Jaszczurka blog

My, dzieci tamtych rodziców.

Thu, 02 May 2013 09:27:00 GMT

Ja, moi bracia i reszta naszej ulicy spędzaliśmy dzieciństwo na obrzeżach małego miasteczka—właściwie na wsi. Byliśmy wychowywani w sposób, który psychologom śni się zazwyczaj w koszmarach zawodowych, czyli patologiczny. Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami. My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi.

W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy. Wspominany z nostalgią nasze szalone lata 80.:

Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się na licznych w naszej okolicy budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu szliśmy się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy).

Nie chodziliśmy do przedszkola. Rodzice nie martwili się, że będziemy opóźnieni w rozwoju. Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć od zerówki.

Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy.

Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z grypą służył czosnek, herbata ze spirytusem i pierzyna. Dzięki temu nigdy nie stwierdzano u nas zapalenia płuc czy anginy. Zresztą lekarz u nas nie bywał, zatem nie miał szans nic stwierdzić. Stwierdzała zawsze babcia. Dodam, że nikt nie wsadził babci do wariatkowa za raczenie dzieci spirytusem.

Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk, zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy. Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę. Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie go w obowiązkach wychowawczych. Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo—jak zwykle.

Nikt nie pomagał nam odrabiać lekcji, gdy już znaleźliśmy się w podstawówce. Rodzice stwierdzali, że skoro skończyli już szkołę, to nie muszą do niej wracać.

Latem jeździliśmy rowerami nad rzekę, nie pilnowali nas dorośli. Nikt nie utonął. Każdy potrafił pływać i nikt nie potrzebował specjalnych lekcji aby się tej sztuki nauczyć.

Zimą ojciec urządzał nam kulig starym fiatem, zawsze przyspieszał na zakrętach. Czasami sanki zahaczyły o drzewo lub płot. Wtedy spadaliśmy. Nikt nie płakał, chociaż wszyscy się trochę baliśmy. Dorośli nie wiedzieli do czego służą kaski i ochraniacze.

Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego.

Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na policję (wtedy MO), żeby zakablować rodziców. Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy. Niestety, pasek był wtedy pomocą dydaktyczną, a policja zajmowała się sprawami dorosłych.

Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice trzymali się od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka.

W sobotę wieczorem zostawaliśmy sami w domu, rodzice szli do kina. Nie potrzebowano opiekunki. Po całym dniu spędzonym na dworze i tak szliśmy grzecznie spać.

Pies łaził z nami—bez smyczy i kagańca. Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał nam uwagi.

Raz uwiązaliśmy psa na „sznurku od presy” i poszliśmy z nim na spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas na sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze.

Mogliśmy dotykać innych zwierząt. Nikt nie wiedział, co to są choroby odzwierzęce.

Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru, żeby się nie osikać lub „tam” nie zaziębić. Każdy dzieciak to wiedział. Oczywiście nikt nie mył, po tej czynności, rąk.

Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską. Ciągle chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać, mówić dzień dobry i nosić za nią zakupy.

Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić dzień dobry. A każdy dorosły miał prawo na nas to dzień dobry wymusić.

Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką. Potem się głośno śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby. Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka.

Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad. Ojciec postawił mu piwo.

Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra piechotą. Ojciec twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów.

Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą stroną ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.

Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał chodzić na lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni maltretowaniem dziecka w tym wieku. My również.

Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza gdy byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.

Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków. Czasami próbowaliśmy to jeść.

Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności. Nikt nam nie liczył kalorii.

Żuliśmy wszyscy jedną gumę, na zmianę, przez tydzień. Nikt się nie brzydził.

Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze strugi. Nikt nie umarł.

Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami. Dorośli wiedzieli, że dla nas, to wstyd.

Musieliśmy całować w policzek starą ciotkę na powitanie—bez beczenia i wycierania ust rękawem.

Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą. Od zabawy mieliśmy siebie nawzajem.

Nikt nas nie chronił przed złym światem. Idąc się bawić, musieliśmy sobie dawać radę sami.

Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie same. Poza nimi, wolność była naszą własnością.

Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi przechodnie i koledzy ze starszej klasy. Rodzice chętnie przyjmowali pomoc przypadkowych wychowawców.

Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód. Niektórzy pozakładali rodziny i wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów. Nie odważyli się zostać patologicznymi rodzicami. Dziś jesteśmy o wiele bardziej ucywilizowani.

My, dzieci z naszego podwórka, kochamy rodziców za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli, jak należy nas dobrze wychować. To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, znudzonych opiekunek, żłobków, zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu.
A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają!

