http://www.polonia360.com/dobrze-wiedziec.aspx http://www.rssboard.org/rss-specification mojoPortal Blog Module 120 Trudno jest ustalić, od kiedy chrześcijanie świętowali tę Uroczystość. Najwcześniejsze informacje pochodzą z tzw. Depositio Martyrum datowanego na rok 354, a zredagowanego ok. 20 lat wcześniej (335-336). Można zatem przypuszczać, iż Kościół rzymski celebrował Uroczystość Bożego Narodzenia już wcześniej, być może ok. roku 313. Jest to uzasadnione, jeśli przyjmie się, że święta te obchodzono jako dziękczynienie za zwycięstwo cesarza Konstantyna Wielkiego nad Maksencjuszem.



Inna hipoteza mówiąca o roku 300, a może 275 jest również możliwa do przyjęcia przy założeniu, że chrześcijanie, czcząc narodzenie Jezusa Chrystusa odpowiedzieli w ten sposób na ustanowienie przez cesarza Aureliana (270-275) święta państwowego Natalis Solis Invicti (narodzin boga Słońca) obchodzonego w dniu przesilenia zimowego tj. 25 grudnia.

Dla chrześcijan, nie znających dokładnej daty narodzin Zbawiciela, data ta miała znaczenie symboliczne. Chrystus - Światłość przychodząc na świat przezwyciężył ciemności grzechu, podobnie jak światło słońca coraz dłuższego dnia przezwycięża ciemności nocy. Inna tradycja opierająca się na apokryfach Nowego Testamentu mówi, że poczęcie Chrystusa dokonało się 25 marca, zatem święto Jego narodzin musi przypadać 25 grudnia.

Ojcowie Kościoła przemawiając w Uroczystość Bożego Narodzenia podkreślali fakt uniżenia się Syna Bożego po to, aby wyzwolić i wywyższyć człowieka. Św. Cezary z Arles (+543) uświadamiał więc swoich słuchaczy: "zstąpiła ku nam droga, po której możemy piąć się ku górze. Przyszedł sędzia, który ukarał śmierć i obronił przed nią człowieka. Przyszedł lekarz, który usunął choroby, a chorym darował wieczyste zdrowie".

Właściwe przeżycie świąt Bożego Narodzenia wymagało jednak odpowiedniego przygotowania wszystkich chrześcijan. Przybiera ono różne formy w poszczególnych Kościołach lokalnych. W V w. w Kościele galijskim (dzisiejsza Francja) zachowuje się post trzy razy w tygodniu (poniedziałki, środy, piątki) już od 11 listopada. W Kościele rzymskim w V/VI w. zaczyna się praktykować Adwent. Obejmuje on cztery tygodnie lub cztery niedziele poprzedzające święta Bożego Narodzenia. Podobna praktyka przyjmuje się także w Kościele Wschodnim. Ojcowie Kościoła zatroskani o głębokie przeżycie Świąt wykorzystują ten czas, zachęcając do bardziej intensywnego życia religijnego, szczególnie do podjęcia praktyk pokutnych. Św. Maksym Wyznawca (+662) wołał: "przeto najpierw przez wiele dni uprzątajmy swe serca, porządkujmy sumienia, oczyszczajmy ducha, a nieskalanego Pana, który przychodzi, podejmijmy jaśniejący i bez zmazy... Bo każdy, kto tego dnia będzie zbrukany, da dowód obojętności wobec narodzin Chrystusa... Chociaż bowiem ciałem weźmie udział w uroczystości Pańskiej, duchem jednak będzie daleko od Zbawcy".

W ciągu kolejnych wieków tradycje narodowe ubogacały Uroczystość Bożego Narodzenia w wiele wspaniałych obrzędów i zwyczajów. W swojej istocie pozostały one jednak, podobnie jak wiele innych uroczystości, takimi jakimi stworzył je starożytny Kościół, niosąc światu przesłanie wyrażone przez św. Hieronima (+420): "Bóg stał się człowiekiem... Mieszkaniec i Stwórca niebios zamieszkał na ziemi, aby człowiek, mieszkaniec ziemi, mógł przenieść się do nieba".

Opłatek

Tradycyjnie spożywanie wieczerzy wigilijnej poprzedza dzielenie się białym opłatkiem, w tradycji polskiej bardzo cienkim, przaśnym chlebem. Ten prosty zwyczaj nasycony jest wielowymiarową symboliką. Zawarta jest ona najpierw w fakcie "bycia razem". Skłóceni nie zasiadają przecież razem do jednego stołu.

Dzieląc się opłatkiem składamy przecież sobie życzenia dobra wszelakiego, zarówno materialnego, jak też duchowego. Dobro materialne symbolizuje materia opłatka - chleb. Oby go nam i naszym bliźnim nigdy nie zabrakło, obyśmy umieli dzielić go z potrzebującymi! Święty Brat Albert, wielki jałmużnik, heroiczny opiekun bezdomnych, podpowie nam tutaj, że należy być "dobrym jak chleb" i podzielnym jak chleb.

Opłatek wigilijny jest dla chrześcijanina przede wszystkim nawiązaniem do potrzeby spożywania Chleba biblijnego, z którym utożsamił się sam Chrystus, czyli do odżywiania się Eucharystycznym chlebem.

Sam fakt dzielenia się chlebem w postaci opłatka był znany od początków Kościoła. Nie miał on jednak żadnego związku z okresem Bożego Narodzenia, raczej bezpośrednio odnosił się do Eucharystii. Znano bowiem zwyczaj błogosławienia chleba i spożywania go jako rodzaju komunii duchowej.

Nie można dokładnie określić od kiedy i w jaki sposób utrwaliła się w Polsce tradycja dzielenia się opłatkiem w dzień wigilijny. Najstarsza wzmianka źródłowa o tej praktyce w polskich rodzinach pochodzi z końca XVIII wieku.

Na pewno obyczaj ten związany jest trwale z polską tradycją od XIX wieku, choć niektóre źródła mówią, że wcześniej. Zwyczaj ten wywodzi się z starochrześcijańskiego obrzędu dzielenia i rozdawania chlebów ofiarnych. Były to niekonsekrowane chleby, które kościół rozdawał wiernym w czasie Świąt Bożego Narodzenia, aby dzielili się nimi na znak przynależności do chrześcijańskiej wspólnoty.

Dopiero w średniowieczu pojawił się rodzaj pieczywa, którego forma przypomina dzisiejsze opłatki. Opłatki zawierały symbole religijne i ornamenty roślinne oraz scenki z narodzin Jezusa. Opłatki miały swoją symbolikę - miały zapewnić domowi dostatek i obfitość chleba, okruch opłatka z wigilijnego stołu wrzucony do studni miał oczyszczać wodę, a ludziom zapewnić zdrowie.

W niektórych regionach Polski opłatkiem obdziela się gospodarskie zwierzęta, uważając, że tak wielkiego święta powinny dostąpić wszystkie stworzenia. Opłatkiem dzielono się także symbolicznie z duszami zmarłych, składając opłatek na dodatkowym talerzu stawianym na wigilijnym stole. Zwyczaj ten zachowuje się do dziś w wielu jeszcze domach, ale dzielenie opłatkiem dzisiaj jest już wyłącznie polskim zwyczajem.

Wieczerza

Najważniejszym momentem wigilii była i jest wieczerza. Pora jej rozpoczęcia jest określona i niezwykła: pojawienie się pierwszej gwiazdki na niebie. To na pamiątkę betlejemskiej gwiazdy, która wskazywała pastuszkom drogę do stajenki, miejsca narodzenia Dzieciątka. Zgromadzeni domownicy odmawiają pacierz, modlitwę za zmarłych. Po modlitwie powinna nastąpić chwila milczenia. Według wierzeń dusze zmarłych krewnych przychodzą wtedy, by zacząć wilię ze wszystkimi.

Zanim zasiądziemy do posiłku przy wigilijnym stole, dzielimy się opłatkiem. Kiedyś łamanie się opłatkiem zapoczątkowywał ojciec, matka lub osoba najstarsza w rodzinie. Przy łamaniu się opłatkiem należało swoich rodziców i dziadków ucałować w rękę. Zwyczajowo pozostawiano puste miejsce przy stole dla kogoś bliskiego lub wędrowca.

Po podzieleniu się opłatkiem, złożeniu życzeń, pojednaniu się i modlitwie zasiadamy do wigilijnego stołu, na którym powinno znajdować się co najmniej dwanaście potraw, bo tyluż było apostołów i tyle jest miesięcy w roku. Do II wojny światowej potraw musiało być koniecznie nie do pary 5, 7, lub 9. Parzysta liczba miała przynieść niepowodzenie w gospodarstwie. Gotowano również 12 dań ze wszystkich roślin rosnących w polu w celu zapewnienia ich urodzaju w Nowym Roku. Należało też spróbować wszystkich przygotowanych potraw bez odkładania łyżki.

Do najpospolitszych dań wigilijnych należało i należy: barszcz, groch, fasola, grzyby, ziemniaki, wszelkiego rodzaju kasze podawane z sosem grzybowym, gołąbki z farszem, pierogi z kapustą i grzybami. Najważniejszą potrawą jest kutia z gotowanej pszenicy doprawiana makiem, miodem i orzechami. Obowiązkowo podaje się śledzie. Wszystkie potrawy są postne, a powinny składać się z "wszystkiego co w polu, sadzie, ogrodzie, lesie i wodzie" czyli z potraw zbożowych, warzyw, owoców, orzechów, miodu i ryb.

Obecnie wigilijne menu odbiega nieco od tego, jakie przygotowywano onegdaj. Jednak w każdym domu przestrzega się podstawowej tradycji: wigilijna wieczerza musi być postna. Koniecznie tez na świątecznym stole musi znaleźć się barszcz czerwony lub zupa grzybowa (czasem migdałowa lub rybna), koniecznie karp, czasem inna ryba, potrawa z kapusty, kompot z suszonych owoców, słodycze.

Wierzenia

W Polsce Dzień Bożego Narodzenia i wigilia zawierają wiele wzajemnie przeplatających się wątków i obrzędów pogańskich i chrześcijańskich. Jednym z nich było przekonanie, iż wigilijną nocą ziemia otwiera się i ukazuje zawarte w niej skarby, w lesie zakwitają paprocie, drzewa owocowe wydają owoce, budzą się zwierzęta leśne i pszczoły w ulu - wszystko po to, by uczcić narodzenie Jezusa. Wierzono też, że w tę jedną noc zwierzęta mówią ludzkim głosem.

Szczególność wigilijnego dnia polegała również na tym, że jej przebieg miał znaczący wpływ na całość nadchodzącego roku. Należało tego dnia wcześnie rano wstać, aby przez cały rok mieć dobre samopoczucie, w ciągu dnia nie wolno było się położyć, aby nie spowodować chorób, a w lecie "położenia się zboża". Pod żadnym pozorem nie należało pożyczać niczego sąsiadom, bowiem mogłoby to spowodować utratę mienia. Dzień wigilijny należało spędzić w zgodzie i życzliwości, a wszelkie urazy powinny być wybaczone, tak aby nowy rok można było przeżyć w pokoju. Każdy region miał swoje charakterystyczne obrzędy i zwyczaje wigilijne, ale wszystkie one sprowadzały się do jednego: aby kolejny rok był dobry i przebiegał pomyślnie.

Jednym z ważniejszych elementów wigilijnego dnia było przygotowanie do wspólnej, uroczystej wieczerzy. Już kilka dni przed wigilią przygotowywano potrawy. Strojono także domy, izby i obejścia. Jednym z najbardziej znanych elementów wigilijnej "dekoracji" były snopy zboża, słoma, siano i ziarna zbóż. W zależności od regionu umieszczano je w różnych miejscach: w kącie izby, pod stołem, wieszano pod sufitem, rozkładano na podłodze. Siano kładziono grubą warstwą na stole, który przykrywano białym obrusem (zwyczaj ten do dziś utrzymał się w wielu domach). Innym elementem świątecznego wystroju były dekoracje z zielonych gałęzi. Zwyczaj ten poprzedził choinki. Gałęziami sosnowymi, świerkowymi czy jodłowymi przystrajano drzwi domów, płoty, obory, stodoły. Dekorowano nimi także wnętrza domów, zwłaszcza obrazy z wizerunkami świętych. Inny sposób dekoracji zielonymi gałęziami to tzw. podłaźniki zwane też połaźnikami, podłaźniczkami, jutką, wiechą, sadem rajskim lub bożym drzewkiem. Gałąź na podłaźnik musiała być zerwana wcześnie rano. Ten z gospodarzy, który pierwszy wniósł rozwidloną gałąź do domu miał nadzieję na dobry urodzaj. Podłaźnik wnoszono w ciszy i skupieniu, aby nie uronić nic z jego magicznej mocy. Podłaźnik przystrajano jabłkami orzechami, nasionami lnu i łańcuchami ze słomy, ozdobami z opłatka.
Z podłaźnikami związane były różne wierzenia. Im piękniejsza gałąź, tym większe dostatki i pomyślność dla domu, a zwłaszcza dziewczyn, które go stroiły. Pozostałości po podłaźnik: skorupki orzechów, wyschnięte gałązki, opłatki przechowywano jako antidotum na złe uroki.

Przy stole pozostawiano wolne miejsce dla wędrowca. Liczba ucztujących musiała być parzysta, w innym wypadku komuś z uczestników groziło nieszczęście. Każdy uczestnik wigilijnej wieczerzy musiał skosztować każdej z podanych potraw, a jeść trzeba było szybko i do tego bez odpoczynku, bowiem ten kto przerwał jedzenie mógł nie dożyć następnej wigilii.

W ten uroczysty wieczór wróżono urodzaj, pogodę i zamążpójście. Od Bożego Narodzenia do Trzech Króli obserwowano pogodę i te 12 dni miało odpowiadać pogodzie każdego z miesięcy. Najlepiej jak w wigilię niebo było wygwieżdżone. Mówiono wtedy że kury będą się dobrze niosły, a krowy dobrze doiły. Szron przepowiadał rok urodzajny, podobnie jak duże sople, czy cisza i spokój na dworze. Rzucano do pułapu groch i kutie. Im więcej grochu lub pszenicy przyczepiło się tam, tym większy miał być zbiór. Z długości wyciągniętego spod obrusa siana wróżono urodzaj lnu.

