolność słowa nie zabrania nikomu eksperymentować z gatunkami literackimi, pisać po amatorsku, nawet kiepsko, w sposób mało przekonywający. Ba! Wolność słowa nie zabrania nawet uprawiania ideologii (jawnej czy zakamuflowanej). Nie brak wszak przykładów, kiedy to piszący ksiądz broni swojej ulubionej partii politycznej, używając przy tym języka Dekalogu.

Jak bumerang, powraca jednak pytanie - Czy tak musi być? Czy musi być tak, że media katolickie są tak bardzo niszowe, mało przekonujące, mało obecne w społeczeństwie obywatelskim i nie najlepiej przygotowane? I nie chodzi tu o nastawienie kontr-kulturowe religijnych mediów (to jest temat na osobny artykuł). Chodzi o zwykłe braki warsztatowe i braki w kulturze dyskusji. Może są to wszystko znaki, które podpowiadają nam konieczność docenienia roli osób świeckich w Kościele - zwłaszcza osób wykształconych teologicznie i mających profesjonalny warsztat dziennikarski. Ci świeccy fachowcy mogą być znakomitymi współpracownikami dla osób duchownych, znakomitymi ludźmi mediów. Warto przy tej okazji skorzystać z mądrości Kościoła, wyrażonej chociażby w dokumencie Soboru Watykańskiego II, jakim jest "Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym - Gaudium et spes":

"Świeckie obowiązki i przedsięwzięcia należą właściwie, choć nie wyłącznie, do ludzi świeckich. (...) Od kapłanów niech zaś świeccy oczekują światła i mocy duchowej. Niech jednak nie sądzą, że ich pasterze są zawsze na tyle kompetentni albo że są do tego powołani, żeby dla każdej kwestii, jaka się pojawi, nawet trudnej, mogli mieć na poczekaniu konkretne rozwiązanie. (GS, 43)

Dobra współpraca z ludźmi świeckimi nie będzie prowadzić ani do sekularyzacji struktur kościelnych, ani do wycofania się z zabierania głosu w sprawach ważnych społecznie. Wręcz przeciwnie - taka współpraca jest konieczna, byśmy bardziej byli Kościołem - Kościołem misyjnym i odpowiedzialnym za sprawy życia społecznego.

Dariusz Dańkowski SJ
deon.pl
Admin ...

Na pożegnanie Szymborskiej

Thu, 09 Feb 2012 12:08:00 GMT

Kiedy odchodzi wybitna poetka, z której byliśmy dumni, choć nigdy o to nie zabiegała, rodzi się potrzeba wspomnień, ciszy, znalezienia słów na ostatnie pożegnanie. Coś bezpowrotnie się kończy, nie tylko dla jej bliskich. W Polsce spokoju nie będzie...

Jeszcze przed pogrzebem niektórzy "patrioci" - po raz drugi, pamiętając sprawę z Czesławem Miłoszem - wszczynają awanturę. Pojawiły się pretensje: poetka nie kojarzy się z polską, płaczącą wierzbą. I lamentują patrioci nad narodem, a nad śmiercią człowieka - już nie potrafią.

Obowiązki wobec narodu

Burzę wywołały twierdzenia posłanki PiS Krystyny Pawłowicz, która na antenie Programu 1 Polskiego Radia przekonywała, że poeta ma obowiązki wobec narodu, a noblistka się z nich nie wywiązała: "nie towarzyszyła nam w odzyskiwaniu Polski, w odzyskiwaniu suwerenności". Szymborska "nie kojarzy mi się z Polską, z polską wierzbą". "Nie wyrażała myśli i uczuć" posłanki, "nie stawiała trudnych pytań o Polskę". "Miała bardzo lewicowe poglądy", ona tylko "bawiła się słowami".

Nie wiem, dlaczego noblistka miałaby wyrażać myśli posłanki, zamiast własnych. Nigdy (na szczęście) nie aspirowała do bycia "narodową wieszczką", unikała życia publicznego. Gdyby to wyborcy wybrali ją poetką, mieliby prawo ją rozliczać: jak reprezentuje ich wartości i realizuje obietnice. Sęk w tym, że ta dama, z jej wrażliwością, umiłowaniem kameralności, nigdy by w wyborach nie wystartowała...