Jaszczurka

Admin ...

Asertywność po polsku

Sat, 19 Jan 2013 22:43:00 GMT

Śliczna pani stoi przede mną w kolejce do kasy, w jednym z supermarketów gigantów. Jednym z tych, w których zakupy robi się szybko, łatwo, przyjemnie i TANIO (tak przynajmniej to wygląda w reklamie telewizyjnej). Śliczna pani jest zniecierpliwiona, bardzo widocznie chce się wypowiedzieć w jakiejś sprawie, coś skomentować, komuś się wyżalić, ale jest kulturalna, więc cierpliwie czeka na swoją kolej.

Kasjerka właśnie skończyła się rozliczać z poprzedzającym ją w kolejce klientem, zatem wedle reguły panującej w większości supermarketów, mówi dzień dobry ślicznej pani i zabiera się za kasowanie produktów. Śliczna pani na to właśnie czekała, w końcu dostała prawo wypowiedzenia się, bo w tej chwili była najważniejszym klientem ekspedientki, gdyż była klientem aktualnie kasowanym!!! (cóż za przywilej). „Przepraszam” - mówi - „Proszę panią, w dziale z chemią butelka z płynem do mycia naczyń była otwarta i gdy próbowałam ją włożyć do koszyka poplamiłam sobie płaszcz.” Kasjerka odpowiada: „ Proszę iść do działu obsługi klienta i tam to zgłosić”. „Zawsze gdy tutaj przychodzę coś na mnie spada, albo ma inną cenę niż jest to podane na opakowaniu, to skandal " - odpowiada śliczna pani, ładując resztę zakupów do metalowego wózka i łypiąc złym okiem na kasjerkę, która nie okazała wyrozumiałości jej problemom i dalej tępo kasowała produkty. Śliczna pani zapłaciła, obróciła się na pięcie i z wózkiem pełnym produktów, z supermarketu w którym zawsze coś jest nie tak, pognała do drzwi, nawet nie spojrzawszy na punkt obsługi klienta.

Siedzę znudzona na ławce w parku. Nieopodal na polance bawi się młodzieniaszek ze swoim psem. Zabawa przenosi się w pobliże mojej ławki, na której siedzi również starsza, miła pani czytająca czasopismo. Pies zaciekawiony szelestem kartek podchodzi bliżej i obwąchuje buty starszej pani. Starsza pani wzdrygnęła się i mówi do młodzieniaszka: „ Młodzieńcze proszę wziąć tego psa na smycz, tutaj biegają dzieci, jeszcze któremuś krzywdę zrobi” na co młodzieniaszek odpowiada „ Przepraszam panią, ale plac zabaw jest po drugiej stronie parku, dlatego tutaj przychodzę ze swoim psem. Dzieci w pobliżu również nie widzę, a pies jest spokojny.” „Dobra, dobra... mówi starsza pani, już ja w telewizorze widziałam co te łagodne psy mogą zrobić człowiekowi”. Młodzieniaszek machnął ręką, przeprosił starszą panią, wziął psa na smycz i odszedł. Po kilku minutach starsza pani schowała czasopismo do swej opasłej torebki, nałożyła beret i ruszyła ścieżką w kierunku placu zabaw. Posiedziałam jeszcze chwilę i udałam się w tym samym kierunku, gdyż robiło się chłodno i czas nadszedł by wrócić do domu. Na placu zabaw dzieci już nie było, gdyż słońce chyliło się ku zachodowi. Siedziało natomiast dwóch 40 letnich mężczyzn w jego pobliżu, popijających piwo i palących papierosy. Jeden z nich właśnie skończył palić i wrzucił peta do piaskownicy, drugi w tym samym kierunku rzucił butelkę, która rozbiła się o pobliską huśtawkę. Starsza pani, którą akurat w tym momencie dogoniłam (chodzę znacznie szybciej od staruszek), wzdrygnęła się na dźwięk tłuczonego szkła, rzuciła wzrokiem w kierunku obu panów, po czym najspokojniej w świecie ruszyła dalej .