Panny wróżyły sobie zamążpójście m.in. liczyły narąbane drwa przyniesione do izby (para, nie para), podobnie kołki w płocie i liście. Nasłuchiwały też z której strony pies zaszczeka (z tej miał przybyć kawaler). Wigilii panny wyciągają źdźbło spod obrusa, aby dowiedzieć się czegoś więcej o swojej przyszłości: zielone, krótkie źdźbło oznacza rychłe i szczęśliwe małżeństwo, różne odcienie szarości wróżą trudności w znalezieniu męża.

Obserwowano niebo (dobrze widoczny Duży Wóz wróżył dużo wesel). Sny tej nocy miały się spełnić całkowicie. Czyniono zabiegi mające zapewnić urodzaj i dostatek np. przy snopie zboża stawiono ziarno w woreczku lnianym, dzieżę, a przy niej łopatkę i kociubę. Pod stołem stawiano masielnicę. Kto chciał być zdrowy ten mył się przed wigilią w wodzie, do której wrzucano pieniądze. Resztki siana spod stołu zbierano by w potrzebie okładać nim chorych.

Podobnie jak większość potraw karp ma swoją symboliczną wymowę: jeżeli ma dużo łusek, gospodarze się wzbogacą, jeśli pływa szybko - nadchodzący rok będzie dla nich pomyślny. Wierzenia te wywodzą się z najdawniejszych czasów i niewiele mają wspólnego z chrześcijaństwem.

Choinka

Trudny do ustalenia jest fakt, od kiedy iglaste drzewko zaczęto kojarzyć z obchodami świąt Bożego Narodzenia. W wielu religiach drzewo iglaste, było symbolem życia, odradzania się, i trwania. Istnieją próby biblijnego uzasadnienia zwyczaju występowania bożonarodzeniowego drzewka, brak jednak jednoznacznych źródeł rękopiśmiennych.

Na jednym z miedziorytów Cranacha Starszego (XVI wiek), w kontekście żłóbka rozpoznajemy drzewko jodłowe ozdobione gwiazdą i świeczkami. W następnych wiekach, świadectwa historyczne potwierdzają występowanie choinki, nawet w mieszkaniach prywatnych, dekorowanej w dzień obchodów Adama i Ewy, czyli 24 grudnia.

Zwyczaj dekorowania choinki stał się powszechnym zwłaszcza w mieszczańskich rodzinach niemieckich i austriackich w XIX wieku. Później zwyczaj przyjął się także w pozostałych krajach, zarówno w rodzinach katolickich, jak też protestanckich.

Dopiero w XIX wieku zaczęto na szczycie drzewka umieszczać gwiazdę betlejemską. Zawieszanie jabłek może odwoływać się do biblijnego jabłka Adama i Ewy. Oświetlenie choinkowe wskazuje zapewne na Chrystusa, który przyszedł na świat jako "światło", a zielone drzewko iglaste symbolizuje prawdopodobnie Chrystusa - źródło wszelkiego życia.

Choinka pojawiła się w Polsce dopiero w wieku XIX za sprawą kolonistów niemieckich osiedlających się na naszych terenach podczas zaborów. Później zwyczaj ten przyjęty został przez polskich mieszczan i inteligencję. Na wsi choinki pojawiły się dopiero w okresie międzywojennym (Polska południowa i centralna).

Początkowo przystrajano ozdobami naturalnymi: jabłuszkami, pierniczkami, orzechami, ozdobami ze słomy i papieru. Sztuczne bombki i dekoracje wyparły jednak ten piękny zwyczaj.

Historia Wigilii

Pierwsze zapiski o Świętach Bożego Narodzenia sięgają 354 roku n.e. W tym roku pierwszy zapis zamieszczony został w rzymskim kalendarzu chrześcijańskich świąt. Trochę później, w VI wieku, do liturgii bożonarodzeniowej wprowadzono wigilię.

Wigilia (łac. Vigilia) oznacza czuwanie, straż nocną, wartę. Jest to czas oczekiwania na narodzenie Chrystusa. Data świąt Bożego Narodzenia w pierwszych wiekach chrześcijaństwa była różna, a wynikało to ze sporów o dzień narodzin Jezusa. I tak Boże Narodzenie obchodzono 2 stycznia, 28 maja, 6 stycznia. Ostatecznie hierarchowie kościoła ustalili: dzień narodzin Chrystusa to 25 grudzień, a dzień poprzedzający - 24 grudnia, to wigilia.

Poprzedniego dnia obowiązywał post i przez całą noc oczekiwano na uroczystość wigilijną, spędzając czas na wspólnej modlitwie. W Polsce wigilia weszła na stale do tradycji dopiero w XVIII wieku.

Kiedy zaświeciła pierwsza gwiazda wspólnie zasiadano przy stole przykrytym białym obrusem, pod którym znajdowało się siano. W czterech kątach izby znajdowały się snopy zboża. Gdy zaś pojawiła się pierwsza gwiazdka domownicy łamali się opłatkiem i składali sobie życzenia.

Po skończonej wigilii, kiedy wszyscy najedli się do syta, kiedy dopełniono wszystkich zwyczajów, kiedy nacieszono się prezentami, nadchodziła pora Pasterki czyli nocnej mszy. Punktualnie o północy całymi rodzinami spieszono do kościoła by powitać nowo narodzone dziecię.

Choć dziś nie znamy już wielu zwyczajów związanych z wigilią, to jedno pozostaje bez zmian: jest to dzień szczególny, o niepowtarzalnej atmosferze, dzień życzliwości i dobroci, dzień wybaczania urazów i gniewów. Spotykamy się wszyscy przy wigilijnym stole z opłatkiem w ręku, bez względu na poglądy i przekonania. Tego wieczora pustoszeją nasze ulice, a kiedy zapala się pierwsza gwiazda okna, rozświetlają światełka na choinkach.

Żłobek

Szopka betlejemska, miejsce narodzin Chrystusa, wraz ze znajdującym się tam żłóbkiem, od samego początku była miejscem szczególnego pietyzmu i czci chrześcijan. Dokumentują to liczne przekazy z antyczności chrześcijańskiej. Z polecenia Heleny, matki cesarza Konstantyna, zbudowano nad grotą w IV wieku Bazylikę Narodzin Chrystusa. W następnym wieku doznała ona znacznych uszkodzeń, ale już około 540 roku, z polecenia cesarza Justyniana, została ona odrestaurowana i w swej zasadniczej konstrukcji przetrwała do dzisiaj. Została nawet oszczędzona w czasie niszczycielskiej inwazji perskiej w roku 614. Ocaliły bazylikę wymalowane na frontonie postaci (trzech) mędrców ubranych w szaty perskie.

Rzym też chciał mieć swoją grotę betlejemską. Od VI wieku czczono w Bazylice NMP Większej drewniany żłóbek w kaplicy specjalnie dedykowanej temu żłóbkowi. Wierzono, że jest on autentyczny i pochodzi z groty betlejemskiej. Warte wspomnienia są również artystyczne prezentacje żłóbka spotykane już w IV i V wieku na licznych sarkofagach rzymskich. Jednakże rozpowszechnienie idei "odtwarzania" żłóbka betlejemskiego w kościołach parafialnych zawdzięczamy duszpasterskiej intuicji św. Franciszka (XIII w.). Św. Bonawentura opisując na zlecenie zakonu franciszkańskiego oficjalny żywot św. Franciszka z Asyżu podaje, że założyciel zakonu zbudował w pobliżu kościoła w Greccio w roku 1223 obszerną szopkę, w której znalazło się nawet miejsce dla osła i dla woła.

Szopkę, poza postaciami św. Rodziny, stopniowo zaczęli wypełniać pasterze, aniołowie, królowie, słudzy Heroda i jego dworzanie. Z czasem szopka coraz bardziej się "aktualizuje". Świętej Rodzinie towarzyszą przy żłóbku charakterystyczni przedstawiciele danego narodu - np. mieszczanie, chłopi, rzemieślnicy, górale, aktualni przedstawiciele władzy cywilnej, wojsko, itd.

Pierwotnie szopki stawiano i budowano dla celów parafialnych. Przyjmuje się powszechnie, że szopki te zaczęły pojawiać się także w domach prywatnych dopiero od XVIII wieku pod wpływem reform austriackich Józefa II, który zakazał w swoim cesarstwie prezentowania bożonarodzeniowych przedstawień w budynkach kościelnych.

Polskie szopki są pochodzenia włoskiego, i to dzięki zasługom synów zakonnych św. Franciszka pojawiły się w naszym kraju. Jakkolwiek zachowane dokumenty historyczne prezentują nam wygląd polskich szopek dopiero z początków XIX wieku, znane są również relacje stwierdzające, że idea szopek sięga XVII wieku.

Wśród wielu tradycji polskich szopek, najbardziej znane są tzw. szopki krakowskie, cenione i znane już od XIX wieku. Od roku 1927 istnieje nawet tradycja konkursu na najpiękniejszy egzemplarz. Doroczna wystawa tych szopek (z przerwą w czasie okupacji niemieckiej oraz okresu stalinowskiego 1950-1954) odbywa się w pobliżu pomnika Adama Mickiewicza na Rynku Krakowskim.

Jasełka

Z drugim dniem świąt Bożego Narodzenia (od dnia św. Szczepana) rozpoczynał się okres "jasełek". Trwał on przez wieki do uroczystości Matki Bożej Gromnicznej (2.II), czyli do dnia ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej.

Nazwa "jasełka" wskazuje na źródło tematyczne tychże przedstawień. Jasełka bowiem to żłób, czyli rodzaj drabinek, jeszcze dziś stosowanych, które służą do zadawania karmy bydłu i koniom. Stawia się je także w lasach, by podkarmiać zwierzynę łowną. W żłóbku został złożony Chrystus po swoim narodzeniu. Zatem "jasełka" prezentują udramatyzowane, teatralne sceny na temat przyjścia Chrystusa Pana na świat.

Początków jasełek poszukują historycy w duszpasterskiej intuicji św. Franciszka oraz w naturalnej predyspozycji ludu włoskiego, który kocha teatr, aktorstwo, śpiew i ożywioną gestykulacją mowę. Był to swoisty rodzaj nauki religijnej na temat Bożego Narodzenia. Początków tych przedstawień należy szukać nawet w XIII wieku.

Powodzenie tej ludowej sztuki wyjaśnić można wieloma przyczynami. Posiadały one duży ładunek dramatyczności: narodziny Zbawiciela w bardzo ubogiej scenerii, elementy dekoracyjne (wół, osioł, siano, żłób, sceny pasterskie, itd.), postać okrutnego Heroda, egzotyczni Królowie o nietypowym kolorze skóry i kolorowym orszaku, rzeź niewinnych dzieci, śmierć z kosą, aniołowie z olbrzymimi skrzydłami, a także diabły, żydzi, mieszczanie, rycerze itd. Ponadto, jasełka te na ogół odbywały się po zapadnięciu zmierzchu.

Początkowo miejscem widowisk był budynek kościelny, a dopiero później, gdy niektóre postaci teatralne, jak śmierć, pasterze, czy diabły, zachowywały się coraz swawolniej, przedstawienia jasełkowe prezentowano raczej w karczmach, szopach czy większych izbach.

Wówczas pierwotna, wyłącznie religijna treść, została obudowana wieloma elementami wtórnymi, przeważnie komicznymi, stając się często "pobożną komedią".

Od XVIII w. naturalnych aktorów zaczęły zastępować kukiełki, którym głosu udzielali ukryci kolędnicy, a z czasem aktorzy, którzy na sposób objazdowy odwiedzali różne dwory szlacheckie, czy nawet profesjonalnie zbudowane pomieszczenia teatralne.
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/historia-bozego-narodzenia.aspx http://www.polonia360.com/historia-bozego-narodzenia.aspx http://www.polonia360.com/historia-bozego-narodzenia.aspx Thu, 12 Dec 2013 06:20:00 GMT Swieto Dziekczynienia (Thanksgiving Day) jest forma wdziecznosci spoleczenstwa za coroczne plody oraz wszystkie dobre rzeczy obecne w sercach ludzi. „Thanksgiving” w Stanach Zjednoczonych obchodzone jest co roku w ostatni czwartek listopada.


 W przeciwieństwie do innych świąt takich jak: Halloween, Fourth of July (Święto Odzyskania Niepodległości) czy Labor Day (Dzień Pracy), które spędza się na wolnym powietrzu, Thanksgiving celebrowane jest w domach wśród rodziny oraz przyjaciół. Dla wielu amerykanów dzień ten oznacza początek cztero-dniowego weekendu (szkoły, uniwersytety są zamykane a dzieci, studenci oraz nauczyciele i wykładowcy mają wolne) jak również rozpoczęcia sezonu zakupowego (piątek po Dniu Dziękczynienia jest znany jako „Black Friday” – dzień promocji sklepowych zachęcających do nabywania towarów). Ostatni weekend listopada jest uważany za najruchliwszy na drogach i lotniskach ze względu na podróżujących podążających do swoich krewnych i przyjaciół. Według statystyk w ostatnim roku za kółkiem samochodu w 50 stanach USA zasiadło 31 mln kierowców oraz 7 mln pasażerów linii lotniczych.

Dzień Dziękczynienia jest dniem bogatym w różnego rodzaju potrawy sporządzane specjalnie na ten dzień. Najważniejszą z nich wydaje się być panierowany indyk. Nie bez znaczenia „Thanksgiving” określany jest tu jako „dzień indyka”! Dla ciekawości podam, iż w 2010 r. Amerykanie zakupili 45 mln indyków, których wartość oszacowano na ponad 600 mln dolarów. Tradycyjny talerz kolacji w tym dniu składa się ze wspomnianego indyka z farszem, tłuczonych ziemniaków z sosem, kukurydzy, sosem z żurawin, gotowanej dynii. Najpopularniejszym deserem wydaje się być placek z dynii (pumpkin pie) podawany zazwyczaj z bitą śmietaną i lodami. Najchętniej pijanym napojem podczas posiłku jest cydr z jabłek. Uczta podczas tego dnia porównywalna jest do polskiego zwyczaju obchodzenia Wigilii i skutku jakim jest przejedzenie.