W reakcji na słowa Pawłowicz powstał "List otwarty w sprawie Wisławy Szymborskiej" autorstwa literatów, opublikowany w "Polityce". Czytamy w nim: "Literatura, która na co dzień znajduje się na marginesie zainteresowania zarówno rządzącej większości jak i opozycji, w wypadku śmierci utytułowanego polskiego Poety (bądź, jak w tym przypadku, Poetki) staje się sprawą narodową.[..] Polscy politycy przerzucają się fragmentami jego biografii, mającymi wpisać go w jedną bądź drugą wersję mitu narodowego. Pomijają przy tym najważniejsze - czyli samą poezję." A wcześniej: "Tym, co świadczy o poecie, jest jego twórczość, nie zaś "polskość", "katolickość", poparcie dla aborcji i eutanazji czy dla wolnego rynku."

Sygnatariusze protestują przeciw "instrumentalizacji postaci i dzieła" noblistki. List przedrukowały - i tym samym poparły - "Gazeta Wyborcza" i "Krytyka Polityczna", co może go zniszczyć jako byt ponad podziałami. Pretensje, do bólu przewidywalne, będą eskalować - grozi nam powtórka z obłędu... A poetka pisała: "Nic dwa razy się nie zdarza" [...] "I pomrzemy bez rutyny" [...]

W obronie jednostki

Znawcy podkreślają uniwersalizm twórczości Szymborskiej. Nie skończyła studiów (polonistyka i socjologia), a kwestie egzystencjalne rozważała jak wytrawny filozof. Miała dar obserwacji, z pełnego ironii dystansu. Czytając jej wiersze, dostrzega się niezwykłą, arcymistrzowską precyzję słowa. Pisała w sposób zwyczajny, konwersacyjny, za każdym razem tworząc swoistą etiudę. To nie była sztuka dla sztuki. Słowo jest narzędziem, lecz tak dobranym, że staje się kluczem otwierającym przestrzenie nowych sensów - okna ociężałej, skostniałej w bezruchu, wyobraźni.

Była osobna, odrębna; mówiła o rzeczach ważnych, przekraczając podziały ideowe, narodowe i plemienne. Wojciech Bonowicz, poeta i redaktor "Znaku",podkreśla: "Poezja Szymborskiej ma charakter antytotalitarny: jest pisana w obronie jednostki, jednostkowego istnienia i jednostkowej wolności. W obronie przed wszystkim, co się nad tą jednostka `państwi`, ale też w obronie jednostki przed obojętnością innych. Do tego dochodzi jeszcze jeden aspekt: powtarzający się w jej wierszach motyw życia jako daru i związanego z tym poczucia odpowiedzialności. To przykre, że wiele osób nie dostrzega tego wymiaru i nie rozumie drogi, jaką ta twórczość przeszła od lat 50’."

Ponad pół wieku temu młodziutka Wisia pisała wiersze ku czci Stalina i była w PZPR. Od tomiku "Wołanie do Yeti" (1957) tworzy autonomicznie, nie ulega presji otoczenia władzy. Jej głos jest coraz bardziej skrystalizowany. W "Tygodniku Powszechnym" poświęconym jej pamięci (z 12 lutego 2012 ), Kalina Błażejowska zauważa, że w 1966 roku jako jedyna z krakowskiego środowiska literatów, w akcie solidarniści z Leszkiem Kołakowskim, oddała partyjną legitymację. Zaraz potem straciła pracę w "Życiu Literackim". Na własnych błędach uczyła się, czym jest komunizm i wolność sądu. Może gdyby nie one, nie byłaby tak silna, i tak pokorna.

Mimochodem i niechcący

Wśród powtarzalności fraz krytyków ktoś się (częściowo) wyłamał. Tomasz Terlikowski w tekście "Piękno, które zostanie" (Fronda.pl) apeluje, by noblistki nie osądzać. Według niego poezja "broni się siłą słowa, a nie życia autora. Czas tuż po śmierci jest czasem modlitwy za zmarłego, a nie całościowej oceny jego życia. Dlatego "możemy się z tym wstrzymać na kilka przynajmniej dni".