Któregoś letniego popołudnia, wybrałam się nad pobliskie jezioro w celach rekreacyjnych. Gdy znalazłam miejsce na niewielkiej lecz zatłoczonej plaży zabrałam się za lekturę. W wodzie bawiło się kilkoro dzieci, kilka metrów ode mnie leżakowała rodzinka składająca się z mamy, taty i pociechy. Pomiędzy nami, na spróchniałym pniu, siedziało dwóch nastolatków płci męskiej, w wieku już reprodukcyjnym, jak można było wywnioskować z głośno prowadzonej rozmowy, w której za znaki przystankowe służyły różne niecenzuralne słowa. Mama co jakiś czas zerkała w stronę młodzieży i biła się z widocznie męczącymi ją myślami. Po około piętnastu minutach tego zerkania i zaciskania swych drobnych piąstek, mama nie wytrzymała i krzyknęła w stronę dyskutującej młodzieży: „Chłopcy , nie życzę sobie, żebyście rzucali mięsem w obecności mojego dziecka. To jest plaża publiczna i pewne zasady tutaj obowiązują!”. Tato, który poczuł się w obowiązku poprzeć swoją małżonkę, wrzasnął na całe gardło : „ I żebym was więcej kur… nie słyszał”. Dziecko natomiast siedziało na kocyku tuż przy rodzicach.

Tak wygląda asertywnosc po polsku. Wykłócamy się o swoje tam gdzie najłatwiej, zwracamy uwagę tym, którzy nam w żaden sposób nie zagrażają. Kasjerka w supermarkecie musi nas wysłuchać, bo jej za to płacą. Chłopiec na spacerze z psem, ze względu na szacunek dla starszych, ścierpi uwagę staruszki. Matka z dzieckiem , za deprawowanie swojej pociechy, będzie winiła młodzież, a nie swojego męża. Nie jestem przeciwnikiem reagowania, gdy jest to konieczne, ale bądźmy uczciwi względem siebie i otaczających nas ludzi. Jeśli boimy się zwrócić uwagę mężowi na to, że zachowuje się nietaktownie, to nie zwracajmy uwagi obcym. Jeśli nie zwracamy uwagi panience w mercedesie, że zajęła nam miejsce parkingowe, to odpuśćmy również studentowi w maluchu. Albo walczysz o swoje w każdej sytuacji albo, jeśli nie masz odwagi ,nie walcz nigdzie. Nie kopmy tych, którzy ze względu na sytuację życiową lub mniej agresywny temperament pozwalają się kopać częściej. Zwracajmy uwagę, ale tym, którzy naprawdę na to zasługują, a nie tym, dzięki którym możemy poczuć się asertywni i pewni siebie. Walcz z przeciwnikiem równym lub lepszym od siebie!!!! Bądź inny! Bądź sprawiedliwy, bądź odważny, bądź kulturalny, bądź asertywny, bądź uczciwy…

Jaszczurka

Admin ...

Uzależnieni od własnych fantazji.

Wed, 14 Mar 2012 10:19:00 GMT

Obywatel wysoce ucywilizowanego społeczeństwa zachodniego, chętnie uzależnia od wszystkiego: od jedzenia, lekarstw, papierosów, kawy, narkotyków, również od kłamstwa. W 1905 powstało, specjalnie dla tych ostatnich, pojęcie mitomani lub pseudologii fantastica, zdefiniowane przez niejakiego Drupiego. Według tejże definicji , mitomania to patologiczna skłonności do kłamania, mijania się z prawdą i opowiadania nieprawdziwych historii, przedstawiających najczęściej opowiadającego w korzystnym świetle. Pseudologia różni się tym od zwykłego kłamstwa, że osoba opowiadająca, sama nie jest w stanie oddzielić prawdy od własnej fantazji. Zaletą tego stanu jest to, że żaden wykrywacz kłamstw w starciu z mitomanem nie wygra, więc w świecie przestępczym mitomania pomaga w rzemiośle.

Mitomania występująca u małych dzieci nie jest groźna, wiąże się ona z wybujałą jeszcze w tym wieku fantazją i chęcią przeżywania tego, co zobaczyły w bajkach. Później, w wieku nastoletnim, po prostu wyrastają z fantazjowania. Gdy przypadłość ta pojawia się u dzieci starszych i ludzi dorosłych należy zacząć się bać! Pseudologia może powstać w wyniku przebytych chorób organicznych mózgu, lecz najczęściej jest ona wynikiem pewnych predyspozycji umysłowych i odpowiednich wzorców wyniesionych z domu rodzinnego lub środowiska.

Patologiczna skłonność do kłamstwa zdaje się pojawiać coraz częściej w krajach wysoce cywilizowanych. Z drugiej strony, w tych mniej cywilizowanych, nikt takimi problemami się nie zajmuje, bo naukowców jest mniej, a innych, bardziej palących problemów więcej. Często gęsto mitomania idzie w parze wraz z innymi chorobami układu nerwowego jak: depresje, ADHD, nerwice, czy histerie. Wydawać się może , że mitomania nie jest chorobą groźną, dla samego chorego, ale na pewno denerwującą dla tych, którzy z mitomanem przebywają na co dzień.