Historia świętowania Dnia Dziękczynienia sięga czasów starożytnych, w których dziękowano za obfitość plonów. Jeszcze przed narodzeniem się oficjalnych religii wielu rolników wierzyło, że uprawiane rośliny zawierają duszę, która wpływa na wzrost lub spadek plonów. Celebracje związane ze żniwami pierwotnie obchodzone były przez ludność starożytnych Greków, Romów, Egipcjan czy też Chińczyków. Podobne uroczystości odbywają się w wielu krajach europejskich, m.in. w Polsce znane jako Dożynki.

„Thanksgiving” w Stanach Zjednoczonych najprawdopodobniej wywodzi się z festynów pierwotnie obchodzonych w Anglii. Kroniki opisują, grupę 38 angielskich kolonistów osiadłych w Charles City w stanie Virginia jako pierwszych ludzi świętujących ten dzień, dziękując Bogu za wyprodukowane płody (1619 r.). Początkowo Dzień Dziękczynienia obchodzono 26 listopada dzięki proklamacji wprowadzonej przez prezydenta Georga Washingtona. W 1863 r. inny prezydent Abraham Lincoln oficjalnie zaliczył Thanksgiving do dni świąt narodowych przypadających właśnie na ostatni czwartek listopada.

Dzień Dziękczynienia jest świętem rozpoczynającym tzw. „holiday season”, czyli okres świąteczny, począwszy od Thanksgiving poprzez Christmas Day (Boże Narodzenie), a skończywszy na New Year’s Day (Nowy Rok). Dla wielu amerykanów jest to czas zadumy, wdzięczności za dobra, wiary, pomocy ubogim i chorym, dzielenia się z innymi, spotkania z rodziną i przyjaciółmi.

Jest to także okres szału zakupowego i sklepów kuszących wspaniałymi promocjami. Wspomniany powyżej „Black Friday” dzień po Thanksgiving jest dniem szalenie niskich cen towarów. Hipermarkety kuszą swymi zachęcającymi do kupna produktami poprzez reklamy szeroko rozpowszechnione w lokalnych gazetach, telewizji, czy radiu. Wiele sklepów otwieranych jest o czwartej rano i pomimo wczesnej pory przed ich drzwiami ustawiane są długie kolejki kupujących. Z mojego doświadczenia wczesna pobudka i chęć stania w kilkunastopniowym mrozie przed sklepem jest warta spędzonego wysiłku. Oferty znane pod nazwą „doorbuster” lub „early bird special” (głównie sprzętu elektronicznego i gospodarstwa domowego) kuszą znakomitymi cenami często niższymi od cen ich produkcji. Wszystko to ma na celu przyciągnięcie klientów do sklepów i wydanie dolarów. Według danych z 2010 r. podczas „Black Friday” wartość sprzedaży towarów wyniosła 12 mld dolarów, 13% więcej niż przed rokiem.

Wielu analityków jest zaskoczona tak optymistycznymi wynikami z powodu rzekomej recesji w USA – wysokie ceny paliwa, ogrzewania, koszt ubezpieczeń zdrowotnych.
Chętni oglądania telewizji podczas Dnia Dziękczynienia mają okazję do obejrzenia największej parady w USA – „Macy’s Thanksgiving Parade” w Nowym Jorku. Odbywa się ona na ulicach dzielnicy Manhatanu, a największą jej atrakcją jest pokaz balonów. W 2010 roku obejrzało ją 2,5 mln widzów w mieście oraz 50 mln przed telewizorami. Kibice sportu a szczególnie futbolu amerkańskiego mają okazję obejrzenia meczu Detroit Lions z inną drużyną ligi. Jest to bodaj najliczniej oglądany mecz podczas sezonu zasadniczego NFL – Narodowej Ligi Futbolu. Osobiście bardzo lubię ten okres przedświąteczny, który trwa prawie miesiąc, ze względu na atmosferę, wizyty rodziny i przyjaciół, pięknie ozdobione domy i sklepy.
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/swieta-dziekczynienia-thanksgiving-day.aspx http://www.polonia360.com/swieta-dziekczynienia-thanksgiving-day.aspx http://www.polonia360.com/swieta-dziekczynienia-thanksgiving-day.aspx Tue, 05 Nov 2013 23:02:00 GMT To, że Jezus z Nazaretu urodził się jako człowiek i został skazany na okrutną śmierć na krzyżu jest faktem historycznym - zostało to udokumentowane przez autorów żydowskich i rzymskich. Opowieść o Wielkiej Nocy zaczyna się tam, gdzie historyk nie jest w stanie potwierdzić zmartwychwstania Jezusa jako faktu historyczno - empirycznego. Św. Paweł w Liście do Filipian odwoływał się do zmartwychwstania Chrystusa jak do czegoś, co jest „ponad wszelki umysł”, co przewyższa racjonalność.



wyznanie wiary

Najstarsze teksty Nowego Testamentu mają charakter wyznania wiary. Najbardziej zwięzłe i najwcześniejsze wyznanie wiary znajduje się w 1 Liście św. Pawła do Koryntian, napisanym około 55 roku naszej ery. To wyznanie stało się historycznym kamieniem węgielnym początków chrześcijaństwa. „ Przede wszystkim przekazałem wam naukę, którą przejąłem z tradycji,
a mianowicie, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z zapowiedzią pisma, został pogrzebany, trzeciego dnia zmartwychwstał, zgodnie z zapowiedzią Pisma. Ukazał się Kefasowi (tj. Piotrowi), potem Dwunastu, następnie przeszło pięciuset braciom, z których większość żyje dotąd,a niektórzy pomarli”. Dopiero ten cud zmartwychwstania stanowi początek chrześcijaństwa. Jezus pokonał śmierć, a kto za nim podąży ten też tego dokona. Dla historyków i badaczy zmartwychwstanie pozostanie zagadką. Najbliżsi wyznawcy Jezusa byli przekonani o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa i za tę prawdę gotowi byli oddać życie. Po aresztowaniu Jezusa uciekli, ale po jego zmartwychwstaniu zgromadzili się ponownie. Wystarczy sięgnąć pamięcią do książki Sienkiewicza Quo Vadis, bądź filmów na niej opartych. Są tam przejmujące sceny śmieci prześladowanych pierwszych chrześcijan, gdy umierali z mieniem Chrystusa na ustach
.
motyw „pustego grobu”

To,że grób był pusty nie oznacza, że pochowany w nim Jezus nadal żył. Jedynym źródłem wiary w zmartwychwstanie Jezusa są relacje pierwszych chrześcijan, którzy twierdzili, że zmartwychwstały Chrystus ukazał się im po złożeniu do grobu. Teorii i prób wyjaśnienia cudu jest wiele. Niektórzy uważają , że Jezus zdjęty z krzyża nie był jeszcze martwy - wisiał tylko sześć godzin i został pochowany w pośpiechu. A może według innej wersji wyznawcy Chrystusa wykradli ciało i pochowali je w innym miejscu? Według indyjskiej legendy Jezus przeżył ukrzyżowanie, opuścił Judeę i dotarł do miasta indyjskiego Singapur. Otoczony aurą świętości, nauczał tam przez wiele lat. Tylko jak z nogami przebitymi gwoździami mógł zawędrować tak daleko? Może się wyleczył - przecież potrafił czynić cuda.

bezpośrednia przyczyna śmierci Chrystusa

Do Bretanii Jezus przyjechał, aby odwiedzić swoich serdecznych przyjaciół:Łazarza i jego dwie siostry. Następnie udał się do pobliskiej Jerozolimy. Działo się to tuż przed żydowskim świętem Paschy. Jezus udał się do świątyni, potężnej budowli z jasnych, równo przyciętych bloków kamiennych , której budowę rozpoczął Herod Wielki. Na terenie świątyni znajdowały się stoiska przekupniów i lichwiarzy. Jezus wszedł do świątyni i powyrzucał sprzedających i kupujących w Świątyni mówiąc :” Napisane jest: Mój dom ma być domem modlitwy,a wy czynicie z niego jaskinię zbójców”.

Nie spodobało się to kapłanom - arcykapłan Kajfasz stał się jego śmiertelnym wrogiem. Arcykapłani wywodzili się z lokalnej żydowskiej arystokracji - ich majątek opierał się na kulcie świątynnym. Przekupnie w świątyni nie zajmowali się świeckim handlem, ale sprzedawali rzeczy związane z kultem religijnym. Żydowska arystokracja czerpała dochody z podatku świątynnego ściąganego na cele kultowe. Jezus początkowo przez nikogo nie niepokojony udał się do Bretanii i tam nocował. Spożył ze swoimi uczniami posiłek - Ostatnią Wieczerzę. Aresztowany został nocą przez oddział policji świątynnej podczas modlitwy w gaju oliwnym w dolinie Cedronu. Wyrok na Jezusa należało wydać szybko - wieczorem wstającego dnia rozpoczynał się szabas i początek święta Paschy. Ze względu na rytuał czystości nie wolno wówczas wykonywać egzekucji. Wyroki zagrożone karą śmierci mógł wydać tylko Piłat, rzymski namiestnik Judei. Jezusowi zarzucono szerzenie buntu przeciwko Rzymowi. Piłat uznał Jezusa za winnego i skazał go na śmierć przez powieszenie na krzyżu. Jezusa zabrali żołnierze, zdzierając z niego szaty, drwiąc i biczując rzemieniami zaopatrzonymi w ciernie bądź kawałki ołowiu.

ukrzyżowanie

Jezus Nazareński, król żydowski z krzyżem na ramionach dotarł na Golgotę, gdzie został ukrzyżowany. W prawie rzymskim ukrzyżowanie, to najbardziej poniżający, hańbiący i bolesny rodzaj kary śmierci. Ofiara mając szeroko rozciągnięte ręce udusi się, jeśli ciało opadnie bezwładnie w dół. Konanie może trwać godzinami a nawet dniami. Ofiara podpiera się na nogach, ale jeśli opadnie z sił zwiesza się całym ciężarem na rękach, co powoduje duszenie się. Zmusza to ofiarę, by znów się podeprzeć na przybitych nogach. Jezus wytrzymał 6 godzin. W imperium rzymskim pozostawiano ukrzyżowanych na krzyżach krukom na pożarcie. W Judei zwłoki należało pochować, bo niepochowane zwłoki naruszają czystość ziemi. Józef z Arymatei poprosił Poncjusza Piłata o wydanie ciała Jezusa. Grób Józefa z Arymatei znajduje się koło Golgoty. Wczesnym rankiem do grobu, gdzie złożono ciało Chrystusa przyszła Magda Magdalena z innymi kobietami, chcąc namaścić zmarłego. Zastały pusty grób - kamień przegradzający wejście został odsunięty.

TERESA POLITAŃSKA
stacjaczestochowa.info
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/wielkanoc-historia-i-wyznanie-wiary.aspx http://www.polonia360.com/wielkanoc-historia-i-wyznanie-wiary.aspx http://www.polonia360.com/wielkanoc-historia-i-wyznanie-wiary.aspx Tue, 19 Mar 2013 10:24:00 GMT Święto Presidents' Day, obchodzone co roku w trzeci poniedziałek lutego, jest dniem, gdzie Amerykanie składają cześć dziedzictwu amerykańskich prezydentów. Święto powstało w 1800 roku, gdy Kongres ustanowił 22 lutego, urodziny George'a Washingtona, świętem federalnym. Nadal oficjalnie znany jako urodziny Prezydenta Waszyngtona, Presidents' Day stał się dniem pamięci nie tylko Georga Waszyngtona, ale również Abrahama Lincolna, 16-tego prezydent USA który urodził się 12 lutego, jak i życia i osiągnięć wszystkich amerykańskich prezydentów.



Początek obchodzenia Dnia Prezydentów datuje się od 1880 roku, kiedy urodziny George Washingtona - dowódcy Armii Kontynentalnej podczas rewolucji amerykańskiej i pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych, po raz pierwszy obchodzono jako święto federalne. W 1968 roku Kongres uchwalił ustawę Jednolitych Świąt Poniedziałkowych (Uniform Monday Holiday Bill), która przesunęła szereg świąt federalnych do poniedziałków. Zmiana została zaprojektowana, aby zaplanować pewne święta, tak aby pracownicy mieli kilka długich weekendów przez cały rok. Miała one jednak wielu przeciwników, którzy uważali, że święta powinny być obchodzone w terminach faktyczngo upamiętnienia. W trakcie debaty nad projektem ustawy, zaproponowano, aby Urodziny Waszyngtona zostały zmienione na Dzień Presidentów na cześć urodzin zarówno Georga Waszyngtona (22 lutego) jak i Abrahama Lincolna (12 lutego).

Chociaż urodziny Lincolna były obchodzone w wielu stanach, nigdy nie były oficjalnym świętem federalnym. Po wielu dyskusjach, Kongres odrzucił zmianę nazwy. Ustawa weszła w życie dopiero w 1971 roku, jednak Presidents' Day stał się wcześniej powszechnie akceptowaną nazwą, częściowo ze względu na handel używający tej nazwy w celu promowania sprzedaży jak i na bliskość urodzin Lincolna. W czasie Presidents' Day zazwyczaj odbywa się wiele publicznych ceremonii w Waszyngtonie, jak również w całym kraju.

Dziś święto lutego stał się znany jako dzień, w którym wiele sklepów, zwłaszcza dealerów samochodowych, stosuje różne promocje żeby zwiekszyć sprzedaż. Aż do końca lat 1980, korporacyjne firmy były zazwyczaj zamknięte w tym dniu, podobnie jak obecnie zamykane są na Memorial Day lub Boże Narodzenie. Kiedy w latach 1980 reklamodawcy zaczęli naciskać aby zmienić nazwę święta, coraz więcej firm przestaje dawać wolne w tym dniu i podobnie, jak na Veterans Day i Columbus Day, większość usług kurierskich, poza US Postal Service, normalnie pracuje. Niektóre publiczne systemy transportowe również przeszły na normalne rozkłady w ten dzień. Wiele uczelni prowadzi regularne zajęcia.