Co będzie po pogrzebie? Szukając odtrutki, warto sięgnąć po opinię Jerzego Kwiatkowskiego, który twierdzi coś przeciwnego, niż miłosierny esteta z "Frondy": "Możemy podziwiać poetów, którzy tragizm (świata i ludzkiego istnienia) ukazują nam wprost, którzy swoje lęki i fobie wyładowują przed nami, zazwyczaj uwalniając się w ten sposób od nich. Ale na większy szacunek zasługują poeci, u których wartości estetyczne i poznawcze łączą się z etycznymi, Tacy, którzy w swojej poezji tworzą - minochodem, jak gdyby niechcący - pewien model człowieczeństwa, który może stać się wzorem i pomocą dla innych. Do takich poetów należy Szymborska."

Polska prawica Szymborskiej raczej nie zaakceptuje. To są sprzeczne koncepcje myślenia. Szymborska szuka i zadaje pytania - prawica chce jasnych odpowiedzi. Szymborska mówi od siebie - prawica od narodu. Szymborska pisze o człowieku - prawica o (wiecznie udręczonym) Polaku. Szymborska ma ironię i dystans do siebie - prawica się obraża. Szymborska nie lubiła nigdy narzekać - prawica... itd...

Każdy ma prawo do krytyki. Tylko czy każdą utalentowaną, docenioną w świecie indywidualność, trzeba czynić punktem sporu?

Poetycka puenta...

To prawda, nie znam się na literaturze. Nie przystoi mi oceniać dzieł wyjątkowej poetki. Świadoma niewiedzy poprosiłam o zabranie głosu...poetów. Drugim po Bonowiczu, do którego się zwróciłam, był Krzysztof Cezary Buszman: "Poeta ma przede wszystkim obowiązek opisywania świata, przefiltrowanego przez jego wrażliwość. Nie powinien dawać się wciągać w polityczne rozgrywki, ale być wyrazicielem własnego, niczym nie przymuszonego oglądu spraw. Każdemu przytrafiają się błędy, bo nie popełniają ich tylko martwi oraz ci, którym bierność odbiera odwagę dokonywania wyborów. Oczywiście mamy poezję osadzoną w nurcie patriotycznym, poezję która jednoczyła, powtarzam - jednoczyła Polaków w czasach największej próby narodu, ale mamy też poezję uniwersalną, ponadnarodową i ponadczasową.Taką zostawiła nam w kulturowym dorobku świata (czytaj - również Polski) Wisława Szymborska."

Pytajcie poetów! Odpowiedzą prozą, a czasem wierszem, jak Buszman:

"Oto tendencja dzisiejsza
Gdy czas maluczkich nastał
Wielkich z wielkości pomniejszać
Zamiast z małości wzrastać!"

Wisławy Szymborskiej o nic więcej już nie zapytamy.

Małgorzata Bilska
deon.pl
Admin ...

Oddajcie mi moją muzykę!

Sat, 04 Feb 2012 10:58:00 GMT

Historia ograniczeń, które próbują narzucić korporacje sprzedające dostęp do dóbr kultury, to historia żenujących pomysłów. O ile do tej pory ofiarami byli głównie ci, którzy tak jak ja nierozsądnie powierzyli tym korporacjom swoje pieniądze, to teraz ofiarami możemy być wszyscy.

Ciągle trwają dyskusje na temat porozumienia międzynarodowego ACTA oraz amerykańskich projektów ustaw SOPA i PIPA. Nie spodziewałem się, że zmobilizuję się, aby cokolwiek w tej sprawie napisać, ale skłoniły mnie do tego zarówno zadziwiająco agresywne wypowiedzi członków Platformy Obywatelskiej, wliczając w to premiera Tuska, jak i to, co ojciec Krzysztof Mądel pisał w tej sprawie na portalu DEON.pl.