Jak rozpoznać mitomana?

1) Mitoman przeżywa to co my, tylko w ciekawszej wersji, posiada duże zdolności konwersacyjne, dzięki temu łatwo nawiązuje kontakty;

2) Lubi znajdować się w centrum uwagi i opowiadać historie dotyczące jego osoby, uwidacznia się u niego silnie zakorzeniony egocentryzm - co zabawne – często powiązany z niską samooceną;

3) Sprawia wrażenie człowieka, który wiele przeszedł, bo po każdej opowiedzianej przez nas historii, kiwa ze zrozumieniem głową i opowiada o swojej przygodzie tyle, że jego jest zawsze barwniejsza i bardziej dramatyczna;

4) Kłamie nie tylko wtedy gdy upraszcza to jego sytuację życiową, uprawia również kłamstwo dla kłamstwa i dodam, że często robi to pięknie;

5) Bardzo często mitoman nie pamięta wszystkich swoich kłamstw lecz gdy próbujesz go zdemaskować jest on szczerze oburzony tym, że mu nie wierzysz (przecież on sam wierzy w to co mówi, więc dlaczego TY nie potrafisz?);

6) Na mitomanię statystycznie częściej cierpią kobiety niż mężczyźni;

7) Matka i/ lub ojciec obdarzonego tą przykrą przypadłością byli chronicznymi krętaczami, a w domu rodzinnym nie wymagano od siebie nawzajem prawdomówności.

Jeden z moich bliskich znajomych jest mitomanem (niezdiagnozowanym przez prawdziwego lekarza lecz szczęśliwie zdiagnozowanym przeze mnie!!!). Bardzo długo wierzyłam w prawdziwość historii, które mi opowiadał, lecz z kłamstwem jest tak, że gdy już kogoś na nim złapiesz, zaczynasz sprawdzać wszystko to, co dana osoba mówi i coraz trudniej cię nabrać. Nasze spotkania stawały się coraz rzadsze, bo źle się czułam wiedząc, że jestem nabijana w butelkę, natomiast żadne próby perswazji i demaskowania kłamstw nie skutkowały. Dzisiaj, gdy przez przypadek wpadniemy na siebie, wysłuchuję niestworzonych historii o jego osiągnięciach, pięciu mercedesach i zerwanych zaręczynach, zastanawiając się czy coś z tego co mówi jest prawdą. Na szczęście niewiele już mnie to obchodzi.

O tym, jak na tą przypadłość reagują najbliżsi mitomana, możemy przeczytać na forach internetowych, gdzie znajdziemy mnóstwo postów, osób proszących o pomoc różnych psychologów i terapeutów. Problem w tym, że z mitomanem jest tak jak z alkoholikiem, czyli ON problemu nie widzi, a wszyscy według niego, wyolbrzymiają jego jedno, malutkie przejęzyczenie. Jedna z forumowiczek napisała, że narzeczony, którego bardzo kocha, zapewnia ją o tym iż chodzi się leczyć do psychologa, ale czy robi to faktycznie? Przecież jest mitomanem -może kłamać.

Z moich obserwacji wynika, że mitomania częściej rozbija związki niż alkohol, bo jak uwierzyć notorycznemu kłamcy gdy mówi - kocham?

Bibliografia:

Ekman P., Kłamstwo i jego wykrywanie w biznesie, polityce, małżeństwie. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997;
Witkowski T. Kłamcy patologiczni. Niebieska Linia, nr 5 / 2003;
http://www.psychologia.edu.pl

Jaszczurka
Admin ...

Prostytucja. Od sacrum do profanum.

Thu, 01 Mar 2012 15:11:00 GMT

Dlaczego obecnie zarówno bycie prostytutką jak i korzystanie z jej usług stało się sprawą wstydliwą, o której nie mówi się głośno? Czy zawsze tak było?

W bliskowschodniej Chaldei istniały dwa odłamy prostytucji: gościnna i sakralna. Gościnna polegała na tym, że gospodarz oddawał do dyspozycji gościa wszystko, co posiadał najlepszego, również żonę. Do dzisiaj, ten rodzaj „nierządu” występuje w pewnych plemionach indiańskich, o czym można przeczytać w książkach podróżniczych Wojciecha Cejrowskiego. Sakralna prostytucja natomiast polegała na tym, że aby spełnić duchowy obowiązek względem bóstw, kobieta była zobligowana do oddania przynajmniej raz w życiu, swego ciała przypadkowemu mężczyźnie. Uzyskane z tego tytułu datki zadowolonych panów były ofiarowane bogini.

