http://www.polonia360.com/marek-blaszkowski.aspx http://www.rssboard.org/rss-specification mojoPortal Blog Module 120 Gdyby zebrać jedenaście milionów małp, każdej dać laptopa i kazać uderzać w klawiaturę dzień i noc, to prawdopodobieństwo zdarzenia, że jedna z nich przypadkiem napisze zdanie „to be or not to be ” osiągnie 50% po tysiącu miliardów lat. Z tym, że tak szybko nastąpi to tylko pod warunkiem, że z klawiatur usuniemy wszystkie znaki poza małymi literami i spacją.



Człowiek, a także, powiedzmy, ameba lub paprotka potrzebują do swego istnienia dużo więcej informacji niż zawarta w osiemnastu znakach. Przy tym nikt im nie „upraszcza klawiatur”. A jednak ewolucjoniści twierdzą, że w pewnym momencie historii Ziemi zupełnie przypadkiem z martwej materii powstały żywe organizmy i, działając zupełnie bezcelowo i na ślepo, zebrały dostateczną ilość informacji, aby powstał człowiek.

Ewolucjoniści twierdzą, że wydarzenia pozornie nieprawdopodobne mogły zajść, gdyż „ewolucja miała bardzo dużo czasu”. Jak dużo? Około czterech miliardów lat. Historia o jedenastu milionach małp mówi nam jednak, że cztery miliardy to nic nie znacząca chwilka. Aby z materii nieożywionej wyewoluował człowiek (a przynajmniej aby miał jakąś istotną szansę wyewoluować) potrzebowalibyśmy zapewne kwintylionów lat i to w warunkach umożliwiających nieustanne bezkarne (tzn. że próby zakończone niepowodzeniem nie zamykają drogi do dalszych prób) losowanie.

Jak ewolucjoniści odnoszą się do problemu nieprawdopodobieństwa?

Coś się stało, bo cokolwiek się stać musiało

Bertrand Russell mawiał, ze jeśli ktoś wyjedzie na autostradę i zapisze numer rejestracyjny przypadkowego samochodu, który spotka, to dojdzie do wniosku, że stał się cud. Bowiem spotkanie akurat tego samochodu było znikomo mało prawdopodobne. Jednak jakiś samochód spotkać musieliśmy, więc cudu nie ma. Jedenaście milionów małp ma równie znikome prawdopodobieństwo wystukania „to be or not to be”, co każdej innej sekwencji osiemnastu znaków np. „ala ma kotka i psa”, czy „abcdefghijklmnoprs”. Coś sensownego małpy zdołają wystukać w ciągu czterech miliardów lat, choć najprawdopodobniej nie będzie to akurat „to be or not to be”

Powstanie człowieka nie jest jednak zdarzeniem pośród innych równorzędnych zdarzeń. Zestawem liczb pośród innych zestawów. Samochodem pośród innych samochodów. Mamy do czynienia z alternatywą żywe – martwe. Czy żywe jest po prostu szczególnym przypadkiem martwego? Przypadkiem tak często się przydarzającym jak, powiedzmy, ciężarówka na autostradzie pośród aut osobowych? Czy zgromadzenie takiej ilości informacji, jakiej wymagają narodziny człowieka jest równie banalne jak spotkanie samochodu w miejscu pełnym samochodów?

Argument Russella jest poważnym nadużyciem. Przenosi on prawdopodobieństwo zdarzenia jednego rodzaju (wynoszące 100%) na zdarzenie zupełnie innego rodzaju, którego prawdopodobieństwa nawet nie próbuje policzyć. Do stwierdzenia, że powstanie człowieka jest zdarzeniem banalnym, wystarcza mu sam światopogląd.

Łagodne zbocza nieprawdopodobieństwa

Richard Dawkins utrzymuje, że powstanie życia i wykształcenie się w drodze ewolucji człowieka, dokonało się dzięki jej „łagodnym zboczom” tzn. stopniowemu nawarstwianiu się przypadkowych zmian poprzez mechanizm selekcji.

W istocie jednak Dawkins po prostu NIE WIE, jak powstało życie i jak wyewoluował człowiek. Posługuje się wyidealizowanymi, uproszczonymi modelami, w których prawdopodobieństwo zajścia zdarzeń zgodnych z tezą autora jest wielokrotnie przeszacowane. (zwróćmy przy tym uwagę, że dziesięciokrotne przeszacowanie prawdopodobieństwa kilku kolejnych zdarzeń powoduje przeszacowanie prawdopodobieństwa zdarzenia finalnego o miliony razy, a przecież mamy do dyspozycji tylko cztery miliardy lat)

Przy tym modele ewolucji prezentowane przez Dawkinsa to czyste fantazje. Być może tak było, ale najprawdopodobniej tak nie było. Autor nie dysponuje dowodami. Źródłem wizji Dawkinsa nie są bowiem fakty, lecz jego głębokie, osobiste przekonanie, że „ewolucja jest ślepa, bezcelowa”, a „człowiek nie jest koroną stworzenia”.

Twórczy grunt, czy przepaść bezsensu?

Religie opierają się na dostrzeganiu twórczego gruntu bytu, jego mocy, którą jedni nazywają Bogiem, inni Brahmanem, naturą Buddy, czy po prostu Mocą. Twórczy grunt bytu odsłania się nam w Objawieniu, ale także w modlitwie i medytacji.

Ewolucjoniści zmagają się z tym twórczym gruntem bytu, zaprzeczają mu. Jednak ich antyreligia nie jest nauką. Jest ideologią, która wymaga wiary w bezsens i nieprawdopodobieństwo.

Zmagania ewolucjonistów z twórczym gruntem bytu są skazane na niepowodzenie, gdyż grunt ten odsłania nam się także poprzez przyrodę.

Zaprzeczanie twórczemu gruntowi bytu wymaga natężenia wiary, do którego nie jestem zdolny. Dlatego wierzę w Boga.

Marek Błaszkowski
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/jedenascie-milionow-malp.aspx http://www.polonia360.com/jedenascie-milionow-malp.aspx http://www.polonia360.com/jedenascie-milionow-malp.aspx Mon, 20 Jan 2014 11:14:00 GMT Do starego pastora przyszło kilku młodych ludzi i zadało mu takie pytanie:
- Powiedz nam, jak można rozpoznać, kto jest na właściwej drodze do Chrystusa, a kto popadł w herezję.



- Po co? – stary pastor wyglądał na lekko zaskoczonego

- Ach, bo przecież chcemy dojść do Chrystusa. Ale każdy próbuje inaczej. Jedni uważają, że się więcej modlą, inni, że więcej czasu spędzają na głoszeniu ewangelii, inni lepiej znają Pismo Święte, inni znają teologiczne subtelności, a jeszcze inni twierdzą, że się bardzo dawno temu nawrócili i dlatego mają głębszy wgląd w prawdy chrześcijańskie. Niektórzy mówią nawet tak: „mój ojciec był chrześcijaninem i dziadek, doliczając ojca i dziadka jestem chrześcijaninem sto lat, cóż wy możecie o tym wszystkim wiedzieć?”