W konsekwencji, niektóre szkoły, które kiedyś zamykano na jeden dzień zarówno dla urodzin Lincolna jak i Waszyngtona, teraz często zamykane są przez cały tydzień (począwszy od poniedziałku) jako "mid-winter break". Na przykład New York City School District zaczął robić to w 1990 roku.

Świeto to jest również hołdem dla generała, który stworzył pierwszą wojskową odznakę Zasłużonego Żołnierza. Reaktywowana w 200-setną rocznicę urodzin Waszyngtona w 1932 roku, medal Purple Heart (który nosi wizerunek Waszyngtona) jest przyznawany żołnierzom, którzy zostali ranni w walce. Tak jak Memorial Day i Veterans' Day, Urodziny Waszyngtona sa kolejną okazją na zlożenie hołdu weteranom tego kraju.

(na podstawie Wikipedia i History.com)
mk
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/historia-presidents-day.aspx http://www.polonia360.com/historia-presidents-day.aspx http://www.polonia360.com/historia-presidents-day.aspx Wed, 13 Feb 2013 21:11:00 GMT Dla wszystkich zainteresowanych piłką nożną, a szczególnie mistrzostwami Europy Euro 2012 podajemy informacje gdzie można obejrzeć mecze.



Wszystkie mecze można będzie obejrzeć live na kanałach TV ESPN lub ESPN3.

Oprócz tego można będzie je również zobaczyć live na Internecie: http://espnfc.com/us/en lub http://www.livesoccertv.com/

Oficjalna strona organizatora UEFA: http://www.uefa.com/

Pierwszy mecz Polska vs. Grecja który rozpoczyna mistrzostwa na Stadionie Narodowym w Warszawie odbędzie się w Piątek, 8 czerwca o godzinie 12 EST (w samo południe).

Rozkład grup:


Poniżej zamieszczamy terminarz wszystkich meczy grupowych:

June 8, 2012
12:00pm Poland vs Greece
2:45pm Russia vs Czech Republic
June 9, 2012
12:00pm Netherlands vs Denmark
2:45pm Germany vs Portugal
June 10, 2012
12:00pm Spain vs Italy
2:45pm Ireland Republic vs Croatia
June 11, 2012
12:00pm France vs England
2:45pm Ukraine vs Sweden
June 12, 2012
12:00pm Greece vs Czech Republic
2:45pm Poland vs Russia
June 13, 2012
12:00pm Denmark vs Portugal
2:45pm Netherlands vs Germany
June 14, 2012
12:00pm Italy vs Croatia
2:45pm Spain vs Ireland Republic
June 15, 2012
12:00pm Ukraine vs France
2:45pm Sweden vs England
June 16, 2012
2:45pm Czech Republic vs Poland
2:45pm Greece vs Russia
June 17, 2012
2:45pm Denmark vs Germany
2:45pm Portugal vs Netherlands
June 18, 2012
2:45pm Croatia vs Spain
2:45pm Italy vs Ireland Republic
June 19, 2012
2:45pm England vs Ukraine
2:45pm Sweden vs France
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/euro-2012.aspx http://www.polonia360.com/euro-2012.aspx http://www.polonia360.com/euro-2012.aspx Thu, 07 Jun 2012 17:21:00 GMT By Alex Storozynski

For the Huffington Post

President Obama's Presidential Medal of Freedom for Jan Karski shows how far Poles went to rescue Jews during the Holocaust. After escaping Soviet imprisonment, and being savagely tortured by the Gestapo, Karski still risked his life to sneak past German guards into the Jewish ghetto to see how the Nazis were abusing Jews. Karski then disguised himself as a Ukrainian guard to visit a transfer station that sorted Jews on their way to the death camps.

As an eyewitness to the German murder machine, the Polish underground sent Karski on a secret mission to tell the Allies what was happening. In 1942, the Polish underground government issued a report called "The Mass Extermination of Jews in German Occupied Poland." It said: "The new methods of mass slaughter applied during the last few months confirm that the German authorities aim with systematic deliberation at the total extermination of the Jewish population."

Karski took his eyewitness accounts and the Polish government's report to London and Washington to ask Great Britain and the United States to stop the Holocaust.

The allies did nothing.

President Franklin Roosevelt showed more interest in how the Germans treated horses than how they treated Jews. When Karski told Jewish Supreme Court Justice Felix Frankfurter what was happening, Frankfurter replied, "I do not believe you." Winston Churchill refused to meet with Karski to discuss saving the Jews. Had the allies acted when Karski spoke up, millions could have been saved.

For Jewish-Americans, Poland is understandably a painful topic because it's where the Holocaust happened. But few know that the Polish government tried to stop it. Yes, there were Poles who had blood on their hands. Their actions were inexcusable. And yes, like all countries, Poland has its fair share of anti-Semites and bigots. But Poland had more than its fair share of heroes. They risked their lives, and the lives of their children, to save Jews from Nazi Germany.

Karski was not alone.

Poland was the only country where hiding a Jew was punishable by death for your entire family. Hans Frank, the Governor General of German occupied Poland ordered his army to hang posters in Polish cities that said: "Jews face the death penalty for leaving their neighborhoods [the ghettos], but so will anyone who in any way helps them to hide. This includes taking them in for the night, giving them a lift in a vehicle of any kind, feeding runaway Jews or selling them food."

Despite facing the death penalty, Poles risked their lives to save Jews. Many were killed for doing so. Others, like Irena Sendler, were tortured, and still did not reveal where Jews were hiding. Sendler rescued 2,500 Jewish children from the Warsaw ghetto and found Poles willing to hide them. It took at least ten Poles for every Jewish child that was saved. Once in Christian hands, the children were fed, clothed and given a new home. They were taught to pray in Polish in case they were stopped and questioned by Germans. They were given Christian names and forged birth certificates provided by priests. Yet their true identities were preserved, so that they could be returned to their parents after the war.

The underground created a clandestine organization called Zegota, the Polish Council to Aid Jews, which rescued tens of thousands of Jews from the German killing machine. At Yad Vashem in Israel, which honors the righteous who saved Jews during World War II, are the names of 6,339 people from Poland, more than any other country.

And this still does not include people who should be honored, like Polish Captain Witold Pilecki, who volunteered to be arrested by the Germans and sent to Auschwitz to try to organize a prison break. Pilecki's report smuggled out of Auschwitz has finally been translated into English and published as, "The Auschwitz Volunteer: Beyond Bravery."

The reason Hitler built concentration camps in Poland is that's where the Jews were. Poland is not just where Jews died - it's where they lived. Poland was the center of Jewish life for centuries, dating back to the Statue of Kalisz in 1264, which provided civil liberties for Jews and explicit penalties for crimes against Jews. As a result, Poland is were where Talmudic scholarship grew and Chasidim began. It's where Yiddish flourished. It's where numerous Jewish artists such as Isaac Bashevis Singer, Artur Szyk, and Artur Rubenstein honed their art.

Next year, the Museum of the History of Polish Jews will finally be unveiled in Warsaw. These exhibits about Jewish life and history must be told and preserved.

It is long overdue for an American President to listen to the message that Jan Karski sent to the west about what was going on in Poland. If Roosevelt had listened to Karski, many more Jews would have been saved. Let's not forget them. And let's not forget the other Poles, who like Karski, risked their lives.

Perhaps Poles could have done more to save Jews during WW II, but no one did more than the Poles to save Jews during the Holocaust.

The Kosciuszko Foundation


Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/obamas-medal-for-karski-shines-light-on-polands-real-world-war-ii-record-.aspx http://www.polonia360.com/obamas-medal-for-karski-shines-light-on-polands-real-world-war-ii-record-.aspx http://www.polonia360.com/obamas-medal-for-karski-shines-light-on-polands-real-world-war-ii-record-.aspx Wed, 30 May 2012 10:06:00 GMT Traktat sprzed 25 stuleci czyta się jak instrukcję doboru kandydatów do Gromu lub SAS.



„Mózg ma zawsze wyższość nad muskułami” - tradycyjna chińska mądrość wojskowa

Historia, a zarazem początki profesjonalnej kultury chińskich służb wywiadowczych sięgają co najmniej V wieku przed narodzeniem Chrystusa, kiedy Sun Tzu napisał traktat Sztuka Wojny. Ujął w nim własne doświadczenia, a można założyć, że również przemyślenia wcześniejszych wodzów, których dzieła nie zachowały się do obecnych czasów.

Sun Tzu podkreślał wagę wywiadu pisząc: „wiedza nie płynie od demonów, ani z własnego doświadczenia, które może się zdezaktualizować. Wiedzę uzyskuje się od ludzi, od szpiegów.” Wyróżniał przy tym 5 kategorii szpiegów.

- szpiedzy lokalni – czyli mieszkańcy podbijanego kraju i dlatego ludność tubylczą należy dobrze traktować, aby pozyskać spośród niej własnych agentów. Sun Tzu zalecał przy tym, żeby autochtonów nie zastraszać, ani nie szantażować. Werbunek winien zasadzać się na okazywaniu dobrej woli werbującego. Ta dobra wola zaś winna być wsparta szczodrym podarunkiem.

- szpiedzy wewnętrzni – czyli skaptowani oficerowie armii lub urzędnicy państwowi przeciwnika. Sun Tzu podał przykłady osób szczególnie podatnych na werbunek. Są to: ludzie usunięci ze stanowisk, pominięci w awansach, kryminaliści, którzy zbiegli przed karą, „konkubiny chciwe złota” oraz konformiści skłonni stanąć przy rydwanie silniejszego lub gotowi ubezpieczać się na wszelką ewentualność służąc obu stronom.

- szpiedzy przekabaceni – dzisiaj by powiedziano obróceni, czyli złapani szpiedzy przeciwnika skłonieni do pracy dla drugiej strony. Werbunek takich szpiegów winien być dyskretny i delikatnie prowadzony, tak żeby nie zrazić potencjalnego agenta.

Generalnie lepiej jest werbować trafnie dobranym prezentem niż nachalną ofertą gratyfikacji – zalecał Sun Tzu. Trzeba uważać, żeby agenta nie obrazić zbytnią natarczywością. Zwłaszcza, jeśli jest on funkcjonariuszem państwowym lub oficerem wysokiego szczebla. Korzyść ze zjednanego prezentem agenta jest dwojaka: z jednej strony zyskuje się informacje z wnętrza aparatu władzy, a z drugiej bezpośrednio do wnętrza tego aparatu wprowadza się dezinformacje, prowokuje dysharmonię między urzędnikami a władcą oraz niesnaski między funkcjonariuszami. Jak widać w Chinach pozyskiwanie agentury wpływu i prowadzenie działań dezinformacyjnych było zalecane już 2,5 tysiąca lat temu.

- szpiedzy z góry skazani - (zwani w innych tłumaczeniach traktatu Sun Tzu szpiegami potępionymi) byli wykorzystywani w celach dezinformacyjnych. Wobec takich szpiegów popełniano zaplanowane niedyskrecje ujawniając, niby przypadkowo, fałszywe informacje. Zakładano z góry, że wysłany na drugą stronę szpieg wpadnie w ręce przeciwnika i zdradzi na torturach wszystkie posiadane informacje, w tym również fałszywe. Szpieg zostanie wprawdzie zgładzony (stąd nazwa tej kategorii agentów), ale wydobyte z niego informacje będą miały wysoki stopień wiarygodności (uzyskano je drogą tortur), a zatem istnieje duże prawdopodobieństwo, że wprowadzą przeciwnika w błąd.

- szpiedzy zwykli – to raczej wywiadowcy lub zwiadowcy, bowiem Sun Tzu do grupy tej zaliczał żołnierzy własnej armii, których zadaniem było przynoszenie informacji z obozu przeciwnika. Zwiadowcy winni być obdarzeni ponad przeciętną inteligencją, ale mieć wygląd wioskowych kmiotków. Lepiej żeby byli obdarci, ale pod łachmanami winni kryć silną wolę, odwagę, sprawność fizyczną, wytrzymałość na głód, chłód, fizyczne katusze i moralne zniewagi. Ten fragment traktatu sprzed 25 stuleci czyta się jak instrukcję doboru kandydatów do Gromu lub SAS. Zwłaszcza, kiedy Sun Tzu pisze, że wywiadowca musi posiadać „umiejętność przetrwania” w każdych waunkach , a kto nie umie przetrwać ten się na zwiadowcę nie nadaje.

Tacy zwiadowcy – elita sił zbrojnych – muszą być traktowani specjalnie i mieć przywilej niczym nieograniczonego dostępu do naczelnego wodza, nawet w środku nocy do jego prywatnej sypialni, bowiem mogą nieść informacje decydujące o zwycięstwie.

Jak widać chińska filozofia wywiadu zapisana w Sztuce Wojny różni się znacznie od przyzwyczajeń i poglądów wielu wodzów i polityków europejskich i amerykańskich, dla których szpiegostwo było (i czasami nadal jest) zajęciem niehonorowym i niegodnym oficera, przeniesienie ze służby w linii do wywiadu stanowi degradacją, a pozyskiwanie agentów jest procederem budzącym odrazę.

Odmienna jest także chińska pragmatyka przekazywania zebranych informacji i kontaktów z agentem. Większość służb zachodnich, a przede wszystkim służby rosyjskie/sowieckie lubują się w raportach pisemnych, co znakomicie sumuje ukute w GRU porzekadło „im więcej papieru, tym czystszy tyłek”. Tymczasem Sun Tzu zalecał werbalne prowadzenie agentów „z ust do ust” oraz ustne raporty. W jego opinii raport pisemny pozbawiony jest spontaniczności rozmowy, może być podkolorowany, lub może pomijać drobne, ale jak się później okazuje istotne szczegóły. W trakcie raportu ustnego dowódca/prowadzący może zadać dodatkowe pytania, a także widzieć reakcje agenta, który nie ma czasu zastanawiać się i ewentualnie coś zmieniać.