Niestety żyjemy w świecie, w którym w coraz mniejszym stopniu jesteśmy właścicielami tego, co kupiliśmy, a nowe regulacje mogą ten stan rzeczy tylko pogłębić. W przypadku dzieł kultury - wliczam w to filmy, muzykę i książki - największym problem są mechanizmy mające na celu zabezpieczenie ich przed kopiowaniem. Nie wiem, czy istnieje powszechnie przyjęta polska nazwa, ale po angielsku tego typu mechanizmy określane są terminem "Digital rights management" (w skrócie DRM). Chociaż głównym celem takich środków jest zazwyczaj utrudnienie życia tym, którzy chcą nielegalnie rozprowadzać dane dzieło, to w praktyce najbardziej cierpią ci, którzy legalnie je zakupili. Nielegalnie rozprowadzane kopie są zazwyczaj pozbawione żadnych ograniczeń i dostępne w dobrze znanym formacie, który łatwo odtworzyć i skonwertować do innych formatów. W przypadku legalnych kopii, mechanizmy DRM w większości przypadków znacząco ograniczają to, w jaki sposób możemy z nich korzystać. W praktyce oznacza to ograniczenie w wyborze urządzeń i systemów operacyjnych mogących je odtwarzać. W niektórych przypadkach w ogóle nie można ich odtwarzać bez stałego dostępu do Internetu. Dodatkowo za jakiś czas może się okazać, że w ogóle nie będzie dostępnych urządzeń pozwalających na odtwarzanie danego dzieła z powodu nieudokumentowanego formatu, w którym zostało udostępnione.

Dodatki specjalne: zabezpieczenia

Wiele, jeśli nie większość, płyt DVD zawierających filmy jest zaszyfrowanych. Stało się tak zapewne z wielu powodów. Głównie miało to na celu zabezpieczenie płyt DVD przed kopiowaniem oraz, jak przypuszczam, stworzenie możliwości ustalania różnych cen na płyty DVD w różnych częściach świata. Jak to wygląda w praktyce? Aby mieć pewność, że odtwarza się takie płyty całkowicie legalnie, należy użyć licencjonowanego odtwarzacza sprzętowego lub programowego. Ze względu na ograniczenia geograficzne, może jednak nie dać się odtworzyć płyty zakupionej w jednej części świata na odtwarzaczu z innej części świata. Ponadto dla wielu systemów operacyjnych mogą nawet nie istnieć licencjonowane odtwarzacze, co jedynie pogłębia istniejące monopole.

Pod koniec lat 90-tych, norweski nastolatek Jon Lech Johansen prawdopodobnie z dwiema innymi osobami, których personalia nigdy nie zostały ujawnione, stworzył program łamiący zabezpieczenia filmów na DVD i kopiujący je na dysk twardy. Czekała go za to kilkuletnia batalia sądowa. Zaowocowało to również pozwami przeciwko osobom w USA, które umieszczały w internecie tego rodzaju oprogramowanie lub tworzyły do niego odnośniki.

Obecnie do łamania zabezpieczeń filmów na płytach DVD używa się metod innych niż ta upubliczniona przez Johansena. Dzięki temu omija się przynajmniej niektóre z potencjalnych problemów prawnych. Pomimo tego, ze względu na nieoczywisty status prawny, odpowiednie oprogramowanie często jest przechowywane na serwerach poza Stanami Zjednoczonymi, między innymi w Unii Europejskiej. Gdy wejdą w życie proponowane regulacje prawne, nagle może stać się możliwe ściganie osób udostępniających takie oprogramowanie i używających go w wielu krajach. Ponadto może stać się możliwe blokowanie dostępu do serwisów udostępniających tego typu oprogramowanie i znajdujących się w innych krajach. Czy nagle obudzimy się w świecie, w którym zostaną całkowicie zablokowane nasze możliwości dysponowania zakupionymi filmami na DVD według naszego uznania?

PLAY czy STOP

Pisząc ten artykuł, słucham właśnie albumu "Pocałunek mongolskiego księcia" zespołu Armia. Używam do tego celu plików mp3, które ściągnąłem kiedyś z sieci. Wszystko zaczęło się od tego, że przed laty kupiłem ten album w postaci płyty kompaktowej. W rzeczywistości firma Pomaton EMI sprzedała mi produkt "kompakto-podobny". Informuje o tym zresztą okładka płyty, ale nierozważnie zignorowałem ostrzeżenie. O ile dobrze rozumiem zastosowany mechanizm, płyta jest uszkodzona w niewielkim stopniu tak, aby zwykłe odtwarzacze sobie z nią radziły, ale żeby stanowiła barierę nie do przejścia dla kogoś próbującego ją odtworzyć na komputerze. Jednocześnie na płycie znajduje się dosyć toporne oprogramowanie, pozwalające na odtwarzanie jej w systemie Windows, którego zazwyczaj nie używam do pracy (a na najnowszym komputerze nie mam go w ogóle). Niestety nie zadziałały najprostsze metody obejścia zabezpieczeń i ostatecznie, by móc tego albumu słuchać na moim komputerze, ściągnąłem go z sieci. Użytkownicy systemu Windows nie mogą jednak spać spokojnie, bo nikt im nie zagwarantuje, że oprogramowanie do odtwarzania płyty będzie działało w następnej wersji systemu Windows.