Prostytucja sakralna znana była także w starożytnych Indiach, gdzie przy świątyniach hinduskich praktykowały ją dewadasi - tancerki świątynne, zwane z języka portugalskiego bajaderami. Bajadery mieszkały blisko świątyni, gdyż brały udział w codziennych rytuałach świątynnych i w świętach hinduistycznych. Ich taniec był postrzegany jako forma daru składanego bóstwu. Dewadasi oficjalnie uważana była za małżonkę boga Wisznu - Lakszmi i otaczano ją dużym szacunkiem.

Gejsze i ojrany w Japonii miały prawo do szacunku i pracowały zupełnie legalnie. Słowo gejsza składa się z dwóch wyrazów gei (sztuka) i sha (człowiek) i oznacza osobę zajmującą się sztuką – artystę. Słowo gejsza zaś nie kojarzyło się z niczym zdrożnym, a one same należało do warstwy najlepiej wykształconych kobiet w kraju kwitnącej wiśni, a tylko niektóre z nich dodatkowo uprawiały sztukę miłości. Gejsza nie zawsze oznaczała prostytutkę, aczkolwiek bycie gejszą nie wykluczało prostytucji.Żony w dawnej Japonii nie miały nic przeciwko wizytom ich mężów w domach publicznych. Tak pojęta prostytucja była aprobowana kulturowo.

Żeby nie szukać prostytucji tylko w kulturach oddalonych od naszej – polskiej, zajrzyjmy również do Biblii. W Księdze Rodzaju (38, 6-30) znajdujemy historię Tamar – bezdzietnej wdowy po synu Judy, która jak nakazywała tradycja, została po śmierci męża poślubiona jego bratu Onanowi (czyżby od tego imienia swój początek wzięło słowo onanizm?). Onan nie zamarzał wypełnić obowiązku małżeńskiego i został ukarany śmiercią. Po jego śmierci, Tamar wedle prawa miałaby zostać oddana najmłodszemu synowi Judy. Juda obawiając się o życie swego najmłodszego syna, postanawia nie dopuścić do małżeństwa. Tamar ucieka się więc do podstępu. Zasłaniając swą twarz, by pozostać nierozpoznaną, podstępnie udaje nierządnicę i oddaje się swemu teściowi i szczęśliwie zachodzi w ciążę. Tamar udowadnia, że to Juda jest ojcem dziecka, a ich syn Fares, będzie przodkiem naszego Zbawiciela. W Biblii Onan został ukarany przez Boga za niedopełnienie obowiązków męża, Tamar natomiast, wedle Boga nie zrobiła nic złego, w tamtych czasach palec boży nie karał nierządnic zbyt srogo.

Kulty bogini-kochanki są obecnie w wielu dawnych kulturach. Zbliżenia seksualne mężczyzn ze świętymi kobietami miały na celu odnowienie mocy płodnej wiernych, oraz zwiększenie płodności ziemi i zwierząt domowych. Miały wymiar nie tylko cielesny, ale również głęboko duchowy. Zapłata nie była formą rekompensaty strat moralnych, lecz podziękowania i czci, a kobiety parające się tym zawodem otaczano szacunkiem i wielbiono, bo to one dzieliły się z mężczyznami swą mocą płodności i seksualności, dając im w ten sposób możliwość bezpośredniego połączenia z bóstwem.

Powodem tego, że prostytucja ze sfery sacrum zeszła do sfery profanum, były zyski jakie można było uzyskać z tego tytułu. Ponieważ za każdą formę prostytucji należała się taka lub inna zapłata, a dochody z tego tytuły były znaczne, to władcy państw (np. Babilon) nie pozwalali, by tak obfite źródło dochodów wymykało im się spod kontroli i samodzielnie zaczęli tworzyć domy, w których uprawiało się prostytucję. Różnica była taka, że prostytucja w domach (nazwanych później publicznymi), nie była prostytucją uzasadnioną względami duchowymi, moralnymi, religijnymi lecz jedynie finansowymi. Kobieta przestała być boginią seksualności, a stała się bożkiem mamony i w ten sposób prostytucja stała się aktem czystej, bezdusznej cielesności, służącej zaspokajaniu tylko zwierzęcych instynktów.