W swoim traktacie Sun Tzu zwracał też uwagę na korzyści płynące z posiadania sprawnego kontrwywiadu, który jest koniecznym uzupełnieniem wywiadu. Zamiast surowo karać zdemaskowanych szpiegów przeciwnika, Sun Tzu zalecał „nęcić nagrodą i odprowadzać do wygodnej kwatery”, a potem przeciągnąć ich na swoją stronę i czynić szpiegami przekabaconymi. Współczesna terminologia proces ten określa obracaniem i pracą nad podwójnym agentem.

Pożytek z przekabaconego szpiega jest według Sun Tzu znaczny, bowiem może on wskazać „kto wśród lokalnych mieszkańców jest chciwy i który z urzędników jest podatny na korupcję”. Dzięki takim informacjom można pozyskać szpiegów z góry skazanych i prowadzić z ich użyciem działania dezinformacyjne.

O pożytkach płynących ze skutecznego kontrwywiadu i służby bezpieczeństwa wewnętrznego pisał również współczesny Sun Tzu filozof Mo Tzu, który zalecał kultywowanie systemu „donoszenia zwierzchnikom o rzeczach dobrych i złych”. Ten totalitarny w swym założeniu system opierał się na grupach rodzin odpowiedzialnych za zachowanie poszczególnych członków grupy i donoszących o ich słabościach i występkach, ale także o ich dobrych uczynkach i pozytywnych cechach, pod rygorem srogich kar i odpowiedzialności zbiorowej.

Opisany przez Mo Tzu system totalnej inwigilacji wprowadzony został w kilku królestwach chińskich i w założeniu miał wymuszać dobre zachowanie całych społeczności. Obowiązywał on m.in. w królestwie Chin, które w IV wieku przed narodzeniem Chrystusa było najpotężniejszą formacją państwową na ziemiach chińskich. System administracyjny królestwa Chin oparty był na grupach wsi, a w każdej wsi każde gospodarstwo domowe odpowiedzialne było za zachowanie się sąsiedniego gospodarstwa.

System Mo Tzu przetrwał aż do dynastii Han czyli do II wieku przed narodzeniem Chrystusa, kiedy wprowadzono hierarchiczny system urzędniczy, co dało również początek wertykalnie zorganizowanej tajnej służbie wywiadu wewnętrznego.

Równolegle z kształtowaniem się scentralizowanej, hierarchicznej władzy państwowej, na ziemiach chińskich powstawały tajne stowarzyszenia – organizacje, do których tworzenia Chińczycy mają szczególną predylekcję. Na różnych etapach historii Chin, stowarzyszenia te albo neutralizowały centralnie kierowane służby wywiadowcze, albo wzbogacały je o nowe koncepcje i nowy potencjał wywiadowczy. To wzajemne przenikanie się, ten dynamiczny konglomerat tajnych stowarzyszeń i scentralizowanych służb podległych władcy wytworzył unikalną chińską kulturę wywiadowczą.

Tajne stowarzyszenia powstały w celach samopomocowych. Dla obrony przed bandytyzmem lub nadużyciami lokalnych watażków, dla wspomagania się finansowego, jako coś w rodzaju sąsiedzkich kas ubezpieczeniowych na wypadek kataklizmów. Były skuteczne w działaniu, a przede wszystkim tajne, ukrywające swą działalność przed okiem postronnych, bez względu na to, czy reprezentowali władzę, czy poddanych. Tworzono je i tworzy się nadal na ziemiach chińskich i w chińskiej diasporze. Do dzisiaj tajne stowarzyszenia o charakterze finansowym działające w chińskiej diasporze są często skutecznym i ekonomicznym narzędziem finansowania zagranicznej działalności chińskich służb wywiadowczych. Zarówno podległych Pekinowi jak Taipei. Dla Chińczyków najważniejsze są bowiem Chiny, przy których różnice systemowe, ideologiczne lub polityczne schodzą na drugi plan. Cecha ta w połączeniu z rasową odmiennością i łatwością rozpoznawania Chińczyków w tłumie „białych”, „śniadych” lub „ciemnoskórych”, sprawiają, że służby chińskie od stuleci opierają swą działałność o diasporę. Przy czym powiązanie służb z tajnymi stowarzyszeniami kontrolującymi różne sfery życia społecznego, gospodarczego i finansowego tej diaspory powoduje, że na dobrą sprawę nie wiadomo, gdzie zaczyna się i gdzie kończy chińska działalność wywiadowcza.

Ojcem chińskiego wywiadu zagranicznego, lub raczej zewnętrznego, był działający w I wieku przed narodzeniem Chrystusa Pan Ch’ao - pierwszy przywódca prowadzący systematyczne rozpoznanie terenów leżących poza granicami ziem chińskich. Wyprawiał się daleko wgłąb Azji Środkowej, niemal do granic Europy, gdzie prowadził rozpoznanie, werbował agentów oraz negocjował i zawiązywał sojusze z wodzami lokalnych plemion. Stworzył pierwszą w dziejach Chin stałą agenturalną sieć wywiadowczą. W sumie spędził w Azji Środkowej prawie 30 lat i w większym lub mniejszym stopniu podporządkował Chińczykom około 50 lokalnych księstw. Jego najbliższym współpracownikiem – wedle dzisiejszego nazewnictwa analitykiem – była siostra Pan Chao, pierwsza w Chinach kobieta-historyk. Zapisywała ona relacje brata po powrocie z każdej wyprawy, sumowała zebrane wiadomości oraz doradzała (dzisiaj by się powiedziało zadaniowała), kiedy planował kolejną ekspedycję. Ich wspólnym dziełem było 10 tomów kronik Han Shu.

W negocjacjach Pan Ch’ao kierował się łagodnością, łaskawością i rozdawaniem prezentów, a jego strategia polegała na „odpychaniu barbarzyńców” jak najdalej od granic Chin. Zorganizowana przez niego sieć wywiadu nie była obliczona na agresję zewnętrzną i rozszerzanie imperium, lecz na utrzymanie w pokoju i spokoju pogranicza ziem chińskich. Chińczycy uważali swe ziemie za Państwo Środka i dla Chińczyków liczyły się, przede wszystkim sprawy wewnętrzne. Doktryna „odpychania” odpowiadała ogólnemu pojmowaniu świata przez Chińczyków i wszystko co mogło zakłócić ustalony chiński porządek należało trzymać z dala. Dlatego też sformułowana przez rodzeństwo Pan koncepcja „odpychania” stała się kanonem chińskiej doktryny polityczno-militarnej na następne tysiąc lat.

Doktryna i organizacja chińskiego systemu bezpieczeństwa wewnętrznego została zreformowana w połowie VII wieku przez cesarzową Wu. Wprowadzoną przez nią doktrynę można określić jako oświecony zamordyzm. Jeśli chodzi o organizację, to cesarzowa podporządkowała istniejące policje lokalne utworzonej przez siebie osobistej tajnej służbie, którą obdarzyła pełnią władzy. Wu była pierwszym władcą bezpośrednio kontrolującym scentralizowaną tajną policję obejmującą swym zasięgiem całość państwa. Proces centralizacji trwał kilkanaście lat, ale w rezultacie siatki donosicieli tajnej służby obejmowały nawet środowisko konkubin najwyższych urzędników cesarstwa. Zadaniem tajnej policji była identyfikacja i inwigilacja wszelkich rywali cesarzowej Wu i przedstawianie jej stosownych raportów. Służba była skuteczna i wkrótce wrogowie i rywale cesarzowej zostali wyeliminowani drogą publicznych egzekucji, skrytobójczych mordów i zsyłki na banicję. Cesarzowa eliminowała przeciwników nie wedle jakiegoś widzimisię, ale po chłodnej kalkulacji, biorąc przed każdą egzekucją pod uwagę spodziewaną reakcję opinii publicznej. Wu miała talent do PR. Rozkazała ustawić przed pałacem cesarskim wazę z bronzu, do której każdy poddany mógł wrzucić skargę, list, petycję lub donos. Waza szybko stała się dla cesarzowej źródłem wielu użytecznych informacji oraz narzędziem sondażu nastrojów społecznych. Dzięki niej wielu niekompetentnych urzędników zostało zdymisjonowanych, korupcja została w dużej mierze ograniczona, a liczne niesprawiedliwości zostały naprawione. Po latach stała się tak skuteczna, że cesarzowa mogła mocno okroić swoją tajną policję.

Kolejną modernizację wywiadu wewnętrznego przeprowadził na początku X wieku kanclerz skarbu Wang An-szih. Koncepcja reformy podobna była do przemyśleń Mo Tzu – „donoszenia o wszystkich rzeczach dobrych i złych”. W kraju panowało bezprawie, a na prowicji szalał bandytyzm i Wang chciał nie tylko wiedzieć o tym, co się złego w państwie dzieje, ale również, co i gdzie dzieje się dobrego, żeby wykorzystać pozytywne rozwiązania i awansować działających skutecznie, a nie skorumpowanych ludzi. Od jego czasów idea raportowania o rzeczach dobrych obecna jest w każdym chińskim systemie nie tylko wywiadu wewnętrznego, ale również zagranicznego. Różni to chińskie służby od większości światowych służb bezpieczeństwa i organizacji wywiadowczych, które koncentrują się na zagrożeniach i informacjach negatywnych.

Podboje Dżingis Chana pozostawiły trwały ślad w filozofii chińskich służb. Wódz Mongołów opanował część ziem północnych przede wszystkim dzięki sprawniejszej służbie wywiadowczej. Dżingis Chan dbał o wywiad zagraniczny, natomiast władców chińskich nie interesowało to, co dzieje się poza granicami kraju. Kiedy się zorientowali, czym grozi Dżyngis Chan, było już za późno. Uciekli się jednak do klasycznej formy agentury wpływu. Podsunęli mongolskiemu władcy chińskiego myśliciela Yao Sziha na wychowawcę wnuka Kublai Chana. Z biegiem czasu Yao towarzyszył Kublai Chanowi w walkach i służył radą podczas mongolskiego podboju kolejnych ziem chińskich, co sprawiło, że był on powolony i powodował stosunkowo niewielkie straty w ludziach. Kublai Chan, który był pierwszym obcokrajowcem panującym nad Chińczykami, zachował przy tym większość chińskich praw i zwyczajów, co pozwoliło na przetrwanie chińskiej administracji i struktur państwowych. W konsekwencji wkrótce po jego śmierci, Chińczycy zbuntowali się i wygnali mongolskich barbarzyńców. Był to początek dynastii Ming i całkowitego odwrócenia się Chin od reszty świata. Porty morskie, które Kublai Chan otworzył dla rozszerzenia handlu zostały zamknięte, ograniczono drastycznie imigrację i przyjazdy obcokrajowców, zlikwidowano wywiad zagraniczny i zerwano kontakty kulturowe ze światem. Chiny zatrzasnęły się do tego stopnia, że w XIV wieku spalono, jako niewiarygodne, przesadzone i wydumane relacje z zamorskich rejsów spisane przez dowódcę chińskiej floty pierwszego eunucha wewnętrznego dworu Czeng-ho.

Upadek wywiadu zagranicznego utorował w XVII wieku drogę podbojowi Manczu, którzy w 1644 roku zajęli stolicę cesarstwa Pekin, przejęli władzę i założyli dynastię Ch’ing (według innej pisowni Qing). W porównaniu do Chińczyków, Manczu byli barbarzyńcami, półanalfabetami nie mającymi pojęcia o administrowaniu państwem, ale dysponowali siłą militarną. Musieli jednak korzystać z pomocu urzędników chińskich i z biegiem czasu „schińszczyli się” do tego stopnia, że przejęli nawet język i chiński izolacjonizm.

Manczu nie powstrzymali uwiądu wywiadu zagranicznego, chociaż zwrócili się nawet o pomoc do belgijskiego misjonarza, jezuity, Ferdinanda Verbiesta. Ten uczony, wynalazca i astronom zaskarbił sobie łaski cesarza K’ang-hsi budując zmyślne zegary wodne. Cieszył się też respektem mieszkańców Pekinu, gdzie jeździł ponoć pojazdem o parowym napędzie. Verbiest otrzymał od cesarza zlecenie rozpoznania artylerii różnych krajów w celu znalezienia lekkiego i łatwego w transporcie działa przydatnego do zdławienia buntów w południowych Chinach. Zadanie to wykonał, dzięki czemu, awansował na szefa cesarskiego wywiadu zagranicznego i w drugiej połowie XVII zbudował pierwszą skuteczną chińską sieć wywiadowczą w Rosji.

Przez prawie cały wiek XVIII w Chinach panował cesarz Chien Lung, który na wielkiego kanclerza i szefa cesarskiej służby wywiadowczej powołał młodego gwardzistę pałacowego Ho Szena, twierdząc, że jest on reinkarnacją jego ukochanej, tragficznie zmarłej konkubiny. Niektórzy historycy sugerują jednak, że cesarza i Ho Szena łączył związek homoseksualny. Jakby nie było, gwardzista awansował błyskawicznie, a jako szef wywiadu otrzymał 4 zadania:

- informować cesarza o każdym zarzewiu buntu wśród mniejszości etnicznych,

- objąć nadzorem i kontrolą zachodnich kupców, którzy coraz liczniej docierali do Chin, gdyż w Europie zapanowała moda na „chińszczyznę”,

- ograniczyć działalność misjonarzy,

- zdławić intrygi dworskich eunuchów, którzy tak urośli w siłę, że tworzyli prywatne sieci wywiadowcze.