Moją przygoda z firmą Pomaton EMI w żadnym przypadku nie dorównuje kryminalnemu przypadkowi z udziałem spółki Sony BMG. Przez pewien czas płyty kompaktowe sprzedawane przez nią instalowały na komputerach użytkowników całkowicie bez ich wiedzy oprogramowanie, które miało zabezpieczać te płyty przed kopiowaniem. Oprogramowanie to stosowało cały repertuar metod znanych wcześniej głównie z wirusów i innych rodzajów złośliwego oprogramowania, aby ukryć swoje istnienie w systemie. Co gorsze, poza tym, że zużywało zasoby systemowe nawet wtedy, gdy użytkownik nie odtwarzał płyty kompaktowej, to było napisane na tyle kiepsko, że pozostawiało luki w zabezpieczeniach systemu, które mogły być wykorzystane przez wirusy, oraz mogło doprowadzać do niekontrolowanych błędów w systemie.

Co złego w tym, że ktoś korzysta z zakupionej przez siebie muzyki w wybrany przez siebie sposób? Kogo krzywdzi to, że stworzy pliki w formacie, który może odsłuchać na przenośnym odtwarzaczu muzyki?

Coraz mniej praw

Zadziwiająca rzecz przydarzyła się klientom internetowego sklepu Amazon. Amazon oferuje urządzenia Kindle do czytania książek elektronicznych. Choć książki elektroniczne mają być ponoć lepsze od zwykłych książek, nietrudno zauważyć, że takich książek nie można pożyczyć znajomym, odsprzedać po ich przeczytaniu albo nawet przekazać za darmo w celach dobroczynnych. Klienci, którzy zakupili powieści Orwella "Rok 1984" i "Folwark zwierzęcy", odkryli pewnego dnia, że zniknęły one z ich urządzeń Kindle. Okazało się, że wydawca, który sprzedawał je poprzez sklep Amazon, nie miał do tego prawa. W związku z tym Amazon, zainspirowany zapewne fabułą "Roku 1984", skasował je zdalnie z urządzeń klientów, by zmienić historię na taką, w której czytelnicy nigdy ich nie posiadali.

Przykłady można by mnożyć niemal w nieskończoność. To tylko kilka przypadków pokazujących, że tak naprawdę mamy coraz mniejsze prawo do rozporządzania tym, co zakupiliśmy. Gdyby politycy dbali o zwykłych odbiorców kultury, to zakazaliby mechanizmów DRM. Szkodzą one tylko zwykłym użytkownikom, a nie stanowią większej przeszkody dla piratów. Tymczasem proponowane regulacje prawne mogą między innymi utrudnić dostęp do narzędzi umożliwiających obchodzenie DRM i swobodne korzystanie z zakupionych dóbr kultury.

Historia ograniczeń, które próbują narzucić korporacje sprzedające dostęp do dóbr kultury, to historia żenujących pomysłów. W związku z tym, że mechanizmy DRM okazały się wielce nieskuteczne, korporacje te inspirują i wspierają regulacje prawne, których nie widzieliśmy nigdy wcześniej. O ile do tej pory ofiarami byli głównie ci, którzy tak jak ja nierozsądnie powierzyli tym korporacjom swoje pieniądze, to teraz ofiarami możemy być wszyscy. W dyskusji nad nowymi regulacjami mówi się ciągle o krzywdach dotykających te korporacje, a pomija całkowicie krzywdy wyrządzane przez te korporacje zwykłym odbiorcom kultury. Czy czyjeś prawa autorskie naprawdę uzasadniają wszystko? Czy każdy musi być traktowany jak potencjalny przestępca? Co będzie następne, gdy proponowane ostatnio regulacje spowodują, że dostawcy Internetu zostaną zmuszeni do monitorowania tego, co przesyłamy? Czy Poczta Polska zostanie poproszona o przeglądanie naszej korespondencji?