- Po co wam ta wiedza, kto jest doskonalszy i to dążenie do doskonałości?

- Chcemy wiedzieć, która droga najpewniej prowadzi do Chrystusa, kogo na tej drodze naśladować, jak się doskonalić, aby móc świecić jak to „miasto na górze”. Chcemy świecić dla nienawróconych, aby widząc nas, nawracali się. Chcemy pomagać innym.

- Och – zmartwił się stary pastor – jeśli chcecie świecić, to już wpadliście po uszy do piekła. Czy Chrystus nie ostrzegał nas przed modlitwą na pokaz, przed dobroczynnością na pokaz? W tej całej „chęci świecenia” jest pozornie szlachetna motywacja – „ja chcę przyprowadzać ludzi do Chrystusa, ja chcę im pomóc”. W rzeczywistości jest to tylko jedna z masek, którą przybiera nasz egoizm. „Ja” chcę świecić. „Ja” chcę mieć sukcesy w nawracaniu innych. „Ja” chcę być podziwiany i chwalony. To jest nic więcej jak „ja, mnie, moje”. O Chrystusie tu się tylko mówi, ale żywego Chrystusa w tej postawie nie ma.

- A porównanie między nami? Kto jest prawdziwym chrześcijaninem, a kto już popadł w herezję?

- Rywalizacja w życiu chrześcijańskim? – stary pastor zmarszczył brwi – Jeśli porównujesz się z bratem lub siostrą w Chrystusie to jesteś sto razy gorszy od bogacza, który chełpi się swoją dobroczynnością. Wpadliście do piekła nie tylko po uszy, ale wręcz po sam czubek głowy. Nie oceniajcie się nawzajem, bo będziecie jak ten faryzeusz, który dziękował Bogu, że nie jest celnikiem. Nie oceniajcie nawet sami siebie, nie oceniajcie nieustannie swojego duchowego wzrostu – „Och, jestem dobrym chrześcijaninem, och, jestem kompletnie beznadziejny”. Wtedy zachowujecie się jak ogrodnik, który codziennie wykopuje roślinki z ziemi, żeby zobaczyć czy się dobrze ukorzeniły. Roślinki nie wytrzymają takiego ciągłego sprawdzania, zwiędną. To samo będzie z waszym życiem duchowym.

- Życie duchowe nie ma żadnych stopni, ani poziomów, żadnych dróg lepszych, ani gorszych. – mówił dalej stary pastor – Chrystus nie jest niczym w rodzaju celu, do którego dążymy. Och, zostało mi jeszcze dwa kilometry do Jezusa, och jeszcze kilometr, muszę się bardziej wysilić. Och, ten człowiek nawrócił się rok przede mną, jest 500 metrów bliżej Chrystusa. Och, ten człowiek się nie stara, muszę go szturchnąć i połajać. To przecież brzmi śmiesznie, prawda? A wiecie dlaczego to brzmi śmiesznie? Bo Chrystus nie jest celem na drodze. Chrystus jest Drogą. Ktokolwiek wejdzie na tę Drogę już przebywa w pełni Chrystusa. Nie w jakimś kawałku Chrystusa. W pełni. Bez względu na to, czy nawrócił się mając lat siedemnaście, czy siedemdziesiąt, bez względu na to, czy jego rodzice byli chrześcijanami, czy gangsterami, bez względu na to, co sam dotąd robił. Pamiętacie przypowieść o robotnikach w winnicy?

- Tak. Każdy otrzymał takie same wynagrodzenie, bez względu na to, czy pracował cały dzień, czy godzinę.
- Takie samo. Nie można dostać „kawałka Chrystusa”. Nie można dostać „lepszego kawałka, za większy wysiłek”. Sam Chrystus powiedział: „Każdy, kto we mnie wierzy, już przeszedł ze śmierci do życia”. Zwróćcie uwagę „już”. Nie ma żadnych stopni i szczebli. Nie ma żadnych zasług związanych z czasem pracy, czasem wiary. Nie ma żadnej oceny wysiłku. W ogóle nie ma wysiłku. Chrystus powiedział, że jego uczniowie trwają w nim, a on w nich. Jesteśmy jedno z Chrystusem i ze sobą nawzajem. Już mamy wszystko, niczego nie potrzeba. Już jesteście w pełni doskonali. Ok? Po prostu wytrwajcie na tej Drodze jaką jest Chrystus, odrzućcie wszelkie ocenianie, osądzenie, wszelkie lubię-nie lubię, wszelkie ja, mnie, moje. Po prostu idźcie tą drogą. Tylko tyle.

Marek Błaszkowski
    
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/jak-rozpoznac-prawdziwego-chrzescijanina.aspx http://www.polonia360.com/jak-rozpoznac-prawdziwego-chrzescijanina.aspx http://www.polonia360.com/jak-rozpoznac-prawdziwego-chrzescijanina.aspx Sun, 02 Dec 2012 21:28:00 GMT Pewnego, wyjątkowo upalnego dnia, kilka tysięcy lat temu, siedział Abraham w drzwiach namiotu. I oto odwiedziło go trzech wędrowców - Stwórca świata i dwaj aniołowie. Abraham przygotował posiłek, wieczerzał z Bogiem, a Bóg rozmawiał z Abrahamem jak z przyjacielem, przekomarzał się z jego żoną – Sarą, skarżył na nieprawość Sodomy.



Dlaczego dzisiaj Bóg nie przychodzi do nas? Czyżby wycofał się ze świata, a my stoimy teraz przed „pustym tronem”, jak utrzymują niektórzy filozofowie? Może Bóg nie przychodził nigdy i do nikogo, a autor Biblii zmyślił tę historię, bądź zasłyszał zmyśloną i bezkrytycznie powtórzył?
Może jednak jest jeszcze inaczej, może Bóg odwiedza nas, tak jak niegiedyś Abrahama, lecz nasze szeroko otwarte oczy są ślepe i nie potrafią dostrzec Boga i Jego aniołów w znużonych wędrowcach?

Dlaczego staliśmy się „ślepi na Boga”?

Oddaleni od siebie, oddaleni od Boga

Współczesnemu człowiekowi trudno jest w ogóle uchwycić coś takiego jak „duchowy wymiar” rzeczywistości. Obracamy się w kręgu modeli rzeczywistości tworzonych przez naukę lub na potrzeby biznesowego kontrolowania otoczenia. Model rzeczywistości bardzo łatwo pomylić z rzeczywistością samą. Nie zauważamy, że w tych modelach i my sami jesteśmy tylko przedmiotem, rozpatrywanym w przedmiotowej relacji ze światem i z innymi. Nasz własny wymiar „bycia sobą” kompletnie tracimy z oczu.

Tymczasem jesteśmy jak lustro, które odbija różne przedmioty, ale samo nie jest żadnym z nich. Możemy oczywiście opracować ogólną teorię „bycia lustrem”, ale to będzie tylko kolejny model. Nic nam nie zastąpi bezpośredniego doświadczenia bycia sobą. Wejście w to doświadczenie jest otwarciem się na wymiar duchowy. Dopiero człowiek, który bezpośrednio uchwyci własne istnienie, nie pojęcie istnienia, nie naukową teorię istnienia ssaków, nie teorię funkcjonowania mózgu, lecz bezpośrednio siebie, śpiew ptaka, niebieskie niebo, obłoki, dopiero ten jest gotów na relację z Żywym Bogiem.