Szef służby wywiadowczej Ho Szen musiał być skuteczny, bowiem w raportach dyplomatów i misjonarzy europejskich jest przedstawiany negatywnie i krytykowany za to, że bierze sute łapówki, ale dostarcza w zamian miałkie informacje. Płacono mu jednak chętnie, gdyż Ho Szen i jego podwładni umiejętnie wprowadzali Europejczyków w świat orientalnych rozkoszy i luksusów. Oszałamiające wrażenia europejskich dyplomatów i podróżników przekładały się na zainteresowanie chińskimi produktami i wkrótce eksport do Europy herbaty, porcelany, jedwabiu, wyrobów z laki oraz innych luksusowych dóbr przynosił skarbowi tak wielkie dochody, że wielki kanclerz Ho Szen, siedząc na swoim drugim stołku, zniósł podatki w całym kraju. Wielki kanclerz dorabiał sobie przy tym na boku, bowiem zarządził, że każdy kontrakt eksportowy musi być negocjowany z jego udziałem i pod jego nadzorem. Podobnie każdy awans w administracji państwowej i w wojsku musiał mieć jego aprobatę. Oczywiście nie za darmo. A ponieważ pieniądze winny pracować, Ho Szen posiadał 42 banki oraz co dziesiąty lombard w Pekinie. Obok dochodów dawało to wielkiemu kanclerzowi wgląd w transakcje finansowe Chińczyków i obcokrajowców, co wykorzystywał jako szef służby wywiadowczej. Praktycznie od jego czasów chińskie służby starają się, jeśli nie kontrolować, to przynajmniej mieć wgląd, w transakcje finansowe. Zarówno bankowe jak i prowadzone w szarej strefie lombardów, cichych pożyczkodawców, windykatorów, domów zastawnych, itp.

Ho Szen przeżył cesarza Cheng Lunga, ale nie docenił młodego następcy, który natychmiast po objęciu władzy kazał aresztować szefa wywiadu i wielkiego kanclerza. Torturowany wyznał, gdzie ukrył zgromadzone bogactwa w złocie, srebrze i kosztownościach, które po skonfiskowaniu oszacowano na równe dziesięcioletnim dochodom całego cesarstwa. Ho Szen cieszył się jednak takim respektem, że w drodze łaski młody cesarz zezwolił mu na samodzielne wykonanie na sobie wyroku śmierci przez powieszenie się na jedwabnym, a nie konopnym, stryczku.

Odejście Cheng Lunga i Ho Szena spowodowało szybki rozpad struktur bezpieczeństwa i administracji. Dezintegrację państwa przyspieszył archaiczny system łączności wewnętrznej. W cesarstwie funkcjonowało wprawdzie około 15 tysięcy stacji pocztowych, ale komunikację między nimi utrzymywali piesi kurierzy, co sprawiało, że przesyłki pocztowe z odległych prowincji trafiały do Pekinu po upływie 2 miesięcy. W konsekwencji w pierwszej połowie XIX wieku Chiny nie potrafiły już obronić się przed presją mocarstw europejskich. Zwłaszcza przed agresywnym imperializmem brytyjskim. Przy pełnym wsparciu politycznym i militarnym Londynu, dyrektorzy osławionej Kompanii Indii Wschodnich zredukowali deficyt w wymianie handlowej z Chinami, wprowadzając do cesarstwa nieznane tam dotychczas, a produkowane w Indiach, opium. Eksport narkotyków przynosił Wielkiej Brytanii krocie i doszło do tego, że dochody Londynu z Perły w Koronie, którą były Indie, zależały od uprawy maku i wywozu opium do Chin. Nie pomogły cesarskie edykty zakazujące importu narkotyku. Pewne ograniczenie wymusił dopiero działający od wiosny 1839 roku w Kantonie specjalny komisarz cesarski Lin Tse-hsu. Lin zatrudnił tłumaczy i sprowadzał skąd się dało zachodnie gazety, książki i publikacje szukając w nich informacji związanych z opium. Było to pierwsze zastosowanie białego wywiadu, który stał się odtąd na trwałe charakterystycznym elementem pracy chińskich służb wywiadowczych. W opinii Chińczyków biały wywiad daje podstawową wiedzę pozwalającą szybko i sprawnie wykryć błędy w pracy agentury, a także dezinformację przeciwnika. Ponadto, jest tańszym środkiem zbierania wiadomości niż praca agenta narażonego na zdemaskowanie i ujęcie.

Lin Tse-hsu był informacyjnie skuteczny, ale cesarstwo okazało się zbyt słabe, kiedy zaniepokojeni jego działalnością Brytyjczycy odwołali się do siły militarnej w pierwszej wojnie opiumowej, w wyniku której Chiny musiały oddać w 1842 roku Hongkong, prawa do enklaw w 5 portach, a także udzielić poddanym brytyjskiej Korony immunitetu i praw eksterytorialnych. Porażka i poniżający traktat z Nanking sprawiły, że Lin Tse-hsu, człowiek, który oparł działalność wywiadowczą na akademickich metodach badawczych, został odwołany, a Chiny praktycznie przestały mieć tajną służbę wywiadowczą.

Rewolucyjny klimat towarzyszący upadkowi dynastii Manczu (Qing) na początku XX wieku oraz powstaniu republiki Sun Jat-sena obfitował w spiski, bunty i rebelie, które prowadziły do radykalizacji życia politycznego i rozkwitu tajnych stowarzyszeń. W tym klimacie tworzyły się nowoczesne służby wywiadowcze Chin, których „ojcami chrzestnymi” byli trzej przedstawiciele narodu wybranego, Trebitsch Lincoln, Michaił Gruzenberg (Michaił Borodin) i Mosze Cohen z Radzanowa oraz zruszczony Niemiec Wasilij Blücher. Organizowane lub szkolone przez nich służby należały do różnych ugrupowań i walczyły ze sobą o władzę, podobnie jak służby obcych mocarstw, które pragnęły poszerzyć swe wpływy w słabych i rozdartych wewnętrznie Chinach.

Wpływ Mosze Cohena, niesłychanie barwnej postaci, awanturnika o przydomku, „Dwa Pistolety”, bo tyle nosił stale przy sobie, był na tyle trwały, że po powstaniu Izraela służby chińskie i izraelskie współpracowały wielokrotnie ze sobą w różnych stronach świata. Swego rodzaju ewenementem był fakt, że Cohen nigdy nie zdradził Chińczyków, ani interesów Chin i dlatego cieszył się respektem tajnych służb zarówno komunistycznych jak i Kuomintangu.

Służby Kuomintangu wyrosły z różnych tajnych grup, które Sun Jat-sen i jego zwolennicy zorganizowali w Chinach, USA, Japonii i Europie. Początek służb komunistycznych dał zjazd 12 delegatów z różnych prowincji obradujący we francuskiej enklawie w Szanghaju w lipcu 1921 roku. Pod koniec czwartego dnia gorącej dyskusji do mieszkania, w którym debatowali delegaci zapukał nieznany człowiek, który wycofał się tłumacząc, że pomylił drzwi. Delegaci natychmiast uciekli i słusznie, gdyż po kilkunastu minutach do mieszkania wkroczyła policja. Ewidentnie ktoś zdradził. Luo Yinong, młody student z tej samej, co Mao Tse-tung prowincji Hunan przeprowadził dochodzenie i ustalił, że policyjny „ogon” doprowadzili dwaj francuscy działacze młodzieżówki Kominternu, którzy przywieźli do Szanghaju pieniądze dla chińskich towarzyszy.

Służby Komunistycznej Partii Chin i trwającego na Tajwanie narodowego Kuomintangu współpracowały ze sobą, walczyły, przenikały się wzajemnie, szkoliły u Rosjan, Amerykanów, Brytyjczyków, a nawet Japończyków i konflikt ten trwa do dzisiaj, ale obie strony kierują się zasadami ukształtowanymi przez stulecia.

Sun Tzu zalecał przy werbunku łagodność i dobrą wolę, komunistyczny przywódca Deng Xiaoping nakazywał w 1989 roku „opanować sztukę i sposób okazywania uległości”, żeby „ukrywać nasze prawdziwe możliwości”.

Niezmienne jest totalne podejście do zbierania informacji. Dla chińskich służb nie ma informacji bezwartościowych. Funkcjonariusze tych służb usiłują skojarzyć maksymalną liczbę informacji pochodzących z różnych źródeł. Totalny biały wywiad obejmuje wszelkie dziedziny, a przede wszystkim sfery gospodarcze, naukowe i technologiczne. Nazywa się to „wykorzystywaniem tego, co cudzoziemskie do służby Chinom”.

Swoisty chino-centryzm (który niegdyś doprowadził do odwrócenia się od świata) oraz stawianie interesu narodowego pod interesem politycznym, sprawiają, że każdy Chińczyk czuje się poza granicami kraju tajnym współpracownikiem chińskiej służby wywiadowczej, a wewnątrz kraju współpracownikiem kontrwywiadu w stosunku do obcokrajowców. Prowadzi to do istnienie unikalnej masowej agentury chińskiej, co znakomicie koresponduje z totalnym charakterem zbierania informacji. Współcześnie przekłada się to na totalny charakter chińskiej penetracji cyberprzestrzeni. Chińskie służby pracują nad wszelkimi opcjami kontrolowanego Internetu, wszelkimi szyframi i sposobami przekazywania informacji. Nad wszystkimi metodami blokowania informacji i zdobywania informacji.

W tradycji zakorzenione są również wady służb, a przede wszystkimj brak przedsiębiorczości cechującej służby zachodnie. Jest to pozostałość po scentralizowanej i shierarchizowanej strukturze państwowej cesarstwa Chin, na co nałożyła się przeniesiona z NKWD tradycja stalinowska.

Tą istotną wadę równoważą nakłady na służby specjalne. Tak jak w przeszłości, władcy Chin nie zważają na koszty utrzymania sprawnych służb, widząc w nich nie tylko jeden z najpotężniejszych filarów ich rządów, ale również narzędzie w realizowaniu dalekosiężnych planów budowania potęgi Chin. Na początku obecnego stulecia chińskie służby stały się największymi i najliczniejszymi na świecie. Nie są jeszcze najnowocześniejsze technologicznie, ale zmniejszają dystans z każdym rokiem.

Pamiętajmy, że w 2049 roku, w setną rocznicę powstania Chińskiej Republiki Ludowej, chińska flaga ma być zatknięta na Marsie.

Dr Rafał Brzeski
Zrodlo: http://www.eioba.pl/a/3nd6/historia-i-kultura-chinskich-sluzb
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/historia-i-kultura-chinskich-sluzb.aspx http://www.polonia360.com/historia-i-kultura-chinskich-sluzb.aspx http://www.polonia360.com/historia-i-kultura-chinskich-sluzb.aspx Wed, 16 May 2012 10:08:00 GMT
Włoscy Madonnari byli wędrownymi artystami, z których wielu zostało sprowadzonych do miast, gdzie mieli ozdabiać katedry i kościoły. Kiedy praca została wykonana, musieli znaleźć inny sposób zarabiania na życie – odtwarzali na chodnikach obrazy, które wcześniej wykonywali w kościołach, za co przechodnie rzucali im monety.

Od 1972 roku organizowany jest festiwal w Grazie di Curtatone, we Włoszech, gdzie zjeżdżają się artyści z całego świata.

www.ciekawostki.org


Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/niesamowite-obrazy-3d-malowane-na-ulicach.aspx http://www.polonia360.com/niesamowite-obrazy-3d-malowane-na-ulicach.aspx http://www.polonia360.com/niesamowite-obrazy-3d-malowane-na-ulicach.aspx Thu, 22 Mar 2012 10:14:00 GMT Święty Graal wzbudza ogromne zainteresowanie i od wczesnego średniowiecza zajmuje wyjątkowe miejsce w wyobraźni mieszkańców Zachodu.."Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy, bo to jest Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów" (Mt 26, 27-28). Kielich ten stanie się później najpopularniejszą legendarną relikwią o nazwie Święty Graal. Niniejszy artykuł ukazuje związki Graala z chrześcijaństwem, ukazując różne odcienie tej średniowiecznej legendy.

Święty Graal wzbudza ogromne zainteresowanie i od wczesnego średniowiecza zajmuje wyjątkowe miejsce w wyobraźni mieszkańców Zachodu. Był natchnieniem dla eposów rycerskich w średniowieczu, jako ideał poszukiwany przez rycerzy króla Artura. Stanowił żródło natchnienia dla pisarzy, malarzy i muzyków. Wielu badaczy dociekało, czym może być Graal. Na ten temat istnieje niewyobrażalna wręcz ilość książek, które są zarówno opracowaniami autorstwa poważnych naukowców, jak i hochsztaplerów, uprawiających pseudonaukę. Graal pobudza marzenia i fascynuje właściwie w każdym pokoleniu. W naszych czasach roztacza swą uwodzicielską moc ze srebrnego ekranu.

Z filmów o Indianie Jonesie wiemy, że poszukiwali go nie tylko szlachetni rycerze w średniowieczu, ale również naziści i choć przygody amerykańskiego archeologa Indiany Jonesa są bardzo naiwne, w tym akurat scenarzyści nie mylą się - przy SS naprawdę istniał specjalny wydział Ahnenerbe ("Dziedzictwo"), do spraw związanych z poszukiwaniem "magicznych" przedmiotów, takich jak Graal. Reichsfuhrer SS, Heinrich Himmler utworzył zresztą SS z myślą o powołaniu zakonu kontynuującego tradycje Rycerzy Graala. Na zlecenie SS poszukiwał śladów Graala między innymi znany badacz kataryzmu Otto Rahn. Czołowi naziści byli bowiem przesiąknięci okultyzmem.

W XX wieku Graal zaistniał w ramach kultury masowej, gdyż okazało się, że można nieźle zarobić wykorzystując ten motyw. Jeśli jakaś książka będzie miała w tytule słowo "Graal", raczej spotka się ona z zainteresowaniem. Graal inspiruje zarówno artystów, naukowców, jak i poszukiwaczy skarbów. Artyści starają się zafascynować nas urokiem tajemnicy, zaś badacze i poszukiwacze chcą przeniknąć sekrety i dotrzeć do korzeni zawartych w niej treści i symboli, które według nich tkwią znacznie głębiej niż w literackiej tradycji czy ludowej wyobraźni. Tropy prowadzą ich w różnych kierunkach. Jednak i twórczość literacko-filmowa, i prowadzone badania oraz poszukiwania zdają się mieć niewielki związek ze starą chrześcijańską legendą, za to można w nich odnaleźć całe mnóstwo wątków nieźle pasujących do myśli gnostycznej tudzież związanych z New Age.