Kościół dzięki wprowadzeniu bezpośredniego podatku na prostytucją (tę z zakresu profanum) również zyskiwał, ale nie zdecydował się nigdy na podniesienie tego obrządku do miana obrządku boskiego.Papież Sykstus IV (1471-1484), znany jest z ufundowania Kaplicy Sykstyńskiej i mecenatu nad artystami. Cześć środków na ten cel uzyskał dzięki podatkom i budowie na koszt skarbu papieskiego olbrzymiego domu publicznego, który następnie wydzierżawił. Pomysł był strzałem w dziesiątkę ze względu ilość pielgrzymów odwiedzających Rzym i korzystających przy okazji z dobrodziejstw domów publicznych. W ten sposób prostytucja znowu połączyła swe losy z sacrum, ale już nie jako kult bogini seksu, ale sposób pozyskania dochodów na budowę świątyń. Wreszcie Kościół sprecyzował swoje stanowisko w sprawie prostytucji i zakazał jej swoim wiernym całkowicie.

Prostytucja jest dzisiaj rzeczą wstydliwą, grzeszną i wołającą o pomstę do nieba. Czy doszło do tego ze względu na zeświecczenie tego zawodu i zmniejszenie wpływów z tej profesji płynących do kas duchownych, czy ze względu na to, że prostytucja za pieniądze odcina człowieka od duchowego wymiaru seksualności, tego nie wiem. Wiem tylko, że nie zawsze tak było i być może, nie zawsze będzie. Z przezorności, więc nie rzucajmy „kamieniami” w kierunku prostytutki, bo może się okazać, że dla naszych córek, wnuczek bądź prawnuczek będzie to wielki zaszczyt i każda będzie marzyła o byciu kurtyzaną, tak jak teraz małe dziewczynki marzą o tym, by zostać gwiazdami filmowymi lub piosenkarkami.

Jaszczurka
Admin ...

W co wierzą mrówki?

Tue, 14 Feb 2012 10:44:00 GMT

W lesie pod dębem rozrastało się, od wielu pokoleń mrówek, mrowisko. Mieszka tam kilkaset tysięcy owadów. Grupa to bardzo dobrze zorganizowana społecznie. Jest królowa, są robotnice, strażnicy, budowlańcy. Każda ma swoją powinność względem społeczeństwa mrówczego do spełnienia.

Mrówki, poza swoją codzienną pracą, posiadają również kulturę. Przekazują sobie wiedzę z pokolenia na pokolenie, zostaje im ona nie tylko w genach, ale i w małym móżdżku. Mrówka nie pojmuje wiele, ale każda mrówka swoje wie. Wie jak zbudować mrowisko, jak się opiekować jajami, skąd przynosić pożywienie.

Podbnie jak w każdej społeczności jedna mrówka wie jedno, a inna mrówka wie drugie. Każda mrówka ma swoje zdanie, bo i dlaczegóż by nie? Przecież, w każdej mrówce osobny mózg kołacze, gdyby mrówkom wystarczył jeden, to i pewnie do jednego byłyby podłączone. Mrówki rozmawiają ze sobą, powtarzają sobie nawzajem zasłyszane historie z zamierzchłych czasów. Tworzą legendy.

Jedna legenda mówi o wbiciu kija w mrowisko, ale żadna mrówka tego kija nie widziała. Wiadomo tylko, że był Wielki Armagedon. Kij zabił królową, zburzył mrowisko, a ocalałe mrówki tworzyły potem cały swój świat od początku. Inna legenda głosi, że mrowisko nawiedził wielki człowiek, który butami mrowisko skopał i zniszczył. Człowiek ten miał brodę i siwe włosy. Legendy z innego mrowiska zaś donoszą, że człowiek , który tamto mrowisko nawiedził, był łysy i miał duży brzuch. I w taki sposób jedno mrowisko wierzy w człowieka siwogłowego, a drugie w łysego. Czasami dochodziło do bójek pomiędzy mrowiskami o to, jak rzeczywiście człowiek wyglądał i próbowały siłą wizję człowieka do głowy sobie nawzajem wbijać.

Mrowisko znajdowało się w środku lasu, więc dawno żadna ludzka stopa tego miejsca nie nawiedziła. Legenda powtarzana mrówkom, z pokolenia na pokolenie, zaczęła blednąć. Pojawiły się mrówki, które zaprzeczały istnieniu człowieka i temu, że jeśli przyjdzie do nich zezłoszczony, to zburzy im mrowisko. Głupie, przesądne mrówki, które przed złym człowiekiem przestrzegają, a do dobrego się modlą. – mówiły niektóre - Człowiek nie istnieje! Nasze babcie go nie widziały, nasze mamy i do nas nigdy nie przyszedł .Nie ma co wierzyć starym bajaniom. Mrówki, które w legendy wierzyły, budowały kapliczki i ołtarzyki człowiekowi. Modliły się do niego, by był dla nich opiekunem. Zwracały się do dobrego człowieka, by je chronił, by nie deptał robotnic przynoszących pokarm do mrowiska, by nie sypał trutki w mrowisko dla zabawy.