Bariera egoizmu

Na wymiar duchowy zamyka nas też kurczowe trzymanie się „ja, mnie, moje”. W relacji z Bogiem nie ma już „ja”. Bóg pochłania nas, jesteśmy Jedno. Św. Paweł opisał to doświadczenie tak: „żyję już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus”.
Nawykowy sposób patrzenia na relację ze Stwórcą według schemat „ja”, czyli podmiot – Bóg, czyli przedmiot kompletnie zawodzi. Bóg nie jest przedmiotem. Nie jest rzeczą, którą nasze „ja” mogłoby zważyć, zmierzyć, opisać, poddać eksperymentom. Bóg jest tak blisko nas, że (mówiąc słowami Tillicha) jest nam bliższy „niż my sami sobie”. Aby go doświadczyć musimy „odpuścić” własne ja. Ten moment „puszczenia ja” jest momentem, w którym pochwytuje nas Bóg.

Nie ma „obiektywnych cudów”.

W nasze myślenie o relacjach z Bogiem wkrada się zupełnie błędne, choć pozornie „zdroworozsądkowe” założenie. Założenie, że cuda i inne zjawiska związane z manifestacją „Mocy Bożej” są zjawiskami obiektywnie istniejącymi, niezależnymi od relacji z człowiekiem, czy z ludźmi, do których są skierowane.

Tymczasem Bóg mówi do ludzi. Do konkretnych ludzi.
Dlatego i teraz, w XXI wieku w trzech znużonych wędrowcach jeden z nas dostrzeże Bożych Posłańców, a inny – po prostu trzech wędrowców. Na to nie ma już rady.

Relacji z Bogiem nie można objąć w posiadanie

Ludzie, którzy domagają się „dowodu” na istnienie Boga zachowują się tak, jakby oczekiwali, że rozmówca „wyjmie z głowy” (lub z serca) własne doświadczenie Boga i przekaże im, aby mogli je zobaczyć, dotknąć, zanieść do jakiegoś instytutu celem poddania ekspertyzie. Kiedy dowiadują się, że tego zrobić nie można, orzekają, że relacja z Bogiem jest „subiektywna”, a przez to „mniej ważna”, czy „w ogóle nieważna”.
Błądzą. Oczekują, że ktoś za nich otworzy serce i za nich przyjmie oślepiającą Moc Bożego światła.

W poznaniu Boga nie można się nikim wyręczyć. Jeden jest tylko pośrednik między Bogiem, a człowiekiem. Chrystus. A my wszyscy jesteśmy braćmi. Zarówno wierzący, wątpiący, jak i ateiści.

Marek Błaszkowski

Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/wierzyc-jak-abraham-w-xxi-wieku.aspx http://www.polonia360.com/wierzyc-jak-abraham-w-xxi-wieku.aspx http://www.polonia360.com/wierzyc-jak-abraham-w-xxi-wieku.aspx Wed, 13 Jun 2012 10:32:00 GMT Holokaust, umierające z głodu dzieci w Somalii, brak przyszłości milionów, pasożytnicze szczęście jednostek, wojny, gwałty, śmierć w męczarniach. Dlaczego Bóg nie położy temu kresu? Oto pytanie, które stanowi istotę „problemu zła”.



Tradycyjne rozumienie Boga uczy nas, że jest On:
1) 1. Wszechwiedzący
2) 2. Wszechmocny
3) 3. Dobry i pragnący Dobra.

Z powyższych założeń możemy wyciągnąć następujące wnioski
1) 1. Bóg wie, że się dzieje zło
2) 2. Jest w stanie je zlikwidować
3) 3. Pragnie je zlikwidować.

A jednak zło istnieje. W obliczu dziejącego się zła musimy zanegować któryś z powyższych punktów i uznać, że
1) 1. Bóg nie dostrzega zła, albo
2) 2. Bóg nie potrafi zlikwidować zła, albo
3) 3. Bóg dopuszcza zło
Powyższe wnioski są jednak sprzeczne z założeniami wyjściowymi, dlatego pojawia się jeszcze wniosek:
4) 4. Bóg nie istnieje

Wierzący, w obliczu widocznej sprzeczności, koncentrują się na wyjaśnieniu genezy zła. Twierdzą, że zło ma swą przyczynę poza wolą Boga, istnieje „do czasu”, kiedyś zniknie w ogóle, a obecnie istnieją bardzo poważne powody, dla których Bóg dopuszcza zło. Takim powodem jest np. szacunek dla wolnej woli. Ateiści oczywiście istnienie zła traktują jako „dowód na nieistnienie Boga”.
Po II wojnie światowej, wobec niewyobrażalnych potworności jakich dopuściły się hitlerowskie Niemcy, wielu teologów chrześcijańskich i żydowskich uznało, że „w obliczu Holokaustu wiara w Boga nie jest już możliwa”.

Czy Bóg powinien był zabić Hitlera?

Wydaje się, że Bóg mógł łatwo zapobiec okropnościom Holokaustu, zbrodniom niemieckim na Słowianach i wszelkim innym cierpieniom, jakich doświadczyły miliony ludzi. Wystarczyło zabić Hitlera, kiedy ten jeszcze był dzieckiem. Przecież Bóg jest wszechwiedzący i wiedział, że to dziecko wyrośnie na potwora.

Łatwo jednak spostrzec, że zabicie Hitlera nie polepszyłoby świata. Hitler, podziwiany i wielbiony przez tłumy, został wybrany na kanclerza Niemiec w demokratycznych wyborach, własnymi rękami nie zamordował ani jednego Żyda, nikogo nie zamordował. On tylko podżegał do zbrodni i nienawiści, a tysiące wykonawców ochoczo znajdowały się same.

To może Bóg powinien zabić więcej ludzi? Kogo? Tych, którzy głosują na „hitlerów”? Tych, którzy pożądając narkotyków i płatnego seksu sprawiają, że istnieje mafia? Tych, którzy tworzą popyt na bezmyślną, pustą rozrywkę, która ogłupia świat? Tych, którzy bałwochwalczo wielbią pieniądz, a bliźnich traktują jak rzeczy? Niewiernych? Nieuczciwych? Kłamliwych? Wszystkich??

Człowiek osądza Boga

Cierpimy, gdyż krzywdzą nas inni ludzie, cierpimy, gdyż krzywdzimy się sami, cierpimy na skutek chorób, katastrof, kataklizmów. Dlaczego? Czy to jest sprawiedliwe?
Pytanie o „sprawiedliwość Boga” jest tematem Księgi Hioba, jednej z najstarszych, a jednocześnie najpiękniejszych ksiąg natchnionych.
Oto, w skrócie, „fabuła” Księgi Hioba.