Etymologia słowa "graal" nie jest pewna. Istnieje na ten temat kilka hipotez. Niektórzy wskazują na łacińskie słowo "gradus" ("stopień") jako źródłosłów, co odnosiło się prawdopodobnie do półmiska albo tacy, którą wnoszono w różnych fazach posiłku. Inni twierdzą, że słowo można po prostu przetłumaczyć jako "naczynie", a pochodzi ono od starofrancuskiego "graduale". Jak podaje "Słownik mitów i tradycji kultury" Kopalińskiego była to miska o ścianach wyciętych w kształcie stopni. Michael Baigent i Richard Leight zaproponowali, aby źródło słów "San Graal" widzieć w zwrocie "sang real", oznaczającym królewską krew. Ich zdaniem Graal to ni mniej ni więcej, ale sama Maria Magdalena, nosząca w łonie dziecko Jezusa. Byłaby ona "świętym naczyniem", przechowującym królewską krew Jezusa. Autor "Kodu Leonarda Da Vinci" zaczerpnął ten pomysł właśnie z dociekań autorów książki "Święty Graal, święta Krew". Przyznam, że jest to jedna z najdziwaczniejszych hipotez na temat Graala.

Oczywiście, gdy mowa o Graalu, natychmiast każdemu na myśl przychodzi król Artur. Graal jest nierozerwalnie związany z osobą legendarnego króla Brytanii z V wieku. W większości średniowiecznych opowieści o rycerzach Okragłego Stołu, Graal występuje jako święty przedmiot (ukazywany czasem jako kielich, a czasem jako taca, księga lub kamień), którego poszukiwali rycerze. W najdawniejszym poemacie arturiańskim poświęconym Graalowi ("La Conte del Graal" Chrietena de Troyes z 1190 r.) rycerz Perceval trafia do tajemiczego zamku chromego króla o imieniu Bogaty Rybak. Podczas uczty Perceval jest świadkiem dziwnej procesji: najpierw idzie pachołek, trzymający włócznię, po której ścieka krew, a potem piękna kobieta niesie Graala z najczystszego złota, wysadzanego drogimi kamieniami. Chrietien nie wyjaśnił, czym tak naprawdę jest Graal w jego poemacie. Dowiadujemy się tylko, że jest to jakieś święte naczynie, w kórym królowi przynoszona jest hostia, stanowiąca jego jedyne pożywienie od 15 lat. Graal jest jakąś świętą relikwią związaną z obrzędem mszy świętej, co skłoniło do przypuszczeń, że Chretien wyobrażał go sobie jako rodzaj półmiska lub tacy. W dodatku można odnieść wrażenie, że Graal jest jednym z przedmiotów należących do graali, autor używa bowiem określenia "un graal" (jeden z wielu przedmiotów tego rodzaju), a nie "le Graal" (co wskazuje na przedmiot jedyny w swoim rodzaju, jak czynią późniejsi autorzy).

W anonimowym utworze starofrancuskim zwanym "Pierwszą Kontynuacją" (gdyż rozwija on wątki znane z dzieła Chretiena) Graala widzi tym razem rycerz Gawain, goszczący w Zamku Bogatego Rybaka. O dziwo jednak, Graal pełni funkcje majordomusa. Unosi się w powietrzu, podaje wino i jadło siedzącym przy stole rycerzom. Nadal nie wiemy, czym właściwie jest Graal. Przypuszczalnie ma on wygląd talerza unoszącego się w powietrzu. Autor "Pierwszej Kontynuacji" opowiada, że Graal został wykonany przez Józefa z Arymatei, który przyszedł na Golgotę, umieścił go u stóp Jezusa i zebrał do niego tyle krwi Zbawiciela, ile tylko mógł. Co ciekawe, w tej samej opowieści występuje drugi przedmiot, także nazywany Graalem. Jest to wyrzeźbiona przez Nikodema głowa Jezusa, którą pozostawił on w Lukce. Na koniec dowiadujemy się, że Józef przybył do Brytanii i na łożu śmierci wydał instrukcje, aby Graal, do którego zebrano krew Jezusa pozostał w posiadaniu jego bezpośrednich potomków. Okazuje się więc, że Bogaty Rybak jest potomkiem Józefa z Arymatei.

Przechodzimy teraz do opowieści, której Graal zazwdzięcza swoją sławę, czyli do najpopularniejszego ze wszystkich średniowiecznych romansów dzieła "Joseph d'Arimathie" Roberta de Boron (ok. 1200 r.). Robert de Boron utrzywał, że opowieść o Graalu zaczerpnął z księgi, w której duchowni chrześcijńscy "spisali historie i wielkie tajemnice, a jedna z nich nosi miano Graala". Po raz pierwszy poznajemy dokładny opis Graala oraz pochodzenie relikwii, którą Robert nazywa "Świętym Graalem".
Zgodnie z tą wersją, po zgodzie Piłata na pogrzebanie Jezusa, Józef z Arymatei otrzymuje od niego kielich, którego Jezus używał podczas Ostatniej Wieczerzy. Do tego kielicha Józef zbiera też kilka kropli krwi Jezusa. Kiedy Żydzi odkrywają, że w grobie nie ma ciała, Józef zostaje oskarżony o ukrycie go i wtrącony do więzienia. Józefowi ukazuje się w więzieniu zmartwychwstały Chrystus. Zwraca Józefowi kielich zabrany przez Żydów, wydając polecenie, aby został strażnikiem tej świętej relikwii. Jezus uczy rownież Józefa odprawiania mszy. Od tego momentu Robert de Boron nazywa kielich Graalem. Ostatecznie Józef, uwolniony z więzienia po zburzeniu Jerozolimy w 70 r., ucieka ze swoim szwagrem Bronem do Brytanii. Potomkowie Brona noszą kolejno tytuł Bogatego Rybaka, będący sekretnym imieniem każdego, kto strzeże Graala. Robert de Boron wyjaśnia również znaczenie słowa "graal". Pochodzi ono według niego od starofrancuskiego "agree", oznaczającego rozkosz lub nasycenie, co wskazuje, że kielich stanowi źródło duchowej odnowy.

Anonimowy utwór "Didcot Percevala" również ukazuje Graala jako kielich Jezusa, przywieziony do Brytanii przez Józefa. Autor stwierdza ponadto, że pierwotna opowieść o Graalu została spisana przez mnicha o imieniu Blayse. W napisanym kilka lat później romansie "Perlesvaus" Gawain trafia do zamku Króla Rybaka. Jednakże, aby ujrzeć Graala, musi dowieść, ze jest godny tego zaszczytu, odzyskując od pogańskiego króla Gurgarana miecz, którym scięto Jana Chrzciciela. Miecz zostaje przekazany do zamku Graala i umieszczony wraz z innymi relikwiami w kaplicy Graala. W romansie tym nie ma opisu Graala, a jedynie czegoś w rodzaju aury, w której pojawiają się wizje. W pewnym momencie np. Gawainowi wydaje się, że pośród Graala widzi postać dzicięcia, innym razem widzi postać Ukrzyżowanego.

W niemieckim poemacie "Parzival" Wolframa von Eschenbacha" (1205 r.) Graal nie jest półmiskiem, kielichem ani rzeźbioną głową, ale magicznym kamieniem, za pomocą którego Bóg wygnał aniołów, którzy nie stanęli po jego stronie w zmaganiach z Lucyferem. Wolfram jest jednak całkowicie odosobnionym przypadkiem takiego potraktowania legendy Graala wśród średniowiecznych autorów romansów arturiańskich.

Należy wspomnieć jeszcze o tak zwanym Cyklu Vulgaty, obejmującym dwie anonimowe opowieści o Graalu, powstałe ok. 1220 r. Dodają one do tej kolekcji jescze jedno wyobrażenie Graala. W Cyklu Vulgaty jest mowa właściwie o dwóch Graalach: jeden to kielich z Ostatniej Wieczerzy, drugi - księga napisana osobiście przez Jezusa, podarowana królowi Arturowi.

Poematy należce do Cyklu Vulgaty stanowią ostatnie ogniwo w grupie najdawniejszych opowieści o Graalu. Wprawdzie później ukazały się również inne wersje, lecz nie wniosły one żadnych nowych wątków ani motywów do wcześniejszych historii, będą zasadniczo przeróbkami pierwotnych ośmiu romansów.

Pomijając kamień Wolframa, we wszystkich pozostałych wersjach legendy Graal jest świętą relikwią związaną z Jezusem. Być może ok. 1200 oznaczało ono wszystkie reliwie dotyczące osoby Chrystusa w przeciwieństwie do zwykłych relikwii, związanych z postaciami świętych. W "Perlesvaus" jest nawet opis kaplicy wzniesionej dla przechowywania relikwii, nazywanych łącznie "świętościami Graala". Pod koniec XIII w. słowa Graal zaczęto używać wyłącznie w odniesieniu do kielicha z Ostatniej Wieczerzy.

Istnieją hipotezy, że romanse o Graalu mogły powstać pod wpływem wcześniejszych podań celtyckich. W walijskich poematach o królu Arurze ("Culhwch and Olwen", "The Spoils of Annwn"), nie występuje Święty Graal ani żadna relikwia odnosząca się do Jezusa, są natomiast wzmianki o poszukiwaniach magicznego kotła, który miał moc odradzania życia. Motyw magicznego kotła przewija się zresztą często w literaturze celtyckij, np. magiczny kocioł legendarnego króla Dagdy w folklorze irlandzkim. Niewykluczone, że niektóre aspekty opowieści o Graalu mogą wywodzić się z tych walijskich legend. Wiemy z relacji Juliusza Cezara, ze wodzowie celtyccy wysoko cenili ozdobne kotły uważane za przedmioty kultyczne. Można powiedzieć, że stanowiły przedchrześcijański odpowiednik świętych relikwii. Mimo to mitologia celtycka i walijskie legendy odgrywały jedynie ograniczoną rolę w kształtowaniu się sredniowiecznych opowieści o Graalu. Najdawniejsze romanse o Graalu mają wyraźnie chrześcjański charakter. W każdym z tych romansów strażnikami Graala jest ród wywodzący sie od Józefa z Arymatei, który został wybrany na pierwszego strażnika Graala przez samego Jezusa.

Graham Philips uważa, że Graal to nic innego jak widzialny i namacalny symbol alternatywnej sukcesji apostolskiej, niezależnej od tej istniejącej w Kościele katolickim, na co wskazywałoby również rodowe imię strażników Graala: Bogaty Rybak, albo Król Rybak. O urzędzie papieskim mówi się, że jest to "dziedzictwo rybaka", gdyż Piotr był rybakiem. Graham Philips posuwa się do twierdzenia, że Król Rybak był alternatywnym papieżem.

Pozostawmy jednak te fantastyczne hipotezy i zajmijmy się postacią Józefa z Arymatei i jego związkami z kielichem Jezusa. Nie dysponujemy oczywiście żadnymi świadectwami historycznymi, które pozwoliłyby zakładać przetrwanie kielicha, jakiego Jezus użył podczas ostatniej wieczerzy. Wg Nowego Testamentu Józef z Arymatei zamożny wyznawca Jezusa, prawdopodobnie członek sanhedrynu, poprosił Piłata o wydanie mu po ukrzyżowaniu ciała Jezusa. Ewangelia św. Jana podaje, że wraz z Nikodemem złożył ciało Jezusa w nowym grobowcu, leżącym niedaleko miejsca ukrzyżowania. Poza tymi wzmiankami w Biblii nie wiemy nic o dalszych losach Józefa. W Biblii nic również nie łączy Józefa z kielichem z Ostatniej Wieczerzy. W apokryfie z IV w. "Evangelium Nikodemi" jest opisane jak Józef został wtrącony do więzienia, z którego uwolnił go Jezus i nakazał mu podróż misyjną. Według innego tekstu "Vindicta Salvatoris" Józef założył gminę chrześcijańską na północy Imperium.
Późniejsza legenda mówi, że Józef przypłynął do Brytanii, gdzie postawił swoją stopę na wzgórzu Wearyall Hill, niedaleko Toru (obecnie okolice Glastonbury, niewielkiego miasteczka w południowo- zachodniej Anglii, w hrabstwie Somerset). Zgodnie z tradycją powstał tam pierwszy kościół na Wyspach Brytyjskich. Stało się to treścią powieści M. Steedman pt. "Ucieczka do Avalonu", (której recenzje można znaleźć w kosciol.pl).

W gruncie rzeczy początki chrześcijaństwa w Brytanii są owiane tajemnicą. Jak się wydaje wiara w Chrystusa przyjęta została na Wyspach Brytyjskich zdumiewająco szybko i bez oporów. Znawcy mówią nawet, że religia celtycka ułatwiła zaszczepienie tam chrześcijaństwa, gdyż druidzi odnajdywali w chrześcijaństwie idee i pojęcia, które były pokrewne ich wierzeniom. Być może faktycznie u początków znajduje się postać Józefa z Arymatei? A jeśli tak, czy można wykluczyć, że miał on ze sobą kielich Jezusa? Problem w tym, ze aż do legend arturiańskich z XII wieku nie pojawiają się żadne wzmianki na temat kielicha Chrystusa.