Mrowisko istniało już długo, nie wdepnął w nie ani jeleń, ani sarna, ani nawet zając. Mrówki rozpoznawały zwierzęta leśne, widziały je co dzień. Mrówki naukowe nawet obliczyły, kiedy któreś ze zwierząt powinno w ich świat w końcu wdepnąć. Ustalały końce swojego świata, a on nie następował. Dziwiły się mrówki zatem, że żaden zając, ani żaden dzik, ani żadne inne leśne stworzenie, nie zburzyło im jeszcze domu. Żyły mrówki, z dnia na dzień, swoimi małymi życiami, ciężko pracowały, a wieczorami kłóciły się o to czy człowiek istnieje czy nie istnieje. Niektóre mrówki nawet śmiały twierdzić, że istnieje wielu ludzi, że istnieją ludzie dobrzy i ludzie źli.

Jednego dnia świat mrówek się zmienił. Nadszedł człowiek z kijem, mrówki uciekały tam, gdzie czuły się najbezpieczniej, do swoich jamek w mrowisku. Ale człowiek był coraz bliżej, głośno coś krzyczał i śmiał się. Mrówki bardzo się bały, że ich świat runie w gruzach, bały się, że człowiek zniszczy kijem ich dom. Wiedziały mrówki, że po to przyszedł, chciał się zabawić ich kosztem, chciał patrzeć jak uciekają, jak się boją. Śmiał się głośno. To był złowieszczy śmiech.

W następnej chwili mrówki zamarły jeszcze bardziej, zobaczyły drugiego człowieka. Oni istnieją! – powtarzały, jedna do drugiej, z przerażeniem na ustach - Ludzie istnieją.

Drugi człowiek był cichy, ostrożnie stąpał, żeby żadnej mrówki nie nadepnąć. Był większy od pierwszego człowieka. Podszedł bliżej, wyrwał kij mniejszemu, zrugał go niemiłosiernie i zabronił mrowisko kijem burzyć. Mały człowiek mówił do większego Ojcze.

Ojciec popatrzył na biegające w panice zwierzątka, pokiwał ze zrozumieniem głową, współczucie i miłosierdzie wypełniło jego serce. Znalazł żerdki i naprawił ogrodzenie wokół mrowiska, które zbił podczas ostatnich odwiedzin, by chroniło mrówki przed dzikimi zwierzętami. Teraz będziecie bezpieczne. - powiedział im.

Mrówki nie rozumiały tego co mówił, ani dlaczego zbił dla nich ogrodzenie, bo to przecież są tylko głupiutkie mrówki. Wiedziały jednak, że czcić tego wielkiego człowieka należy, bo obronił je przez małym.

Tak wiara mrówek w istnienie człowieka się odnowiła. Przez kilka następnych pokoleń mrówek będzie ona znów żywa i mocna, potem zacznie zanikać, aż do następnego jego przyjścia.

Jaszczurka
Admin ...

Jak wytresować ucywilizowanego schizofrenika

Sat, 07 Jan 2012 16:32:00 GMT

Schizofrenia . Powszechnie uważana jest za chorobę, niepowszechnie za stan normalny cywilizowanych społeczeństw. Schizofrenia rozwija się wraz z wiekiem. Dziecko nie posiada żadnych cech schizofrenicznych. Potrzebne jest zatem ich wykształcenie. Człowieka cywilizowanego uczy się być schizofrenikiem jak najszybciej się tylko da. Schizofrenia potrzebna jest mu, żeby (uwaga – będzie paradoks!) nie zwariować w cywilizowanym społeczeństwie.

Pierwszej lekcji udzielają rodzice, którzy tłumaczą dziecku jak bardzo tatuś kocha mamusię, a mamusia kocha tatusia, a mamuś i tatuś kochają dzidziuś. Po czym, nad główką dziecka, świstają gary, noże i talerze, bo tatuś z mamusią zapomnieli o tym, jak się bardzo przed chwilą kochali.