Szatan oskarża Hioba przed Bogiem, że jego pobożność nie jest autentyczna. Hiob opływa w dostatki, cieszy się ludzką miłością i szacunkiem. Owszem, wielbi Boga, ale czy jego religijność nie ma charakteru „coś za coś”? Ja Cię, Boże, wielbię, a Ty mi za to zsyłasz dostatki. Czy to jest autentyczna, bezpośrednia więź? Czy Hiob nie traktuje Boga jako narzędzia do osiągnięcia „ważniejszego” celu, jakim jest dobrobyt?
W odpowiedzi na te zarzuty Bóg pozwala szatanowi działać. I oto na Hioba spadają nieszczęścia. Na skutek rabunków i katastrof traci rodzinę i cały majątek. Ciężko zapada na zdrowiu.

Dlaczego? Na tym pytaniu koncentruje się lamentujący i rozpaczający Hiob. Dlaczego stracił majątek? Dlaczego ludzie odwrócili się od niego? Dlaczego ci, którzy kiedyś zazdrościli jego psiarczykom, teraz z niego szydzą? Przecież Hiob postępował sprawiedliwie, nie grzeszył, przestrzegał przykazań. Wokół jest tylu ludzi bezbożnych, którzy cieszą się nieuczciwie zdobytym bogactwem i pozycją społeczną, a akurat Hiob, który zawsze postępował uczciwie, cierpi ból i poniżenie.

Przyjaciele Hioba, którzy przyszli go pocieszyć, próbują dociec przyczyn nieszczęścia i znaleźć wyjście z sytuacji. Widocznie ciężko zgrzeszyłeś, więc Bóg cię ukarał – mówią do Hioba. Teraz przebłagaj Boga, a znów będzie ci się wiodło. Hiob nie chce uznać takiego rozumowania. Uważa, że nie popełnił grzechu, wskazuje przykłady bezbożników, którym się doskonale powodzi, zarzuca Bogu niesprawiedliwość.

Krokodyl zamiast odpowiedzi

Wreszcie lamentującemu Hiobowi ukazuje się Bóg. Ale nie odpowiada na żadne pytanie. Mówi o Ziemi, Kosmosie, wskazuje na swoje stworzenia, które są dziwne, pozornie bezcelowe, a przecież piękne, na strusia, hipopotama i krokodyla. Przyjaciele Hioba dowiadują się, w jak głębokiej ignorancji tkwili traktując pobożność jako środek do materialnego sukcesu, zakładając, że działanie Boga można zrozumieć, osądzić, wykorzystać do własnych celów.

A co na to Hiob? Już nie porównuje się z innymi ludźmi, nie lamentuje za straconym majątkiem i pozycją społeczną. Obecność Boga jest wszystkim, Obecność Boga wystarczy, Hiob jest kompletny. Niczego nie potrzebuje. Dotąd rozważał pojęcie „Bóg”, rozważał formuły filozoficzne, formuły etyczne. Teraz nie potrzebuje już pojęć i formuł.

Mówi: Tylko ze słyszenia wiedziałem o Tobie, lecz teraz moje oko ujrzało Cię. Przeto odwołuję moje słowa i kajam się w prochu i popiele.
Hiob wyzwolił się z rozpaczy, powrócił do życia i stopniowo odzyskał, a nawet powiększył majątek. Ale do szczęścia nie było mu to już konieczne. Bez majątku byłby tak samo szczęśliwy. Mając Boga, miał wszystko.

Marek Błaszkowski


Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/problem-zla-i-krokodyl.aspx http://www.polonia360.com/problem-zla-i-krokodyl.aspx http://www.polonia360.com/problem-zla-i-krokodyl.aspx Thu, 26 Apr 2012 10:24:00 GMT W obliczu kryzysu finansowego mówi się często o "końcu kapitalizmu”. Poszukuje się „trzeciej drogi”, rośnie zainteresowanie „austriacką szkołą ekonomii”.
Przy okazji tych dyskusji warto przyjrzeć się doktrynie gospodarczej zawartej w Biblii. Biblia nigdzie nie potępia bogactwa, bardzo często natomiast potępia zachowanie samych bogaczy. Czyni to w ostrych słowach św. Jakub, a św. Paweł porównuje chciwość do bałwochwalstwa.



Doktryna gospodarcza została sformułowana w pierwszych pięciu księgach Biblii zwanych przez chrześcijan „Pięcioksięgiem Mojżeszowym”, przez Żydów zaś „Torą”. Musimy zdawać sobie sprawę, że jest to doktryna judeochrześcijańska.

To, co spisali natchnieni autorzy, nie spodobałoby się wielkim korporacjom. Biblia proponuje system oparty na wolności gospodarczej, uczciwości kupieckiej, solidarności społecznej oraz barierach dla nieograniczonego bogacenia się. Postuluje też równowagę między rozwojem duchowym i materialnym.

Etyka jest ważniejsza niż zysk. Jeśli będziemy postępować zgodnie z Bożymi zaleceniami, to „będziemy jedli swój chleb do syta i będziemy bezpiecznie mieszkać w swojej ziemi”. Jeśli zaś ogarnie nas chciwość to „daremnie będziemy siać swoje ziarno”. Obłąkańcze dążenie do bogactwa zawsze kończy się „trwogą, wycieńczeniem, gorączką”.

Przejdźmy do szczegółów.

1. Sabat i rok sabatowy. O nakazie święcenia sabatu wie każdy. Warto jednak pamiętać, że jest to również filar działalności gospodarczej. Sześć dni poświęca się na pracę, a siódmy dzień, choćby miały przepaść najkorzystniejsze interesy, jest wyłącznie do dyspozycji Boga i rodziny. Ta konieczność zatrzymania się w pędzie co siedem dni, konieczność dokonania refleksji nad rolą Boga jako Stwórcy świata, nad swoją rolą jako szafarza Jego dóbr, pomaga „ostygnąć”, spojrzeć na sprawy z właściwej perspektywy, dostrzec, co jest naprawdę ważne, a co się tylko takie wydaje. Właściwe święcenie sabatu to fundament biblijnej etyki biznesowej. Mało jednak ludzi pamięta, że Bóg nakazuje odpoczywać nie tylko co siódmy dzień, ale także co siódmy rok. To wręcz wyzwanie rzucone prosto w twarz opętanemu chciwością światu. Świat naokoło się bogaci, a tymczasem Bóg nakazuje, aby raz na siedem lat nie obsiewać ziemi i nie zbierać plonów. Jakby to dziś powiedzieli ekonomiści — by nie dopuścić do przegrzania koniunktury. Spożywać plony zebrane w latach poprzednich, nie martwić się utraconymi zyskami. To strata pozorna. A z tego, co sama urodzi ziemia, niech się pożywiają biedni, przychodnie (mówiąc współczesnym językiem — imigranci). Jaka szkoda, że pan Alan Greenspan nie słyszał o roku sabatowym!