Krzysztof Onak
deon.pl

Krzysztof Onak pracuje obecnie na Carnegie Mellon University w ramach stypendium z Simons Foundation. Wcześniej obronił doktorat z informatyki teoretycznej na Massachusetts Institute of Technology. Podczas studiów na Uniwersytecie Warszawskim, wygrał razem z kolegami z uczelni Akademickie Mistrzostwa Świata w Programowaniu Zespołowym. Otrzymał dyplom Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi dla promocji Polski w świecie.
Admin ...

Mnie Doda nie obraża

Thu, 26 Jan 2012 10:54:00 GMT

Dorota Rabczewska zgorszyła dwóch wierzących. Sąd nałożył na nią karę pieniężną. Czy powinniśmy uznać ten wyrok za sukces?

Polska piosenkarka udzieliła wywiadu, w którym powiedziała, że "bardziej wierzy w dinozaury niż w Biblię, bo ciężko wierzyć w coś, co spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła". Urażeni tymi słowami poczuli się dwaj mężczyźni, nieco mniej znani opinii publicznej: Ryszard Nowak z Komitetu Obrony przed Sektami i senator PiS Stanisław Kogut.

Po trwającym trzy lata postępowaniu, niezawisły sąd stwierdził, że słowa artystki rzeczywiście mogą obrażać i wydał wyrok skazujący. Piosenkarka musi więc zapłacić 5 tysięcy złotych za tzw. obrazę uczuć religijnych.

Dlaczego się obrażamy?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, sięgnę do książki ks. Józefa Tischnera "Nieszczęsny dar wolności". W rozdziale "Czy z człowiekiem wierzącym da się dyskutować", ksiądz profesor w ten sposób pisze o sacrum:

"Wszyscy mamy jakieś sacrum. Sacrum - to jest to, co nietykalne. Wyspiański pisał: "Ale świętości nie szargać - to boli". Sacrum jest dla człowieka jakby życiowym aksjomatem. O sacrum się nie mówi. O sacrum się nie dysputuje. Wedle sacrum się żyje. Każdy atak na sacrum dotyka ludzi do żywego. Wtrąca w bezsenność. Odbiera normalną mowę. Z człowieka - pokornego sługi Bożego - czyni groźnego inkwizytora".

Co w tym fragmencie mówi nam krakowski filozof? Wyjaśnia, że każdy człowiek ma prawo obrazić się, jeśli ktoś z buciorami wtargnie w jego przestrzeń świętości. Dosadnie brzmią słowa, że gdy zaatakuje się czyjeś sacrum, człowiek staje się groźnym inkwizytorem.

Panowie Nowak i Kogut, czytając słowa Dody, poczuli, że ona zbezcześciła ich sacrum. Nie mamy już więc do czynienia jedynie z dwójką pobożnych katolików, a raczej z groźnymi inkwizytorami, którzy za właściwy oręż walki uznali pozwanie tej pani do sądu.

Obrażeni czy oburzeni?

Sądzę jednak, że to oburzenie, a nie obrażenie się, zmusiło ich do wytoczenia takich dział. Oburzenie prowadzi do walki o dobre imię świętości. To oburzeni wychodzą na ulice i manifestują swój sprzeciw wobec korporacyjnemu światu, w którym nie ma dla nich miejsca. To oburzeni protestują, na przykład, w Krakowie przeciwko pracom Katarzyny Kozyry, które można było oglądać w Muzeum Narodowym. To oburzeni rozbijają szyby, rzucają kamieniami, dyskredytują tych, którzy myślą inaczej niż oni.

Obrażony zachowuje się inaczej. Zaciska zęby, krzywi się, roni łzy, nie wie, co ze sobą zrobić, zawstydza się. Bycie oburzonym musi bardzo ciążyć. Oburzony stoi przecież cały czas na straży. Jest w ciągłym pogotowiu. Musi warować i węszyć, czy aby przypadkiem czyjeś zachowanie go nie oburzy. Nie patrzy dalej niż na czubek własnego nosa. "To ja tu jestem oburzony i to mnie się należą przeprosiny". Oburzenie w sprawie Nowak & Kogut versus Doda udzieliło się również sędzinie, która wydała na piosenkarkę wyrok skazujący. Czy 5 tysięcy złotych dostatecznie załagodziło "bezwstydne" naruszenie ich sakralnego terytorium? I czy wydawanie wyroku tylko dlatego, że ktoś się obraził, jest zasadne?