Niewykluczone również, ze średniowieczne romanse wywodzą się z legend osnutych wokół tzw. kielicha Marii. W 327 roku na polecenie matki cesarza Konstantyna Wielkiego, cesarzowej Heleny, przeprowadzono w Jerozolimie poszukiwania relikwii, w miejscu, gdzie znajdował się grób Jezusa. Wydobyto wówczas kielich, który - zdaniem cesarzowej - należał do Marii Magdaleny, a ona zebrała do niego kilka kropel krwi Jezusa. Nie zachowały się żadne przekazy na temat dalszych losów tego kielicha, jeśli nie liczyć relacji greckiego historyka z V w., Olimpiodorosa, który pisał, iż po złupieniu Rzymu przez Wizygotów w 410 r. kielich przewieziono do Brytanii. Być może istnieje jakiś zwiazek między kielichem Marii, a świętym Graalem. Gdyby historycznie istniejący przedmiot, zwany kielichem Marii, rzeczywiście zainspirował motyw Świętego Graala jako kielicha Chrystusa z Ostatniej Wieczerzy, oznaczałobyto, ze opowieść o przywiezieniu Graala do Brytanii przez Józefa z Arymatei jest nieprawdziwa. Być może jednak doszło do pomieszania dwóch odrebnych tradycji. W jednym z późniejszych poematów o Graalu (napisanym przez Gerberta de Montreuil w 1225 r.) czytamy, że Józef z Arymatei właśnie od Marii Magdaleny otrzymał Graala w dniu Zmartwychwstania Jezusa. Niektórzy sądzą, że Gerbert zaczerpnął to z wcześniejszych znanych mu legend. Być może sądzono, że Józef wstawił kielich do pustego grobowca i pod wpływem tych legend cesarzowa Helena doszła do przekonania, że kielich odnaleziony w grobie posłużył kiedyś Marii Magdalenie do zebrania krwi Jezusa.

Wszystko to są jednak tylko hipotezy. Nie znamy prawdy o Graalu. Może Graal jest tylko symbolem, nie posiadającym materialnego odpowiednika? Ideą, do której każdy z nas dąży, starając się rozwijać, tak aby być w końcu godnym ujrzenia swojego ideału? Każdy może udzielić sobie własnej odpowiedzi.

P.S. W artykule tym świadomie pominąłem spekulacje na temat związków Graala z katarami i zakonem Templariuszy, który miał rzekomo strzec tajemnicy Graala oraz inne które zawdzięczają swoja popularność książce "Kod Leonarda da Vinci". Pomijam bowiem również teorie łączące Graala z Atlantydą.

Roman Zając

Kilka polecanych przeze mnie książek:
Loomis Roger S.: Graal. Od celtyckiego mitu do chrześcijańskiego symbolu.
Weston Jessie L.: Legenda o Graalu. Od starożytnego obrzędu do romansu średniowiecznego.
Philips, Graham.: W poszukiwaniu Świętego Graala.
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/swiety-graal-kielich-jezusa-chrystusa.aspx http://www.polonia360.com/swiety-graal-kielich-jezusa-chrystusa.aspx http://www.polonia360.com/swiety-graal-kielich-jezusa-chrystusa.aspx Wed, 21 Dec 2011 11:58:00 GMT Michał Pauli trafił do najcięższego i największego więzienia świata - Bang Kwang w Tajlandii. Spędził tam 6 lat. Został ułaskawiony przez tajlandzkiego króla. Teraz napisał książkę, którą od parutygodni można kupić w dwóch kieleckich księgarniach.



To, co przeżył 38-letni Michał Pauli z Kielc, artysta malarz i ceramik, wydaje się mało prawdopodobne. Za przemyt ecstasy został skazany na śmierć. W najcięższym tajlandzkim więzieniu Bang Kwang spędził sześć lat. Nie wierzył, że wyjdzie stamtąd żywy.

Z Michałem rozmawiamy w mieszkaniu, które wynajmuje na jednym z kieleckich osiedli, od niedawna jest na wolności. - To, co mi się przydarzyło w życiu, uważam za koszmar, a to, że wyszedłem z więzienia, za cud - mówi młody mężczyzna.

- Byłem na straconej pozycji, wiele razy bliski śmierci, załamany, w depresji, w więzieniu codziennie umierali ludzie, nikt nie wierzył w moje uwolnienie, ale byłem tak zdeterminowany, że walczyłem. Nie chciałem skończyć za murami, bałem się takiej śmierci, większość wycieńczonym umierało na kocach w dusznych, zatłoczonych, zarobaczonych celach.

Michał opowiada, że po latach uwięzienia wstawiło się za nim trzech polskich prezydentów: Lech Wałęsa, Aleksander Kwaśniewski i Lech Kaczyński, w końcu ułaskawił go tajlandzki król. To zdarza się niezwykle rzadko, raz do roku komuś darują wolność, do dziś nie może uwierzyć, że miał takie szczęście i mógł opuścić mury tego piekła. Stracił wszystko, mieszkanie, zdrowie, zaufanie do wielu ludzi, mnóstwo przyjaciół, ale ciągle jest żywy i to jest dla niego najważniejsze.

PODAROWANO MU DRUGIE ŻYCIE
 - Nie mogę pić kawy, ani herbaty, mam kompletnie rozwalony żołądek, wrzody, usunięto mi woreczek żółciowy, przeszedłem trzy operacje - usprawiedliwia się robiąc dla nas kawę. - Pomału zbieram się do życia, jeszcze do końca nie wierząc, że dano mi drugą szansę - mówi.

Na pytanie, jak do tego wszystkiego doszło, mówi, że trudno opowiedzieć to, co się stało, w ciągu jednej rozmowy, ale spróbuje przekazać najważniejsze rzeczy. - Kiedy to wszystko analizuję, to myślę, że na to, iż zdecydowałem się wysłać do Tajlandii listy z ecstasy, wpłynęło całe moje wcześniejsze życie - tak zaczyna mówić o tym, co najtrudniejsze. - Urodziłem się w Kielcach, moi rodzice rozwiedli się, gdy byłem dzieckiem, każde poszło w swoją stronę, a mnie do końca podstawówki wychowywali dziadkowie.

Wspaniali ludzie. Dziadek, podobnie jak ja teraz, też napisał książkę o czasach wojennych, znajduje się w Muzeum Historii Kielc. Babcia Halina dała mi dużo ciepła i bardzo przeżyła to, co mnie spotkało. Żyje do dziś w naszym mieście. Jestem jej wdzięczny za moje wychowanie. Poszedłem do "plastyka”, tam poznałem moją przyszłą żonę, potem pobraliśmy się i osiedliliśmy się na parę lat w Zagnańsku.

Mieliśmy pracownię ceramiczną, robiliśmy razem ceramikę i sztukę użytkową, bo z malarstwa trudno było się utrzymać. Urodziła się nam córka Wiktoria. Niestety, po dziesięciu latach bycia razem, na skutek wielu problemów, także bytowych, rozstaliśmy się z żoną. Ona założyła nową rodzinę, mieszka obecnie z naszą córką w Anglii. Ma dwoje dzieci z nowym mężem. Ja po tym rozejściu żyłem w różnych miejscach - w Łodzi, gdzie studiowałem na Akademii Sztuk Pięknych, w Krakowie, Częstochowie, Krynicy, Tuluzie, Berlinie. Taką chęć przemieszczania odziedziczyłem chyba w genach po mojej mamie, ona też ciągle zmieniała miejsca zamieszkania. I właśnie w okresie, gdy miałem pewne życiowe zawirowania, nie było mi łatwo, wpadłem na pomysł, że mogę pojechać do Azji - pociągał mnie ten egzotyczny kraj - i sprowadzać stamtąd rękodzieła artystyczne. Ze sprzedaży obrazów ciężko było wyżyć. I ten mój pomysł udało mi się zrealizować.

W Tajlandii, w Bangkoku poznałem innych ludzi, znalazłem przyjaciół, właśnie Pim, która potem podstępnie wciągnęła mnie w przemyt narkotyków. Odbyłem kilka podróży między krajami, po jakimś czasie doszedłem jednak do wniosku, że ten interes nie przynosi takich dochodów, jakich się wcześniej spodziewałem. I w momencie, kiedy miałem kolejny dołek, zadzwoniła do mnie niespodziewanie Pim, z którą się zaprzyjaźniłem i zaproponowała mi pewną transakcję. Znaliśmy się pół roku, zawsze była wobec mnie lojalna i przyjazna. Poprosiła mnie, abym wysłał kilka kopert z tabletkami ecstasy dla jej znajomego, dodała, że będzie można na tym zarobić. Bardzo mnie zaskoczyła, ale tak mnie prosiła, przekonując, że to całkowicie bezpieczne, że w końcu zdecydowałem się spełnić jej prośbę. To była moja wina, nie wymiguję się od odpowiedzialności. Nie miałem pojęcia, że zapłacę za ten czyn tak ogromną cenę.

Michał wspomina, że kiedy pojechał do Tajlandii po raz ostatni, już zakończył proceder z wysyłaniem narkotyku, tam znów dopadła go Pim, prosząc o ecstasy. - Chłopak z Polski przysłał mi ostatnią porcję, ja przekazałem ją przyjaciółce - ciągnie opowieść Michał.

Moje aresztowanie odbyło się w iście amerykańskim stylu, zostałem powalony na ziemię przez kilku Tajów na jednej z ulic Bangkoku, pobity, wywieziony do dziwnego budynku, a za parę dni osadzony w kilkudziesięcioosobowej celi - mówi. - Byłem całkowicie zszokowany. Nie znałem tajskiego, nikt z tych, co mnie tak urządzili, nie mówił po angielsku. Za jakiś czas Pim okazała się policjantką, współpracującą z amerykańską agencją rządową do walki z narkotykami, a ja jej upatrzoną ofiarą. Dostałem za to, co zrobiłem, aż dwanaście razy karę śmierci, wyrok został potem złagodzony za to, że się przyznałem do winy, na dożywocie.

ZNALAZŁ SIĘ W PIEKLE
 Michał Pauli mówi, że w najgorszym i najbardziej zatłoczonym więzieniu świata Bang Kwang przebywało 20 tysięcy osadzonych z najcięższymi wyrokami. Tajowie, Nigeryjczycy, Australijczycy, Anglicy. Warunki koszmarne. Wszyscy spali na podłodze, na brudnych, zjełczałych od potu kocach, cały czas paliło się ostre światło. - Brud, smród, robaki, głód, brak czystej wody, normalnego jedzenia, przemoc seksualna, krwawe pojedynki, choroby, śmierć to codzienność - wspomina.

- Nogi skuto mi łańcuchami, wiele razy byłem na pograniczu życia i śmierci. Pół roku cierpiałem na potworne bóle brzucha, zżółkłem, miałem zapalenie woreczka, a nie chciano mnie wypuścić na operację. Zamierzano mnie wywieźć do tak zwanej kostnicy, gdzie osadzeni kończyli się. Moja mama sprzedała mieszkanie, żeby wynająć dla mnie tajskiego adwokata, który niewiele zdziałał, cały czas pomagały mi moja siostra Joanna Dąbrowska, która mieszka w Krakowie i kuzynka Magda Basąg, projektantka sukien ślubnych z Kielc. Dzięki nim dotrwałem żywy do końca, bo jak się nie ma w więzieniu pieniędzy, to się nie przeżyje ani jednego dnia.

Pytany, o czym w więzieniu najczęściej myślał, odpowiada, że przez dłuższy czas o tym, jak mógł popełnić taki błąd, zżerała go też nienawiść do Pim, że tak go oszukała, ale w końcu musiał jej wybaczyć, żeby samemu nie zwariować. Dodaje, że na początku przyjaciele robili różne akcje, żeby go wydostać, potem zajęli się własnymi sprawami i w pewnym sensie pogrzebano go. - Po wielu latach pobytu w tak potwornym miejscu człowiek robi się dla wielu martwy, tak się dzieje - mówi smutno Michał.

Po ułaskawieniu, które było dla Michała najpiękniejszym prezentem, prosto z więzienia wsadzono go do samolotu i przywieziono do Polski. Jakiś czas po powrocie, dzięki pomocy przedsiębiorcy z Kielc Grzegorza Strzelczyka, który zmotywował go do przelania tej niezwykłej historii z tajlandzkiego więzienia na papier, napisał bardzo ciekawą książkę, zatytułowaną "12 razy śmierć”. Od kilku dni można ją nabyć w księgarniach Księgarz i Andrzej w Kielcach oraz w całej Polsce.

- Napisałem tę książkę z jednej strony po to, żebym mógł dalej w ogóle żyć, żeby przestały mi się wreszcie śnić koszmary po nocach, to swojego rodzaju katharsis, również dlatego, żeby mój przypadek stał się ostrzeżeniem dla innych ludzi - tłumaczy. - Wiem, że popełniłem błąd, ale chyba nie taki, żebym musiał za niego umierać. Niestety, tajski system sprawiedliwości jest okrutny. Nie mają litości nad nikim. Człowiek dla nich niewiele znaczy, a uśmiech, jaki mają wymalowany na twarzach, to czysta hipokryzja. Bardzo mnie te przeżycia zmieniły - podkreśla. - Stałem się inną osobą. Doceniam to, że mogę chodzić, oglądać świat, smakuję każdą chwilę.

W sumie wiele straciłem, dobiegając czterdziestki muszę zaczynać wszystko od początku. Za przedrukowanie fragmentów mojej książki mogłem wynająć w Kielcach na dwa miesiące mieszkanie. Ale te rzeczy nie mają znaczenia w obliczu tego, że żyję. Uświadomiłem sobie, że Kielce są mi jednak bardzo bliskie, dobrze się tu czuję, na nowo odkrywam ulice znane mi z dzieciństwa. Jak zobaczyli mnie dawni przyjaciele, to nie wierzyli własnym oczom, już dawno pogodzili się z tym, że nigdy nie wrócę. Teraz chciałbym zająć się moją córką, która ma już 15 lat i mieszka w Anglii, nie widzieliśmy się przecież przez sześć lat, a myśl, że mógłbym jej już nigdy nie zobaczyć, była straszna. To jej istnienie motywowało mnie do walki o ułaskawienie. Wierzę w to, że reszta mojego życia będzie lepsza. Teraz naprawdę bardzo doceniam to, że żyję.

Polecam reportaż TVN "Uwaga" na powyższy temat


Iwona Rojek
Admin  ...

]]> http://www.polonia360.com/dwanascie-wyrokow-smierci-tajskie-pieklo-i-cudowne-ocalenie.aspx http://www.polonia360.com/dwanascie-wyrokow-smierci-tajskie-pieklo-i-cudowne-ocalenie.aspx http://www.polonia360.com/dwanascie-wyrokow-smierci-tajskie-pieklo-i-cudowne-ocalenie.aspx Sat, 19 Nov 2011 01:13:00 GMT