2. Solidarność społeczna. Dostatek ma być efektem przestrzegania praw, ale co z biedą? Do niej Bóg ma bardzo emocjonalny stosunek. Nakazuje nieustannie walczyć z biedą, aż do jej wyplenienia. Niestety, to zdaje się być pewną utopią. Zarówno w Pięcioksiągu, jak i z ust samego Jezusa padają smutne słowa: „biednych zawsze mieć będziecie”. Tym żarliwiej występuje Bóg w ich obronie. Na Jego pomoc mogą liczyć sieroty, wdowy, najemni pracownicy, imigranci, niewolnicy, zadłużeni biedacy. Bóg mówi w Biblii o równouprawnieniu imigrantów, nienachodzeniu dłużników w domach, niepobieraniu w zastaw tego, co dłużnikom jest niezbędne do godnego życia, również lichwiarskich odsetek, umarzaniu pożyczek udzielonych tym, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji ekonomicznej, mają problemy z powodu choroby czy rodzinnych nieszczęść, niezatrzymywaniu zapłaty pracowników najemnych, roztaczaniu opieki nad tymi, którzy utracili naturalną opiekę ze strony rodzin, święceniu sabatu łącznie ze służbą i najemnikami, bo nikt nie może być wyłączony z dobrodziejstw tego dnia, ustanawianiu co jakiś czas roku ogólnego umorzenia długów, obowiązku ludzkiego traktowania niewolników i służby, obdarowywaniu ludzi wolnością po odpracowaniu przez nich określonego czasu.

Na pierwszy rzut oka te zasady mogą budzić opór kapitalisty. Jak w ogóle jest możliwe gospodarowanie bez wyzysku, lichwy, przy uczciwym i terminowym rozliczaniu się? Dla Boga biedni są solą ziemi. Stanowią większość. Standard ich życia to standard życia ogółu ludzi. Żadnej nędzy i upodlenia nie da się uśrednić jednostkowym bogactwem i przepychem. Szkoda, że tej biblijnej prawdy nie znali szefowie korporacji płacący miliony za kopnięcie piłki i marne centy za ciężką pracę dzieci Trzeciego Świata. Tak budowana potęga musi kiedyś runąć. Jej istnienie jest obrazą dla Boga i Jego stworzenia.

3. Rok jubileuszowy. Co pięćdziesiąt lat należy ogłosić święto dla wszystkich mieszkańców ziemi. Każdy powinien wrócić „do swojej własności i swojej rodziny”. Ten najbardziej radykalny przepis jest jednocześnie najbardziej humanitarny. Gdyby stosowano go dzisiaj, nie rozwinęłyby się nowotwory korporacji. Wszystko, co „okazyjnie” kupione, wszystko, co wymuszone przewagą ekonomiczną, terrorem pieniądza i tak w końcu powracałoby do prawowitego właściciela. Obłęd niepohamowanej chciwości nie mógłby się rozwinąć, gdyż naturalną tamą dla nieskończonego bogacenia się byłby właśnie rok jubileuszowy. Bogacze prędzej byliby skłonni do refleksji, czy nie warto zaprzestać pożerania innych, skoro i tak rok jubileuszowy przekreśli ich triumfy. Może wtedy pomyśleliby o czynieniu dobra? Humanitarna jest też nadzieja, że gdziekolwiek by zły los nie rzucił człowieka, w roku jubileuszowym powróci do swoich.

Biblijnej doktryny gospodarczej nie da się już dziś zastosować wprost. Warto jednak potraktować ją, jako „drogowskaz biznesowy.”

Co będzie dalej z kryzysem finansowym? To wie tylko Bóg. Miejmy nadzieje, że kryzys mija. Jedno jest pewne. Ludzkość otrzymała bardzo poważne ostrzeżenie przed kontynuowaniem kultu mamony i chciwości. Być może następnego nie będzie.

Marek Błaszkowski

Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/czy-biblia-zawiera-doktryne-gospodarcza.aspx http://www.polonia360.com/czy-biblia-zawiera-doktryne-gospodarcza.aspx http://www.polonia360.com/czy-biblia-zawiera-doktryne-gospodarcza.aspx Sat, 07 Apr 2012 10:12:00 GMT Ład współczesnego świata opiera się na czymś, co można by nazwać „konsensem neoliberalnym”. Globalna społeczność to zbiór indywiduów, które egoistycznie dążą do zaspokajania swoich potrzeb materialnych. Reguły gry w tym powszechnym pochłanianiu wszystkiego mają charakter jedynie porządkujący i mogą być nieustannie zmieniane w drodze negocjacji między różnymi grupami interesu.



Po co istnieje ta cała maszyneria? Po nic. Skąd się wzięła? Przez przypadek. Czy jest coś zewnętrznego, co nadawałoby naszemu istnieniu sens? Czy jest jakiś „grunt bytu”, który absolutyzowałby nasze istnienie? Nie ma.

Istnienie „konsensu neoliberalnego” jest wartością samą w sobie. Wartością najwyższą. Egoizm rywalizujących indywiduów jest jedynym źródłem energii całej tej maszynerii, a suma wszystkich egoizmów – prawem.

Czy problemy światopoglądowe powinny pojawiać się w obszarze „konsensu neoliberalnego”? Nie. Nie powinny. To, co wykracza poza najbliższą doczesność, powinno być z przestrzeni publicznej usunięte. Usunięte powinny być nie tylko dyskusje na temat Boga czy zakorzenienia bytu ludzkiego w jakimkolwiek Absolucie, lecz nawet wszystkie zupełnie ateistyczne i świeckie ideologie, czy marzenia, które próbują wykroczyć poza horyzont przyszłorocznego PKB, czy prognoz dotyczących azjatyckiego rynku odkurzaczy.

Dyskusje światopoglądowe mają prawo toczyć się wyłącznie w ściśle izolowanej przestrzeni prywatnej. Przestrzeń publiczna zastrzeżona jest dla marek piwa i innych zagadnień najwyższej wagi skoncentrowanych wokół zaspokajania bieżących potrzeb materialnych. Śmierć i cierpienie są z przestrzeni „neoliberalnego konsensu” usuwane profesjonalnie. „Neoliberalny konsens” nie próbuje nawet nadać żadnego sensu starości, cierpieniu, śmierci. Mają być widoczne kolorowe reklamy. Reszta musi zniknąć.

Czy „konsens neoliberalny” ma wrogów? Tak. Są to „religijni fundamentaliści”. Media wspierające „neoliberalny konsens” drżą ze strachu na sam dźwięk słowa „fundamentalista”. Przez pojęcie „religijnego fundamentalisty” rozumie się człowieka, który wierzy, że jego życie ma sens, który wierzy, że warto wykraczać poza najbliższą materialną doczesność i, co jest zbrodnią niewybaczalną, próbuje tę swoją wiarę zaimportować z przestrzeni prywatnej do przestrzeni „neoliberalnego konsensu”. „Fundamentalista religijny” jest postrzegany jako skłonny do przemocy fanatyk, potencjalny terrorysta.

Łatwo jednak spostrzec, wyzwalając się choć na moment spod „propagandy konsensu”, że „religijny fundamentalista”, to po prostu ktoś, kto pragnie oprzeć swoje życie na fundamencie.