To dziecinada

W wakacje zazwyczaj pracuję jako opiekun na koloniach. Kilka lat temu miałem w grupie jedenastolatków Zosię, którą, wszystko oburzało. Na przykład, chłopcy dla żartów pociągali ją za włosy, a Zosię to oburzało. Podczas jednej z zabaw sportowych, Zosia była w pięcioosobowej grupie. Graliśmy w kosza. Zosi nie najlepiej wychodziło rzucanie piłki, więc pozostałe dziewczynki krzyczały, że Zosia nie potrafi grać i błagały ją, aby od razu oddawała im piłkę, gdy tylko trafi w jej ręce. To też Zosię oburzało. Przygód, jakie ją spotkały podczas całej kolonii, było tysiące.

Problem polegał na tym, że Zosia z każdym poczuciem oburzenia, spowodowanym zachowaniem innych, przybiegała do mnie, bym ukarał niegrzeczne, jej zdaniem, dzieci. Jakoś można to zrozumieć, ale wyobrażacie sobie takie dziecko, któremu nic nie pasuje? Prawdziwy dramat. Oczywiście, starałem się innych upominać, że nie można oburzać Zosi. Mimo to, pod koniec kolonii nikt już nie lubił Zosi. Wszyscy uznali, że jest obrażalska i woleli w ogóle się z nią nie bawić.

Jak to się odnosi do sprawy Nowak & Kogut versus Doda? Słowa piosenkarki były niczym innym jak dziecinnym zachowaniem, prowokacją, której nie należy brać zbyt poważnie. Tak jak dziecinne jest to, że Franek ciągnął Zosię za włosy, bo chciał jej w ten sposób powiedzieć, że ona mu się podobała. Tymczasem Nowak i Kogut pobiegli do sądu. Z pewnością w dobrej wierze, jednak czy osiągnęli sukces? Nie sądzę. Media obracają sprawę w żart. Nawet Janusz Palikot, zastanawiając się nad potrzebą nowelizacji przepisu o obrazie uczuć religijnych, dodaje, że kocha Dodę. A ona sama w wywiadzie dla "Newsweeka" mówi, że po rozprawie wierząca raczej nie będzie i swojego dziecka nie ochrzci.

Janusz Palikot nas pyta

Lider Ruchu Palikota postawił wczoraj pytanie, czy zasadne jest funkcjonowanie w polskim prawie przepisu dotyczącego obrazy uczuć religijnych. Pytanie skierowane było, rzecz jasna, nie do katolików, a przede wszystkim do tych, którzy stanowią polskie prawo.

Nic nie stoi na przeszkodzie, by zastanowić się, co nas obraża, a co oburza, i jak powinniśmy - jako katolicy - odnosić się do "ataków" ze strony otaczającego nas świata. Warto, abyśmy jako katolicy zadawali sobie pytanie, jak zdefiniować obrazę uczuć religijnych. Kiedy reagować? Czy z każdym prowokatorskim wybrykiem Dody, która przecież na takich medialnych wyskokach zbudowała swoją karierę, należy szturmować sądowe sale? Może ci, którzy oburzają się na każdym kroku, powinni przestać czytać i słuchać "mądrości" Dody? Jeśli czegoś nie lubię albo coś mnie drażni, to po prostu nie zwracam na to uwagi. Po co szargać sobie nerwy? Bo jeśli z każdą tego typu sprawą zaczniemy tłuc do drzwi sądu, to w pewnym momencie nie wystarczy nam już sił i środków do walki z prawdziwym złem.

Błażej Strzelczyk
deon.pl
Admin ...

NIE dla ACTA

Sat, 21 Jan 2012 22:48:00 GMT

Sprawa ACTA pokazuje, że ludzie, którzy z "pełną stanowczością" potępiają łamanie zasad demokratycznych w Rosji czy na Ukrainie, bez mrugnięcia okiem stosują bardzo podobne metody na swoim podwórku.