Gdy mamusia z tatusiem już wypełnią swoją wychowawczą rolę i dziecko idzie do szkoły dostaje się pod opiekuńcze skrzydła nauczycieli. A tam, pani od biologii opowiada dzieciom jak człowiek wywodzi się z małpy. A gdy dzieci krzyczą z ławek, że wcale nie, bo ksiądz tłumaczył inaczej, pani od biologii kwituje sprawę - bzdury. W niedzielę ksiądz z ambony opowiada o tym, jak człowieka stworzył sam Pan Bóg (o małpie nic nie wspominając), a pani od biologii siedzi jak zaczarowana, w pierwszej ławce i z aprobatą przytakuje księdzu. Dziecko już w tym momencie spokojnie może wariować, ale żeby mieć pewność pozytywnego wyniku konieczna jest dalsza edukacja.

W liceum zaczyna się od zamieszania dzieciom w głowie tytułami. W liceum pani od biologii już nie jest panią nauczycielką lecz nakazuje nazywać siebie panią profesor, podobnie jak pan od wuefu, czyli profesor od skoku przez kozła. Schizofreniczny postęp jest na tyle duży, że profesura przechodzi u młodzieży bez większego problemu. Już po tygodniu zamiast psze pani, młodzież woła pani profesor. Temu, że wcale nie trzeba mieć profesury, by się tytułować profesorem, młodzieniec się nie dziwi. Lekcji schizofrenii chętnie udziela każdy, również pani od polskiego. Przepraszam! Pani profesor od języka polskiego. Pani profesor może przykładowo, odpytując uczniów z Kwiatków św. Franciszka, tłumacząc jego wielką moralność ,dobroć i zestaw wszelkich cech pożądanych, skończyć wypowiedź słowami: „Żeby być Kimś, trzeba postawić na moralność, dobroć i miłość. Reszta się nie liczy”, a na odchodnym grzmieć jeszcze bardziej przekonującym tonem: „Jak się głąby nie zaczniecie uczyć to zostaniecie Nikim, żeby być Kimś trzeba skończyć studia”. I tak pani profesor i reszta jaśnie państwa profesorstwa spełnia swoją rolę w przystosowaniu uczniów do realiów świata cywilizowanego.

Ostatni etap wtłaczania choroby do mózgu jest najburzliwszy. Wiadomo, zainfekowany organizm próbuje wytwarzać jakieś przeciwciała i się bronić. Resztkami sił walczy z opanowującą go schizofrenią. Różne pokolenia mają różne sposoby na ten ostatni bunt młodzieńczy. Nie ważne czy walka ze schizofrenią objawia się ruchami hippisowskimi, czy koncertem w Jarocinie, czy zwykłą ucieczką ze skażonego domu, zawsze jest bolesna i głośna. Zatem nic dziwnego, że społeczeństwo i rodzina z ulgą przyjmuje koniec burzliwego okresu dojrzewania, w których ostatnie zdrowe odruchy zanikają i powstaje gotowa do życia w społeczeństwie jednostka – cywilizowany schizofrenik. Dodajmy na pocieszenie, że zanikanie sił obronnych organizmu ma dość ładną nazwę – dorastanie. Gotowy schizofrenik jest przyjmowany w grono dorosłych, dostaje społeczne przyzwolenie do rozmnażania i wychowywania następnych pokoleń.

I tak, w pełni ukształtowany schizofrenik potrafi:

rozprawiać o swojej uczciwości i dawać łapówki;
wysyłać datki na uciemiężone afrykańskie dzieci i wpadać w szał gdy własne dziecko zobaczy w towarzystwie obdartusa z sąsiedztwa;
ubierać się w najdroższe garnitury i złorzeczyć na sąsiada, że kupił nowy samochód;
walczyć o życie mordowanych słoni afrykańskich i chodzić w butach z krokodyla, podstawiając je każdemu pod nos, by mógł powąchać jak krokodyla skórka ładnie pachnie;
kochać pieski i przeganiać bezdomnych spod śmietnika;
oraz zamawiać dietetyczną colę do pizzy; kupować żonie kwiaty wracając od kochanki; pamiętać o urodzinach znienawidzonych sąsiadów; czy zakapować współpracownika i płakać razem z nim, gdy pakuje swoje rzeczy z biurka obok.

Przykładów jest tak wiele, że nie sposób ich wymienić. Schizofrenia to choroba w praktyce nieuleczalna. Schizofrenik nie zdaje sobie sprawy, że nim jest. On żyje wśród jemu podobnych schizofreników. Gdyby jednak komuś z dorosłych przyszło do głowy wyzdrowieć, skończyłby w wariatkowie. Nikt nie chce być wariatem. Wiadomo. Być wariatem to wstyd.

Jaszczurka
Admin ...