Wybieram „religijny fundamentalizm”. Uważam, że życie wewnątrz „neoliberalnego konsensu” jest powierzchowne, jałowe i miałkie. Uważam, że system oparty na nieustannych kompromisach między różnymi grupami interesów przypomina dom zbudowany na piasku. W każdej chwili może runąć, bądź wyrodzić się w coś potwornego. Uważam, że o człowieczeństwie nie stanowi rywalizacja między egoizmami wyizolowanych indywiduów, lecz wspólnota bliźnich, braci i sióstr, dzieci tego samego Boga. Wierzę, że istnienie człowieka nie jest efektem przypadku, lecz że jest istotną częścią Stworzenia. Wierzę, że historia ludzkości ma cel, donioślejszy niż wyprawa do centrum handlowego, że cel ten można starać się poznać lub choćby odgadnąć wiarą i sercem. Wierzę, że życie moje i moich bliźnich ma sens i wartość nie tylko wtedy, kiedy jest pasmem młodości, sukcesów i piękna. Wierzę, że „najbliższa doczesność” jest tylko jednym z wymiarów życia.

Moim Fundamentem jest Jezus Chrystus. Wierzę, że mogę na tym Fundamencie opierać się zarówno w sprawach „najbliższej doczesności”, jak i w sprawach wymagających nieco bardziej pogłębionej refleksji. Wierzę, że mogę pozostawać w stałej łączności z Fundamentem mojego życia. Wierzę, że łączność ta pozwala mi spojrzeć na każdą chwilę z perspektywy głębszej niż „najbliższa doczesność związana z zaspokajaniem potrzeb materialnych”.

Chodzę, oddycham, rozmawiam z ludźmi, a przecież cały czas pozostaję „religijnym fundamentalistą”. Ale nie jestem niczyim wrogiem, nie szykuję aktów przemocy, nie planuję niczego złego. Obraz „religijnego fundamentalisty” funkcjonujący wewnątrz „neoliberalnego konsensu” jest fałszywy. Tak samo jak cała masa innych poglądów i przekonań upowszechnianych przez propagandę tego systemu.

Marek Błaszkowski
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/dlaczego-wybieram-religijny-fundamentalizm.aspx http://www.polonia360.com/dlaczego-wybieram-religijny-fundamentalizm.aspx http://www.polonia360.com/dlaczego-wybieram-religijny-fundamentalizm.aspx Sun, 25 Mar 2012 10:24:00 GMT Historia ateizmu pokrywa się z historią kapitalizmu. Narodził się w XVIII wieku, gwałtownie zyskał na znaczeniu w wieku XIX, a obecnie ulega globalizacji. Czy to jest przypadek, że światopogląd ateistyczny podąża w ślad za gospodarczymi wpływami globalnych korporacji i spekulacyjnych „rynków finansowych”?



Na pewno nie. Globalne korporacje, które pośrednio bądź bezpośrednio kontrolują media, rozrywkę i politykę (już nie mówiąc o zamęczającej nas reklamie) indoktrynują masy światopoglądem ateistycznym, przynajmniej w jego „słabej” wersji – tzn. całkowitej obojętności na perspektywę duchową ludzkiej egzystencji. Dlaczego? To proste. Światopogląd religijny nie daje żadnych podstaw do tego, aby uzasadnić globalną akumulację kapitału, spekulację, produkcję ludzi-robotów nastawionych wyłącznie na konsumpcję – pochłanianie i wydalanie, pochłanianie i wydalanie… Ateizm natomiast taki system usprawiedliwia i ugruntowuje.

Perspektywa religijna

Religijna wizja świata, a precyzując – wizja chrześcijańska, to wizja świata, który ma sens.
Bóg stworzył Wszechświat i nadał mu prawa, które rozum ludzki jest w stanie poznać. To, z gruntu „religijne”, założenie inspirowało ludzi do prowadzenia badań naukowych i było bezpośrednią przyczyną „rewolucji naukowej”. (Jak widać przeciwstawianie religii nauce to nic więcej jak ideologiczny bełkot. Ale to już temat osobny).

Bóg stworzył ludzi. Są oni więc braćmi i siostrami. Stanowią wspólnotę. Ta wspólnota jest odpowiedzialna za przyrodę, w której Bóg osadził człowieka. Człowiek został więc powołany do wspólnoty z Bogiem, innymi ludźmi, a nawet całością stworzenia. Miłość, troska o innych, odpowiedzialność, poskramianie własnego egoizmu – oto w pełni ludzka postawa.

Historia ludzka ma sens. Zdąża w określonym kierunku. Bóg kieruje historią, ale człowiek, obdarzony wolną wolą, może z Bogiem współdziałać (lub mówić „nie”). Bóg jest Stwórcą, ale człowiek jest także twórcą, a kiedyś, do czego właśnie dąży historia, będzie pozostawał w jedności z Bogiem – całkowicie wolny i doskonały.

Perspektywa ateistyczna

Nasze fizyczne istnienie jest ulotne w pozbawionej sensu rzeczywistości. Właściwie ta prosta myśl stanowi cały fundament światopoglądu ateistycznego. Co można zbudować na tak pesymistycznym fundamencie?
Indywidualizm i egoizm. Nie mamy nic poza naszą fizyczną, ulotną egzystencją. Skoro tak, trzeba zabiegać wokół własnego „ja”. I tylko wokół niego.

Kapitalizm – dobro jako suma wszystkich egoizmów

Fundamentem ustroju kapitalistycznego jest przekonanie, że maksymalne do osiągnięcia dobro jest wynikiem konkurowania ludzkich egoizmów. Każdy działa wyłącznie dla własnej korzyści, ale, aby ją osiągnąć, musi w jakiś sposób zadowalać egoizmy innych. Sprawniejsi eliminują z rynku mniej sprawnych, wzajemna konkurencja egoizmów wymusza coraz doskonalsze działanie. W ten sposób indywidualizm i egoizm przekładają się na powszechne dobro i postęp.
Kapitalizm jest w tej chwili traktowany jako ustrój oczywisty i bezalternatywny. Moment, w którym ustrój ten rozprzestrzenił się, z niewielkimi wyjątkami, na cały glob – został uroczyście ogłoszony „końcem historii”. Oto do czego dążyła nasza historia. Do globalnego kapitalizmu, do panowania globalnych korporacji. Nie do zjednoczenia z Bogiem, nie do zrealizowania doskonałej wspólnoty ludzi wolnych. Dążyliśmy do globalnego kapitalizmu – sumy wszystkich nieposkromionych egoizmów.

Są i malkontenci, którzy narzekają na „deficyt wolnego rynku”. Ich zdaniem za dużą rolę wciąż odgrywa państwo – jako organizacja z założenia nie nastawiona na zysk, a więc nieegoistyczna. To państwa są więc winne wszystkim kryzysom. Gdyby nie ingerowały w wolny rynek, gdyby zostawiły całkowitą swobodę globalnym korporacjom i globalnym spekulantom – wtedy dopiero zapanowałby raj i nastąpił „koniec historii”.
Cóż można odpowiedzieć owym malkontentom? Po pierwsze globalne korporacje od dawna już kontrolują politykę. Rynek więc pozostaje „wolny” nawet jeśli działa na nim państwo. Po prostu silni realizują swoje prawo do egoizmu po swojemu, a nie w sposób narzucony przez liberalnych doktrynerów. Po drugie – takie utyskiwania, że „system jest dobry, tylko te wypaczenia…” znamy już z historii. Najwyraźniej „wypaczenia” są częścią każdego systemu.