W połowie mijającego tygodnia byliśmy świadkami niezwykłych wydarzeń w amerykańskim internecie. 18 stycznia o północy czasu waszyngtońskiego, dostęp do anglojęzycznej wersji Wikipedii został wstrzymany. Była to forma sprzeciwu autorów encyklopedii wobec nowej antypirackiej ustawy amerykańskiego Kongresu. Autorzy Wikipedii uważają, że propozycje zawarte w ustawach (chodzi o akty SOPA i PIPA) są zbyt daleko idące. Zapis budzący największe zastrzeżenia to możliwość blokowania nie tylko portali naruszających prawo autorskie, ale również tych, na których znajdują się linki i informacje o pirackich stronach.

Nie minęło nawet kilka dni i bardzo podobne kontrowersje pojawiły się po drugiej stronie oceanu. Chodzi o międzynarodowe porozumienie dotyczące zwalczania podrabianych towarów i piractwa ACTA.

Internauci mówią NIE

Dlaczego wokół sprawy zrobiło się głośno właśnie teraz? Chodzi o daty. Otóż już za kilka dni (dokładnie 26 stycznia) polski rząd ma podpisać to porozumienie.

Jako że zostało bardzo niewiele czasu, internauci postanowili wziąć sprawy w swoje ręce. Na Facebooku powstał profil "NIE dla ACTA", na którym zamieszczono apel o przyłączanie się do sprzeciwu wobec planów polskiego rządu. "Nie pozwól, aby na internet padł choć cień międzynarodowej cenzury!" - napisali twórcy profilu. W chwili, w której powstawał ten artykuł, do wydarzenia przyłączyło się już prawie 50 000 osób.

Powstała również strona niedlaacta.pl, na której można znaleźć dokładne informacje na temat ACTA. Twórcy strony wzywają internautów do tzw. blackoutu: "Jeżeli posiadasz własną stronę internetową, przyłącz się do protestu i w poniedziałek 23 stycznia 2012 wyłącz swoją stronę internetową, wyświetlając informacje o ACTA. Pokaż użytkownikom Twojej strony internetowej, jakie mogą być skutki wprowadzenia ACTA!". W internecie można także podpisać petycję i w ten sposób wyrazić swój sprzeciw.

Inwigilacja, tajność i niedemokratyczność

Jak możemy przeczytać na stronie antyweb.pl: "ACTA jest to międzynarodowe porozumienie, które może zniszczyć prywatność internautów bardziej niż Facebook i przy okazji wprowadzić cenzurę sieci". Dlaczego akurat projekt tej umowy budzi duże emocje użytkowników internetu?

Po pierwsze chodzi o niejasność różnych zapisów zawartych w tym projekcie. Co prawda porozumienie ma służyć ochronie własności intelektualnej i chronieniu rynku przez podróbkami, jednak równocześnie ma pozwalać rządom na bardzo intensywną walkę z piractwem. Krytycy twierdzą, że będzie ona tak intensywna, że może zostać naruszona prywatność obywateli i ich prawa podstawowe.

Drugim zarzutem jest tajność prowadzonych negocjacji. Przez ponad dwa lata żaden kraj nie udostępnił wszystkich dokumentów związanych z procesem negocjacji, ani nie przeprowadził konsultacji społecznych z organizacjami społecznymi. Tak naprawdę tylko dzięki przeciekom opinia publiczna mogła dowiedzieć się, o czym rozmawiają twórcy ACTA. Po oficjalnym ujawnieniu porozumienia rozpoczęto starania o jak najszybsze jego podpisanie, przy zachowaniu jak najmniejszej liczby etapów i konsultacji.

O co dokładniej chodzi z ACTA? Zobacz i posłuchaj Krzysztofa Gonciarza

Można odnieść wrażenie, że po raz kolejny panowie decydujący o losach Europy, robią to ponad głowami zwykłych Kowalskich, Müllerów i Hernandezów. Sprawa ACTA pokazuje, że ludzie, którzy z "pełną stanowczością" potępiają łamanie zasad demokratycznych w Rosji czy na Ukrainie, bez mrugnięcia okiem stosują bardzo podobne metody na swoim podwórku, jeśli tylko jest im tak wygodniej.

Warto włączyć się w protest przeciwko temu dziwnemu dokumentowi, tym bardziej, że sprzeciw wobec ustaw SOPA i PIPA w USA przyniósł pożądany skutek. Miejmy nadzieję, że głos polskich internautów również zostanie usłyszany.

Piotr Żyłka
deon.pl
Admin ...