Chrześcijanin w kapitalistycznym świecie

Chrześcijaństwo nie daje się pogodzić z ustrojem opartym na indywidualistycznym zaspokajaniu egoizmu ludzi istniejących ulotnie w pozbawionym sensu świecie. Z ustrojem, który zorganizowanie ludzi w korporacyjne „zasoby ludzkie” oraz „konsumentów” uważa za ostateczny cel historii. Pochłanianie i wydalanie, pochłanianie i wydalanie, zapomnijcie o doskonałej wspólnocie, do której ludzkość dążyła przez ostatnie dwa tysiące lat.

Ponieważ chrześcijaństwo z kapitalizmem pogodzić się nie da, jego wpływy maleją wraz ze wzrostem roli globalnych korporacji.
Co dalej? Czy chrześcijaństwo całkowicie zniknie? Na pewno nie. Boży plan nadal obowiązuje i nie da się go „anulować” żadną kampanią reklamową. Bliska jest chwila, w której ludzie spostrzegą, że są ludźmi, a nie „ludzkimi zasobami”.
Świat, w którym prezes spekulacyjnego banku Goldman Sachs może oświadczyć „To ja tu jestem Bogiem” na pewno nie jest końcem historii.

Marek Błaszkowski
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/ateizm-i-wolny-rynek.aspx http://www.polonia360.com/ateizm-i-wolny-rynek.aspx http://www.polonia360.com/ateizm-i-wolny-rynek.aspx Wed, 07 Mar 2012 11:05:00 GMT Biblia nie zawiera opisu piekła. Śmierć jest przedstawiana jako stan niebytu, otchłań, Szeol, w którym nie ma myśli, ani pamięci. Na kartach Biblii nicość jest obrazowana jako sen bez snów. Śmierć jest najgorszą z tragedii, jakie mogą spotkać człowieka. Odebraniem wszystkiego, wiecznym brakiem jutra. Człowiek, pod którego stopami rozciąga się groza Szeolu nie potrafi się jednak wyzbyć nadziei. Hiob woła, że Odkupiciel „nad jego prochem stanie”. Psalmista, opisując Bożą wszechobecność, pisze „jesteś ze mną, gdy się w Szeolu położę”.



Również Jezus nie wspomina o wiecznych mękach, jakie miałyby oczekiwać grzeszników. Ewangelia Św. Jana przedstawia Go jako światłość, która oświeca KAŻDEGO człowieka. Jezus wybacza swoim oprawcom, gdyż „nie wiedzą, co czynią”. Trudno twierdzić, że Boże wybaczenie miałoby być „na niby” i skończyć się wiecznymi mękami.

Zgodnie z wizją Św. Pawła Bóg ma być wszystkim we WSZYSTKICH. Groza nicości zostaje zastąpiona nadzieją, a źródłem nadziei jest i nauczanie i Zmartwychwstanie Chrystusa, Boga-Człowieka.

W wypowiedziach Jezusa nie brak oczywiście i ostrzeżeń. Najczęściej powtarzającą się metaforą jest „płacz i zgrzytanie zębów”. Ma ono być udziałem tych, którzy nie zechcą wejść do przygotowanego dla nich Królestwa. W obliczu powszechnego wybaczenia i usprawiedliwienia jakie oferuje Chrystus, metafory te wydają się mieć jednak charakter dydaktyczny. Ostatecznie wszak Królestwo Boże zaczyna się tym, aby „głodnego nakarmić, a spragnionego napoić”, kończy zaś „pojednaniem Boga i ludzi w Chrystusie”.

Jak zresztą można wierzyć w obraz Stwórcy, który po to wywołuje z Nicości istoty ludzkie, aby je przez wieczność dręczyć, jeśli nie spełnią jego wymagań? Spróbujmy sobie wyobrazić zbrodniarza polewanego wrzątkiem przez miliard lat .Czy on w ogóle będzie pamiętał za co cierpi? Czy istnieje zbrodnia, za którą adekwatną karą jest wieczne piekło?

Piekło to wymysł ludzi, którzy chcieli utrzymać władzę na innymi ludźmi. Nikt przecież nie wyobraża sobie w piekle siebie. Piekło jest przeznaczone dla innych. Dla ateistów, heretyków, obcoplemieńców.

Opisy piekła znajdujemy w apokryfach (np. Apokalipsie Św. Pawła pełnej sadystycznych opisów mąk). Opisy polewania wrzątkiem, palenia skóry, haków i innych tortur mających trwać wieki znajdują się w Koranie.

Wizja piekła przeniknęła do chrześcijaństwa z wierzeń pogańskich. Piekło znał zaratusztrianizm, znali je Grecy. W chrześcijaństwie koncepcja piekła stanowi ciało kompletnie obce. Jest sprzeczna z całością doktryny.

Warto o tym pamiętać wypowiadając się na temat religii, która nie tylko nie uzależnia zbawienia od jakichkolwiek dobrych uczynków, ale zapowiada, że ostatecznie Bóg będzie „wszystkim we wszystkich”.
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/kto-sie-bedzie-smazyl-w-piekle.aspx http://www.polonia360.com/kto-sie-bedzie-smazyl-w-piekle.aspx http://www.polonia360.com/kto-sie-bedzie-smazyl-w-piekle.aspx Fri, 10 Feb 2012 10:51:00 GMT Zostałem wychowany w ateistycznej rodzinie i przez ateistyczną szkołę. Miałem bardzo silnie ugruntowany światopogląd, oparty na teorii ewolucji i tak zwanym naukowym postrzeganiu świata. W co wierzyłem? W to, że świat jest mroczny, bezwładny, bezcelowy i nieświadomy. Człowiek jest przypadkowym wytworem ewolucji, która spowodowała, że z martwej materii powstały istoty żywe, a z istot żywych istoty świadome. Wszystkie zachowania człowieka da się wytłumaczyć prawami doboru naturalnego i instynktem przetrwania.



Czym jest ludzka świadomość? Efektem działania materialnego mózgu. Wraz ze śmiercią mózgu zginie i ona na zawsze. Wszelkie pytania o sens i cel procesów, które przebiegają w świecie, są źle postawione. To tylko ludzie roją sobie o jakimś celu i sensie. Obiektywnie niczego takiego nie ma. Człowiek istnieje, ale równie dobrze mógłby nie istnieć. To kwestia przypadku.

Pusty świat

Mimo że w pełni podzielałem ateistyczny światopogląd, byłem przekonany, że nie wyjaśnia on świata do końca. Że potrzebna jest jeszcze jakaś refleksja. Nad czym? Rzeczywistość postrzegam tylko z perspektywy bycia mną. Całe moje doświadczenie to moja własna świadomość i samoświadomość. Wraz z moją śmiercią zniknie świat. W każdym razie przestanie istnieć z punktu widzenia tej jednej jedynej perspektywy, która jest mi dostępna.

Kim jestem? Łamałem sobie głowę nad tym pytaniem. Ateiście nie jest łatwo na takie pytanie odpowiedzieć. Raz postrzega on siebie jako świadomą istotę (niejako od wewnątrz), a raz jako przedmiot (od zewnątrz). Teraz istnieję i postrzegam, mówi ateista, a kiedy umrę, to znaczy, że pewna świadomość została wyłączona, po prostu znikła ze świata, który istnieje dalej. Taka żonglerka pojęciem człowieczeństwa, które jest raz podmiotem, a raz przedmiotem, nie zadowalała mnie. Chciałem się dowiedzieć, kim jestem, kim będę po śmierci, jak wygląda świat, kiedy nikt na niego nie patrzy. Jak będę postrzegał świat, kiedy zniknę? Będę nicością? Co to jest?

Nie można myśleć o świecie, na który nikt nie patrzy. Obserwator, świadomy obserwator jest konieczny. Jednak zgodnie z ateistycznym światopoglądem świadomość to zupełnie nieistotny rozbłysk pośród całkiem nieświadomego, martwego świata. Jak wybrnąć z tej sprzeczności?

Odsiecz

Odpowiedź na pytanie „kim jestem?” odnalazłem w buddyzmie. Moja odrębna świadomość jest istotnie nietrwała, ale posiadam też prawdziwą „naturę Buddy”, którą dzielę ze wszystkimi odczuwającymi istotami. Ta „natura Buddy” jest również naturą Kosmosu. Świat jest Umysłem Buddy, jest świadomy, a ja mogę dzięki medytacji połączyć się z tą wieczną, kosmiczną świadomością. Rozpocząłem więc praktykowanie zen.

Szybko przekonałem się jednak, że buddyzm ma wady. Adepci muszą przyjmować obcą im zupełnie, dalekowschodnią kulturę, obce duchowo rytuały; sutry (buddyjskie pisma) są przegadane. Ale to wady pomniejsze. Dwie najważniejsze są takie: Jeśli świat jest Kosmiczną Świadomością, Umysłem Buddy, to dlaczego buddyści odrzucają istnienie osobowego Boga Stwórcy, a przynajmniej są wobec Niego zupełnie obojętni? Dlaczego uważają, że ta Kosmiczna Świadomość jest bezosobowa? I druga: Jeśli mam doskonałą naturę Buddy, to po co muszę medytować? Po co mam zdobywać coś, co już mam? Cóż zresztą mam? Bezosobową naturę?

Chrystus jest rozwiązaniem

Na szczęście buddyzm wyprowadził mnie na tyle daleko z ateistycznego umysłowego zaścianka, że byłem gotów przyjąć chrześcijaństwo. Łatwo zauważyć, że Chrystus dużo lepiej niż Budda odpowiada na pytania, które sobie stawiałem.

Świat nie jest bezsensowny i bezcelowy, gdyż stworzył go Bóg. Tą Osobą Boga, która stworzyła świat, jest Chrystus. Zbawczą śmiercią Chrystusa już jestem odkupiony. Nie muszę medytować, gdyż odkupienie jest darem. Bóg jest doskonałym Kosmicznym Umysłem, a ja mogę się z tym Umysłem połączyć dzięki Chrystusowi. On jest bramą, przez którą przychodzimy do Ojca; jest Drogą, Prawdą i Życiem.

Apostoł Paweł mówił: „żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus”, „w nim wszyscy żyjemy, poruszamy się i bytujemy”.

Mam kontakt ze Źródłem Wszelkiego Życia, które samo zechciało mi się objawić. Nie muszę już pytać, kim jestem. Mam Ojca w niebie.

Marek Błaszkowski

[Autor jest adwokatem i doktorantem Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Artykuł ukazał się w miesięczniku "Znaki Czasu" 11/2009].
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/wyznanie-bylego-buddysty.aspx http://www.polonia360.com/wyznanie-bylego-buddysty.aspx http://www.polonia360.com/wyznanie-bylego-buddysty.aspx Sun, 05 Feb 2012 10:34:00 GMT Niekiedy w potocznym rozumieniu Zbawienie to zwykłe życie dalej. No, trochę lepsze niż zwykłe. Z gwarancją wiecznej młodości, nieśmiertelności, pełnego rozwoju władz umysłowych, ‘nadprzyrodzonych mocy”.



Niektórzy wizjonerzy techniki, tacy jak Ray Kurzweil, obiecują życie wieczne i zdrowe w niedługim czasie. Stu lat. Pięćdziesięciu. A może tylko piętnastu?

Wygląda więc na to, że technika zwyciężyła z religią przez knockout. To co religia obiecywała za cenę wyrzeczeń i samodoskonalenia, technika odda za pieniądze. Najpierw najbogatszym, potem nieco biedniejszym.

Czy taki rozwój techniki wywoła rewolucję w naszym życiu? Zapewne. Jako pesymista kojarzyłbym tę zmianę z patentowaniem przez korporacje fragmentów ludzkiego DNA, planowaniem od poczęcia żołnierzy, celebrytów, liderów politycznych.
Człowiek zaplanowany, to człowiek pozbawiony zdolności twórczych. Może nie tyle pozbawiony samych zdolności, pobawiony możliwości ich wykorzystania w „zaplanowanym świecie”.

Ale „Nowy Wspaniały Świat” spotka i entuzjastów. W to nie wątpię.

Wróćmy jednak do religii. Czy odkrycia technicznych geniuszy pokroju Kurzweila naprawdę spełniają „Boskie Obietnice’?
Przyjrzyjmy się buddyście, który dąży do urzeczywistnienia w sobie Doskonałej Natury Buddy i życia „tą naturą” w każdej chwili, wobec każdej czującej istoty. On się chce wyzwolić z kołowrotu życia, a nie zrezygnować z aspiracji do autotranscendencji poprzez użycie techniki.
Chrześcijanin także pragnie przekroczyć siebie. Zjednoczyć się z Bogiem w Chrystusie – Bogiem – czystą, nieuwarunkowaną podstawą istnienia.
Dla ludzi religijnych uwięzienie w skończoności, choć nieśmiertelnej, choć poprawionej, nie jest rajem. Jest piekłem.

Zadawałem tu ostatnio pytanie, dlaczego wśród ludzi zachodu zanika wiara jako troska ostateczna o być-albo nie być.
Być może odpowiedzią na to pytanie jest szerząca się wiara w postęp, który rozwiąże wszystkie problemy techniczne, a problemy duchowe? No cóż… Nie są prawdziwymi problemami. Przynajmniej dla tej większości, która głosuje i płaci podatki.

Marek Błaszkowski


Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/czy-rozwoj-techniczny-zastapi-zbawienie.aspx http://www.polonia360.com/czy-rozwoj-techniczny-zastapi-zbawienie.aspx http://www.polonia360.com/czy-rozwoj-techniczny-zastapi-zbawienie.aspx Wed, 11 Jan 2012 10:30:00 GMT